|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Zespół austriackich naukowców dokonał intrygującego odkrycia, jak cząstki w cieczach mogą układać się w zorganizowany sposób.
W artykule opublikowanym w czasopiśmie Physical Review Letters naukowcy z Politechniki Wiedeńskiej i Uniwersytetu w Wiedniu napisali, ... Komputerową metodę badania toksyczności nanocząstek tlenków metali, wykorzystującą pierwszy na świecie model Nano-QSAR, opracował dr Tomasz Puzyn z Uniwersytetu Gdańskiego wraz z zespołem. Być może dzięki niej w przyszłości będzie można uniknąć testowania nowych... Dodatek grzebieniokształtnych molekuł do zawiesiny nanocząstek powoduje uporządkowanie układu nanocząstek. Nowa technika pozwala na precyzyjne układanie nanodrobinek w macierzy polimerowej, co skutkuje polepszeniem właściwości... W dniach 5 - 9 września 2011 r. w Monachium, Niemcy, odbędzie się konferencja pt. "Problematyka astrocząstek i fizyki podziemnej".
Naukowcy od lat próbują wykryć cząstki, z których składa się ciemna materia. W astronomii i kosmologii ciemna materia to taka, któr... Eksperyment polskich fizyków pokazał, że nawet niedoskonałe splątanie kwantowe może znaleźć zastosowanie w szyfrowaniu kwantowym, gwarantującym całkowite zabezpieczenie przed podsłuchem - informuje Wydział Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego.W czasach masowej wymiany danych poufność tran...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Detektor cząstek elementarnychCzy wiesz że...? Cząsteczka, inaczej molekuła – obojętne elektrycznie indywiduum chemiczne, złożone z więcej niż jednego atomu, które są ze sobą trwale połączone wiązaniami chemicznymi. To metody i przyrządy do detekcji promieniowania jądrowego i innych rodzajów promieniowania jonizującego, jak promieniowanie X, γ, neutrony, protony, itp. W detektorach wykorzystujących oddziaływanie danego rodzaju promieniowania z materią. Detektor cząstek elementarnych jest szczególnym przypadkiem detektora promieniowania jądrowego, służącym do wykrywania obecności i badania własności indywidualnych cząstek elementarnych o wysokich energiach, z reguły przekraczających kilka MeV. Najczęściej detektory cząstek elementarnych wykorzystywane są do detekcji produktów zderzeń cząstek rozpędzonych w akceleratorze lub pochodzących z promieniowania kosmicznego. Atom (z gr. ἄτομος atomos: "niepodzielny") – najmniejszy składnik materii, któremu można przypisać właściwości chemiczne. Atomistyczną teorię budowy materii sformułował w roku 1808 John Dalton.
Akcelerator – urządzenie służące do przyspieszania cząstek elementarnych lub jonów do prędkości bliskich prędkości światła. Cząstki obdarzone ładunkiem elektrycznym są przyspieszane w polu elektrycznym. Do skupienia cząstek w wiązkę oraz do nadania im odpowiedniego kierunku używa się odpowiednio ukształtowanego, w niektórych konstrukcjach także zmieniającego się w czasie, pola magnetycznego lub elektrycznego. Większość stosowanych detektorów cząstek elementarnych wykorzystuje w swym działaniu zjawiska jonizacji lub wzbudzania atomów lub cząsteczek ośrodka materialnego w wyniku oddziaływania elektromagnetycznego pomiędzy badaną cząstką a tym ośrodkiem. Z tego powodu większość detektorów jest w stanie wykryć bezpośrednio tylko elektrycznie naładowane cząstki elementarne. Cząstka elektrycznie obojętna z reguły może być wykryta tylko przez doprowadzenie do jej zderzenia z cząstką ośrodka i detekcję cząstek naładowanych będących produktami takiego zderzenia. Energia gr. ενεργεια (energeia) – skalarna wielkość fizyczna charakteryzująca pod względem ilościowym stan układu fizycznego (materii) (z punktu widzenia termodynamiki niektóre formy energii są funkcjami stanu i potencjałami termodynamicznymi), stan i wzajemne oddziaływania obiektów fizycznych (ciał, pól, cząstek, układów fizycznych), przemiany fizyczne i chemiczne oraz wszelkiego rodzaju procesy występujące w przyrodzie.
Komora pęcherzykowa, urządzenie służące do obserwacji śladów cząstek elementarnych (promieniowania jonizującego) zaprojektowane w roku 1952 przez Donalda Glasera, za co został uhonorowany w 1960 Nagrodą Nobla w dziedzinie fizyki. Mianem detektora cząstek określa się też czasem cały układ eksperymentalny, złożony z wielu indywidualnych urządzeń detekcyjnych, których zadaniem jest wykrycie możliwie wszystkich produktów pojedynczego zderzenia i wszechstronny pomiar własności powstałych cząstek. Przykładami detektorów cząstek elementarnych w pierwszych znaczeniu są: licznik scyntylacyjny, komora pęcherzykowa czy detektor półprzewodnikowy. Promieniowanie kosmiczne – promieniowanie złożone, zarówno korpuskularne jak i elektromagnetyczne, docierające do Ziemi z otaczającej ją przestrzeni kosmicznej. Korpuskularna część promieniowania składa się głównie z protonów (90% cząstek), cząstek alfa (9%), elektronów (ok 1%) i nielicznych cięższych jąder. Promieniowanie docierające bezpośrednio z przestrzeni kosmicznej nazywamy promieniowaniem kosmicznym pierwotnym. Cząstki docierające do Ziemi w wyniku reakcji promieniowania kosmicznego pierwotnego z jądrami atomów gazów atmosferycznych, to promieniowanie wtórne.
Super-Kamiokande albo Super-K - znajdujący się w japońskim mieście Hida wodny detektor promieniowania Czerenkowa o masie 50000 ton, kontynuacja prowadzonego w latach 1983-1995 eksperymentu Kamiokande (Kamioka Nucleon Decay Experiment) z mniejszym 3000 tonowym detektorem. Początkowo służył on do poszukiwań rozpadu protonu, a od 1986 roku do rejestracji neutrin słonecznych. Neutrina wykrywa się poprzez promieniowania Czerenkowa emitowane przez cząstki wybite (lub powstałe) w oddziaływaniu z neutrinem. Przykładami detektorów sensie drugim (układów eksperymentalnych) są ATLAS czy Super-Kamiokande. Zobacz też
Czy wiesz że...? beta Ładunek elektryczny ciała (lub układu ciał) – fundamentalna własność materii przejawiająca się w oddziaływaniu elektromagnetycznym ciał obdarzonych tym ładunkiem. Ciała obdarzone ładunkiem mają zdolność wytwarzania pola elektromagnetycznego oraz oddziaływania z tym polem. Oddziaływanie ładunku z polem elektromagnetycznym jest określone przez siłę Lorentza i jest jednym z oddziaływań podstawowych.
Licznik scyntylacyjny – detektor promieniowania jonizującego. Podstawą działania jest zjawisko scyntylacji, zachodzące w niektórych substancjach pod wpływem bombardowania ich cząstkami naładowanymi: podczas przechodzenia przez scyntylator cząstki jonizującej wytwarzane są jony i elektrony, które z kolei są źródłem emisji fotonów, obserwowanych w postaci błysków świetlnych. Ogromny rozwój techniki liczników scyntylacyjnych wiąże się z rozwojem technologii produkcji odpowiednich do tych celów scyntylatorów, nie pochłaniających swego promieniowania "własnego".
Detektor - urządzenie służące do wykrywania (detekcji) i ewentualnie rejestracji. Detekcji podlegać mogą różne obiekty, zjawiska i parametry fizyczne. Detektory stosuje się wówczas, gdy badany sygnał nie możne być zarejestrowany bezpośrednio zmysłami człowieka lub wówczas, gdy działa jako element urządzenia automatycznie reagującego na nadejście sygnału oraz wtedy, gdy pożądana jest bezobsługowa rejestracja sygnałów. Detektor zamienia wykrywany sygnał na formę możliwą do obserwacji lub rejestracji.
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
