Departament Stanu (ang. The United States Department of State) – odpowiednik ministerstwa spraw zagranicznych w innych krajach. Na czele Departamentu Stanu stoi sekretarz stanu, co odpowiada stanowisku ministra spraw zagranicznych w innych krajach.

Historia

Konstytucja Stanów Zjednoczonych uchwalona w lecie 1787 i ratyfikowana w roku następnym przez przedstawicieli stanów, odpowiedzialność za prowadzenie polityki zagranicznej złożyła na barki prezydenta. Rychło okazało się, że musi powstać odpowiedni urząd, który wspierałby prezydenta w tych kwestiach.

Izba Reprezentantów i Senat 21 lipca 1789 przyjęły ustawę, na mocy której powstał Departament Spraw Zagranicznych, co prezydent Jerzy Waszyngton zatwierdził w 6 dni później, jako pierwszy urząd federalny powstały w USA. We wrześniu tego samego roku zmieniono nazwę na Departament Stanu, przydając mu sporo obowiązków krajowych. Te obowiązki, to m.in.: sprawowanie kontroli nad Mennicą Państwową (US Mint), przechowywanie Wielkiej Pieczęci Stanów Zjednoczonych i przeprowadzanie spisów powszechnych. Większość z nich w ciągu XIX w. została przejęta przez inne urzędy i agencje rządowe.

29 września 1789 prezydent Waszyngton mianował Tomasza Jeffersona – wówczas ministra-ambasadora we Francji – pierwszym sekretarzem stanu USA.

W dobie maccartyzmu w latach pięćdziesiątych pod adresem Departamentu Stanu padło wiele oskarżeń. Po zakończeniu zimnej wojny i częściowym otwarciu archiwów w ZSRR potwierdziło się, że wśród pracowników Departamentu Stanu było wielu szpiegów, ale że równie wielu niewinnych straciło wtedy pracę i reputację.