Humorystyczna karykatura angielska z XIX wieku, pokazująca deszcz psów i kotów.

Deszcz zwierząt to niezwykły fenomen meteorologiczny polegający na opadzie z nieba licznych zwierząt, często jednego gatunku. To nietypowe zdarzenie może, lecz nie musi, być połączone z normalnym deszczem. Fenomen deszczu zwierząt pojawiał się już od dawna w wielu podaniach. Znane są świadectwa z różnych krajów i epok, w których motyw ten występuje jako element wielu tekstów pisanych.

Najczęściej "deszcze" te składały się z ryb lub żab, występują jednak przekazy, które mówią o różnych rodzajach ptaków, istnieją również podania opisujące deszcze kilku różnych gatunków zwierząt, a czasem również przedmiotów. Okazyjnie deszcze te były tak gwałtowne, że zwierzęta były rozbijane i roztłukiwane o powierzchnię. Niekiedy padające stworzenia przeżywały upadek (szczególnie ryby), co wysuwa wniosek, iż odstęp czasu upływający od "początku" padania aż do zetknięcia się z ziemią jest stosunkowo krótki. Niektóre świadectwa opisują deszcze żab, podczas których zwierzęta pozostają nietknięte. Czasami zwierzęta upadały całkowicie zamarznięte lub zostały uwięzione między blokami lodu; pokazywano w ten sposób, że przed upadkiem osiągnięta przez nie wysokość była niezwykle wielka, gdzie panująca temperatura spada poniżej 0° C.

Świadectwa i legendy

Teksty i legendy do średniowiecza

Rycina autorstwa O. Magnusa z roku 1555, przedstawiająca deszcz ryb.

Literatura starożytna obfituje w świadectwa deszczu zwierząt lub deszczu przeróżnych obiektów, także tych organicznych. Wystarczy cofnąć się do Starożytnego Egiptu, jeżeli wierzyć w egipski papirus Alberto Tulliego (choć jego istnienie jest kontrowersyjne) i o którym się mówi, że zachowuje zapis przedziwnych zjawisk wespół z tym, co literatura fantastyczna określa jako UFO. Bardziej szczegółowo, był to także opad ryb i ptaków z nieba. W Biblii możemy znaleźć opowieść o tym, jak Jozue i jego armia były wspomagane przez grad kamieni które spadały na oddziały Amorytów. Biblia wspomina także inne interwencje niebiańskie tego rodzaju, jak pojawienie się żab – jednej z plag egipskich. W IV wieku p.n.e., grecki twórca Ateneusz wspomina o trwającym 3 dni deszczu ryb w regionie Cheronei na Peloponezie. W pierwszym wieku, Pliniusz Starszy, pisarz i naturalista, opisuje deszcz kawałków mięsa, krwi i innych części zwierząt, takich jak wełna. Ostatecznie w średniowieczu częstotliwość tego zjawiska w pewnych regionach rodzi w ludziach pogląd, że ryby rodzą się w niebie, już jako osobniki dojrzałe, a potem spadają na ziemię. Ruska Powieść minionych lat przytacza informację że "w północnych krajach za Jugrą i Samojedzią" z chmur spadają na ziemię małe wiewiórki i jelonki.

Relacje współczesne

Relacje opisujące to zjawisko są rzadkie. Według jednej z nich stosunkowo dużą liczbę (ponad sto) spadających kijanek zaobserwowano wiosną 2009 r. w Prefekturze Ishikawa w Japonii. Wytłumaczenie tego przypadku jest kłopotliwe, gdyż nie zaobserwowano jednocześnie silnych wiatrów (takich jak trąba wodna lub powietrzna), które zwykle są uważane za najbardziej prawdopodobną przyczynę deszczu zwierząt. Innym współczesnym przykładem jest deszcz żab obserwowany dwukrotnie, 18 i 20 czerwca 2010 r. na Węgrzech, w miejscowości Rákóczifalva.

Przypisy