Denis Sciama - Polski Serwis Naukowy

Dennis William Siahou Sciama (ur. 18 listopada 1926, zm. 18 grudnia 1999) – brytyjski fizyk, który poprzez własną pracę i prace swoich studentów odegrał ważna rolę w rozwoju brytyjskiej fizyki po II wojnie światowej.

Życie

Sciama uzyskał doktorat w 1953 roku na Cambridge University. Jego promotorem był Paul Dirac, a praca dotyczyła zasady Macha i bezwładności. Wpłynęła ona na późniejsze sformułowania skalarno-tensorowych teorii grawitacji.

Sciama nauczał na Cornell University, King's College London, Uniwersytecie Harvarda i University of Texas w Austin, ale przez długi czas był związany z Cambridge (lata 50. i 60.) i University of Oxford (lata 70. i 80.). W 1983 roku przeniósł się do Triestu, gdzie został profesorem astrofizyki w Scuola Internazionale di Studi Avanzati (SISSA i konsultantem w International Centre for Theoretical Physics. W latach 90. dzielił swój czas pomiędzy Triest i Wenecję (w której mieszkał) oraz Oksford, gdzie był wizytującym profesorem do końca swojego życia. Jego główny dom był w Park Town w Oksfordzie. W 1959 roku Sciama ożenił się z Lidią, antropolog, z którą miał dwie córki.

John David Barrow (ur. 29 listopada 1952 w Londynie) – angielski fizyk teoretyk, profesor nauk matematycznych na Uniwersytecie Cambridge, pisarz popularnonaukowy, anglikanin.

The University of Oxford (nieformalnie: Oxford University, lub po prostu Oxford, tradycyjne spolszczenie: Uniwersytet Oksfordzki lub po prostu Oksford) – najstarszy uniwersytet w krajach języka angielskiego, znajdujący się w Oksfordzie w środkowej Anglii.

Wielu astrofizyków i kosmologów współczesnych uzyskało doktoraty pod kierunkiem Denisa Sciamy, w szczególności byli to:

George Ellis (1964)

Stephen Hawking (1966)

Brandon Carter (1967)

Martin Rees (1967)

Malcom MacCallum (1971)

John D. Barrow (1977)

James Binney

Philip Candelas

David Deutsch

Sciama miał silny wpływ na Rogera Penrose'a, który zadedykował jego pamięci ważną książkę "Droga do rzeczywistości" ("Road to reality"). W latach 60. przewodził w Cambridge grupie, do której należeli m.in. Ellis, Hawking, Rees i Carter.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci).

Astrofizyka jest dziedziną leżącą na pograniczu fizyki i astronomii, zajmującą się badaniem procesów fizycznych w skali astronomicznej oraz budową i prawami rządzącymi obiektami astronomicznymi. Tematem badań astrofizyki są procesy fizyczne we Wszechświecie takich obiektów jak gwiazdy, galaktyki, materia międzygwiezdna oraz ich wzajemne oddziaływanie.

W 1982 roku Sciama został wybrany członkiem Royal Society. Był też honorowym członkiem American Academy of Arts and Sciences, American Philosophical Society i Academia Lincei w Rzymie. W latach 1980-1984 był prezydentem International Society of General Relativity and Gravitation.

Książki, których autorem jest Sciama

1959. The Unity of the Universe. London: Faber & Faber.

1969. The Physical Foundations of General Relativity. New York: Doubleday. Science study series.

1971. Modern Cosmology. Cambridge University Press.

1993. Modern Cosmology and the Dark Matter Problem. Cambridge University Press.