|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Znajdujący się w Chile detektor polskiego projektu "Pi of the Sky" wykonał serię fotografii czterech jasnych planet Układu Słonecznego. Wyjątkowa koniunkcja Merkurego, Wenus, Marsa i Jowisza jest obecnie dobrze widoczna na półkuli południowej, przed wsch... Rzadki izotop niklu-48 rozpada się, emitując dwa protony - odkryli fizycy z Uniwersytetu Warszawskiego. Obserwacje umożliwił nowatorski detektor, zbudowany w Warszawie - poinformował Wydział Fizyki UW. Rozpad dwuprotonowy - nowy rodzaj promieniotwórczości, użyteczny w... Tygodniowe warsztaty podyplomowe pt. "Nanocząstki - charakterystyka i ocena zagrożenia środowiskowego" odbędą się w dniach 17-21 maja 2010 r. w Aveiro, Portugalia.
Wydarzenie, które zgromadzi naukowców, doktorów i magistrów nauk ścisłych, dostarczy informacji na temat oceny zagrożenia środowiskow... Międzynarodowa grupa badaczy - w tym polskich naukowców - prowadzi badania, związane z symetriami działającymi wśród cząstek. Mają one fundamentalne znaczenie dla zrozumienia dlaczego we wszechświecie istnieje materia. Doświadczenia są prowadzone z użyciem ... Po raz pierwszy w historii polskich badań nad meteorami udało się zarejestrować widmo bardzo jasnego meteoru - poinformował Przemysław Żołądek Prezes Pracowni Komet i Meteorów (PKiM). W nocy z 2 na 3 sierpnia 2010 roku, ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Detektor płomieniowo-fotometrycznyCzy wiesz że...? Spektroskopia rotacyjna - dziedzina spektroskopii cząsteczkowej badająca przejścia promieniste między poziomami rotacyjnymi (skwantowanymi poziomami energii obrotowej) cząsteczki pod wpływem promieniowania elektromagnetycznego. Widmo rotacyjne można otrzymać wyłącznie dla substancji w fazie gazowej. Obserwuje się je w postaci szeregu wąskich linii widmowych. Linia spektralna — ciemna lub jasna linia w jednolitym, ciągłym widmie, powstającą wskutek nadmiaru lub deficytu fotonów (w porównaniu z pobliskimi częstotliwościami) w wąskim zakresie częstotliwości. Barwa – wrażenie psychiczne wywoływane w mózgu człowieka (i zwierząt), gdy oko odbiera promieniowanie elektromagnetyczne z zakresu światła, a pisząc dokładniej, z widzialnej części fal świetlnych. Główny wpływ na to wrażenie ma skład widmowy promieniowania świetlnego, w drugiej kolejności ilość energii świetlnej, jednak niebagatelny udział w odbiorze danej barwy ma również obecność innych barw w polu widzenia obserwatora, oraz jego cechy osobnicze, jak zdrowie, samopoczucie, nastrój, a nawet doświadczenie i wiedza w posługiwaniu się zmysłem wzroku. Porównanie schematów
detektorów FPD i FID (przewiń galerię) Detektor płomieniowo-fotometryczny (FPD) – modyfikacja detektora płomieniowo-jonizacyjnego (FID), w której jest rejestrowana wielkość natężenia światła emitowanego przez cząstki analitów powracające do stanu podstawowego po pobudzeniu w płomieniu palnika wodorowego. FPD jest stosowany przede wszystkim do oznaczania stężenia związków zawierających w cząsteczkach atomy siarki (linia spektralna 393 nm) i fosforu (526 nm). W podwójnych detektorach FPD znajdują się dwa fotopowielacze (równoczesne oznaczenia S i P), które mogą być montowane obok niespecyficznego detektora FID. Litowce (metale alkaliczne, potasowce) – grupa pierwiastków I grupy układu okresowego (bez wodoru) o silnych własnościach metalicznych, tworzących z wodą silnie zasadowe (alkaliczne) wodorotlenki. Do metali alkalicznych zalicza się lit, sód, potas, rubid, cez i frans.
Tlenosiarczek węgla (tlenek tiokarbonylu, siarczek karbonylu, COS) – związek chemiczny o wzorze OCS (często zapisywany jako COS). W temperaturze pokojowe występuje jako bezbarwny gaz o nieprzyjemnym zapachu. Zasada działania
 
W detektorze FPD do gazu nośnego (np. azotu), wypływający z kolumny chromatografu gazowego wraz z kolejno wymywanymi składnikami badanej próbki, jest palnika, do którego doprowadza się dodatkowe strumienie wodoru i powietrza. W płomieniu dochodzi do jonizacji produktów spalania oraz pobudzenia cząstek. Wzbudzenie polega na przejściu elektronów na orbitale o energii wyższej od charakterystycznej dla stanu podstawowego oraz podwyższeniu poziomów energii drgań i obrotów cząsteczek. Kilogram – jednostka masy, jednostka podstawowa układu SI, oznaczana kg. Jest to masa międzynarodowego wzorca (walca o wysokości i średnicy podstawy 39 mm wykonanego ze stopu platyny z irydem) przechowywanego w Międzynarodowym Biurze Miar w Sèvres koło Paryża. Wzorzec kilograma został usankcjonowany uchwałą I Generalnej Konferencji Miar (Conférence Générale des Poids et Mesures, CGPM) w 1889.
Energia gr. ενεργεια (energeia) – skalarna wielkość fizyczna charakteryzująca pod względem ilościowym stan układu fizycznego (materii) (z punktu widzenia termodynamiki niektóre formy energii są funkcjami stanu i potencjałami termodynamicznymi), stan i wzajemne oddziaływania obiektów fizycznych (ciał, pól, cząstek, układów fizycznych), przemiany fizyczne i chemiczne oraz wszelkiego rodzaju procesy występujące w przyrodzie. Kwanty energii, pochłanianej w czasie wzbudzenia, są emitowane, gdy cząstka samorzutnie wraca do stanu podstawowego (bardziej korzystnego energetycznie). Z przejściami na niższe dozwolone poziomy energii rotacji i oscylacji wiąże się emisja małych kwantów długofalowego promieniowania z zakresu podczerwieni. Światło widzialne jest emitowane, gdy zmienia się stan energetyczny elektronów, przechodzących na orbitale o niższej energii. Z tymi przejściami wiąże się emisja większych kwantów – krótkofalowego promieniowania z zakresu widzialnego lub nadfioletu. Detektor płomieniowo-jonizacyjny (często oznaczany FID od ang. Flame Ionization Detector) - jeden z najczęściej stosowanych detektorów w chromatografi gazowej.
Orbital – powierzchnia opisana funkcją falową, będącą rozwiązaniem równania Schrödingera dla szczególnego przypadku układu jednego elektronu znajdującego się na jednej z powłok atomowych lub tworzących wiązanie chemiczne. Położenie linii spektralnych] w atomowych widmach emisyjnych jest ściśle związane z odległościami między orbitalami w atomach różnych pierwiastków i może być podstawą identyfikacji. Natężenie promieniowania jest skorelowane ze stężeniem pierwiastka w próbce, co jest od dawna wykorzystywane w czasie wykonywania analiz metodą spektrofotometrii płomieniowej. Pierwsze prace w tej dziedzinie opublikowano już w połowie XIX w. Początkowo dotyczyły jakościowego wykrywania metali alkalicznych w roztworach wodnych, rozpylanych w płomieniu palnika gazowego. W latach 30. XX wieku metoda stała się konkurencyjna dla metod analizy chemicznej, m.in. dzięki pracom Lundegärdha, który zastosował udoskonalone palniki acetylenowo-powietrzne oraz spektrograf wyposażony w aparat fotograficzny, umożliwiający rejestrację widma i określanie natężenia emitowanego promieniowania (czas ekspozycji: 60–90 s). W roku 1935 została opublikowana praca Jansena, Heyesa i Richtera, w której opisano sposób oznaczania natężenia poszczególnych linii widma emisyjnego z użyciem fotokomórki i elektrometru. Insektycydy organofosforanowe (insektycydy fosforoorganiczne) - silnie trujące estry alkoholi i kwasu ortofosforowego (organofosforany) stosowane jako insektycydy (także jako herbicydy i fungicydy).
Oscylator anharmoniczny — to taki oscylator, którego okres drgań (w przeciwieństwie do oscylatora harmonicznego) zależy od ich amplitudy. W oscylatorze anharmonicznym, zależność energii potencjalnej od wychylenia z pozycji równowagi jest opisywana funkcją inną niż kwadratowa. Zasada działania współczesnych, precyzyjnych detektorów płomieniowo-fotometrycznych (FPD) jest analogiczna. Promieniowanie, emitowane przez cząstki wzbudzone w płomieniu wodorowym, jest kierowane do monochromatora (filtr środkowoprzepustowy), w którym jest wyodrębniana wiązka o długości fali 393 nm (związki siarki) lub 526 nm (związki fosforu). Wiązka monochromatyczna jest wzmacniana w fotopowielaczu Fotometria płomieniowa jest metodą analityczną opartą na pomiarze promieniowania emitowanego przez odpowiednio wzbudzoną próbkę. Jako źródło wzbudzenia stosuje się w niej płomień palnika, do którego wprowadza się badaną substancję, zwykle w postaci rozpylonego roztworu. Badany roztwór jest przy użyciu sprężonego powietrza zasysany z naczynka i rozpylany do płomienia gazowego. Atomy spalanej substancji emitują charakterystyczne widmo. Światło płomienia przechodzi przez układ optyczny z filtrem przepuszczającym jedynie widmo badanego pierwiastka i trafia na fotoogniwo. Powstały w fotoogniwie prąd elektryczny jest miarą ilości badanej substancji.
Płomień – emitujący światło gaz, w którym zachodzą reakcje pirolizy, utleniania i spalania. Płomień jest obszarem, w którym zachodzi spalanie jednofazowe (paliwo i utleniacz są w formie gazowej). Emituje on ciepło oraz promieniowanie elektromagnetyczne (głównie w postaci podczerwieni i światła widzialnego). W chromatografach gazowych mogą być instalowane dwa detektory płomieniowo-fotometryczne, z dwoma monochromatorami i fotopowielaczami, oraz detektor FID (tandem detektorów). Charakterystyka i zastosowaniaFPD jest stosowany np. do analiz związków siarki w gazie ziemnym (zgodnie z normą ISO19739) lub fosforoorganicznych insektycydów, takich jak malation. Czułość detektora na obecność siarkowodoru, tlenosiarczku węgla, tetrahydrotiofenu i merkaptanów C1–C4 wynosi ok. 0,1 mg/m³; jest określana również jako < 20 pg S/s. Czułość na związki fosforu jest ponad dziesięciokrotnie większa (< 0,9 pg P/s) Nanometr (symbol: nm) – podwielokrotność metra, podstawowej jednostki długości w układzie SI. Jest to jedna miliardowa metra czyli jedna milionowa milimetra. Jeden nanometr równa się zatem 10−9 m. W notacji naukowej można go zapisać jako 1 E-9 m oznaczający 0,000 000 001 × 1 m. Rzadko stosowana jest również stara nazwa milimikron
Monochromator – przyrząd optyczny rozszczepiający światło w celu otrzymania jedynie niewielkiego fragmentu z jego widma. Monochromatory służyć mogą do określania współczynnika pochłaniania światła przez filtry oraz do badań, w których używane jest światło monochromatyczne - np. w fotoluminescencji. Zależność wskazań detektora od stężenia związków siarki jest nieliniowa. W przypadku związków fosforu zakres liniowości obejmuje trzy rzędy wielkości. Urządzenie jest wrażliwe na zmiany przepływu gazu nośnego i wodoru. Czułość i zakres liniowości detektora FPD są większe w przypadku stosowania udoskonalonej wersji pulsacyjnej (PFPD). Detektor PFPD umożliwia też równoczesne analizy S i P oraz oznaczenia innych związków, poza związkami siarki i fosforu. Przypisy
Palnik Bunsena - rodzaj palnika laboratoryjnego, w którym mieszanie powietrza atmosferycznego z gazem następuje w dyszy. Powietrze jest w tym palniku zassane przez otwory w dolnej, "zimnej" części dyszy, z wykorzystaniem efektu kominowego.
Tiole, tioalkohole (dawniej merkaptany) to grupa związków organicznych, odpowiedników alkoholi, w których atom tlenu grupy hydroksylowej został zastąpiony atomem siarki.
Czy wiesz że...? beta Gaz nośny – gaz stosowany w chromatografii gazowej w celu wymywania (elucji) związków chemicznych z kolumn chromatograficznych. Od warunków tego procesu zależą możliwości wykonywania analiz składu próbek badanych mieszanin oraz badań równowag procesów fizykochemicznych, takich jak adsorpcja lub kataliza.
Filtr środkowoprzepustowy (również: filtr pasmowoprzepustowy, filtr pasmowy) to układ elektroniczny, bądź algorytm przepuszczający składowe widmowe sygnału w określonym przedziale częstotliwości, nazywanym pasmem przepustowym. Pasmo przepustowe filtru środkowoprzepustowego definiuje się jako przedział pomiędzy dolną (fL) i górną (fH) częstotliwością graniczną lub jako przedział leżący wokół określonej częstotliwości środkowej tego filtru, f0. Zależność między częstotliwościami granicznymi oraz częstotliwością środkową i szerokością pasma B wyrażają wzory:
Chromatografia gazowa to analityczna technika chromatograficzna, w której fazą nośną jest gaz (najczęściej hel, argon, coraz rzadziej wodór). Technika ta umożliwia procentowe ustalenie składu mieszanin związków chemicznych, w których występuje ich nawet kilkaset. Stosując klasyczną detekcję umożliwia przybliżoną identyfikację składników mieszaniny, pełną identyfikację z detektorem masowym.
Ultrafiolet (UV, promieniowanie ultrafioletowe, nadfiolet) – promieniowanie elektromagnetyczne o długości fali krótszej niż światło widzialne i dłuższej niż promieniowanie rentgenowskie (ang. X-rays). Oznacza to zakres długości fali od 10 nm do 400 nm (niektóre źródła za ultrafiolet przyjmują zakres 100–400 nm). Słowo "ultrafiolet" oznacza "powyżej fioletu" i utworzone jest z łacińskiego słowa "ultra" (ponad) i słowa "fiolet" oznaczającego barwę o najmniejszej długości fali w świetle widzialnym. Dawniej było nazywane promieniowaniem "pozafiołkowym".
Detektor - urządzenie służące do wykrywania (detekcji) i ewentualnie rejestracji. Detekcji podlegać mogą różne obiekty, zjawiska i parametry fizyczne. Detektory stosuje się wówczas, gdy badany sygnał nie możne być zarejestrowany bezpośrednio zmysłami człowieka lub wówczas, gdy działa jako element urządzenia automatycznie reagującego na nadejście sygnału oraz wtedy, gdy pożądana jest bezobsługowa rejestracja sygnałów. Detektor zamienia wykrywany sygnał na formę możliwą do obserwacji lub rejestracji.
Kwant – najmniejsza porcja, jaką może mieć lub o jaką może zmienić się dana wielkość fizyczna w pojedynczym zdarzeniu; np. kwant energii, kwant momentu pędu, kwant strumienia magnetycznego, kwant czasu.
Natężenie oświetlenia - gęstość strumienia świetlnego padającego na daną powierzchnię, równa granicy ilorazu strumienia świetlnego Φ padającego na powierzchnię, do jej pola S, przy S dążącym do 0. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
