Deutsche Bundesbank - Polski Serwis Naukowy

Na mapach: 50°08′02.04″N 8°39′35.64″E / 50.1339, 8.6599

Siedziba banku we Frankfurcie nad Menem

Znaczek pocztowy wydany przez Pocztę Niemiecką z okazji 50 lecia powstania Deutsche Bundesbank

Banknot 100 DM (emisja z 2 stycznia 1989 roku)

Deutsche Bundesbank jest bankiem centralnym Republiki Federalnej Niemiec. Swoją siedzibę ma we Frankfurcie nad Menem i jest częścią Europejskiego Systemu Banków Centralnych.

Euro, ευρώ, евро (znak: €, kod ISO 4217: EUR) – europejska waluta wprowadzona w miejsce walut krajowych. Jest prawnym środkiem płatniczym w 16 państwach tworzących strefę euro w Unii Europejskiej - obejmującym ponad 322,5 mln Europejczyków. Waluta euro używana jest także w 11 krajach i terytoriach nienależących do UE (Watykanie, Monako, San Marino, Andorze, Kosowie, Czarnogórze) oraz we francuskich posiadłościach na Atlantyku i Oceanie Indyjskim oraz w brytyjskich bazach wojskowych na Cyprze.

Bundesrat (BR; niem. Rada Federalna Niemiec) – jako konstytucyjne przedstawicielstwo krajów związkowych jest w Niemczech, obok Bundestagu, izbą parlamentu. Liczy 69 członków.

Historia

Bundesbank został założony na podstawie Ustawy o Bundesbanku z dnia 26 lipca 1957 roku i swoją działalność rozpoczął 1 sierpnia 1957. W ten sposób stał się następcą Banku Krajów Niemieckich, niezależnych przedtem Krajowych Banków Centralnych oraz Berlińskiego Banku Centralnego. Od tego czasu do 2001 roku był odpowiedzialny za emisję pieniądza w Niemczech. Wraz z wprowadzeniem waluty Euro przekazał swoją niezależność Europejskiemu Bankowi Centralnemu.

Europejski Bank Centralny (ang. European Central Bank) to bank centralny Unii Europejskiej, a także bank emisyjny w odniesieniu do waluty euro, przyjętej przez 16 krajów Unii. Siedzibą EBC jest Frankfurt nad Menem.

Bank centralny – instytucja odpowiedzialna za funkcjonowanie systemu bankowego. Zazwyczaj działa jako jednostka państwowa bądź podporządkowana państwu. W Polsce funkcję banku centralnego pełni Narodowy Bank Polski.

Organy do 2001

Zanim Europejski Bank Centralny przejął w 2001 pełną władzę nad marką niemiecką, Bundesbank posiadał różne organy do sterowania. Najwyższym organem była Rada Banku Centralnego. Składała się ona z:

Dyrektorium, w skład którego wchodzili prezes, wiceprezes i sześciu kolejnych członków. Byli oni proponowani przez rząd niemiecki.

Dziewięciu prezesów Krajowych Banków Centralnych. Oni z kolei byli proponowani przez Bundesrat.

Dyrektorium było organem wykonawczym Bundesbanku, podczas gdy wszystkie decyzje dotyczące polityki pieniężnej były podejmowane przez Radę Banku Centralnego.

Język niemiecki – język z grupy zachodniej rodziny języków germańskich. W rzeczywistości stanowi on grupę kilku języków zachodniogermańskich, które często są określane jako języki niemieckie; standardowy język niemiecki (Standard Hochdeutsch) oparty jest na Biblii Marcina Lutra, która z kolei opiera się na języku mówionym w Górnej Saksonii i Turyngii.

Marka niemiecka – jednostka monetarna w Niemczech od 1873 roku. 1 marka dzieliła się na 100 fenigów. Kod walutowy wg ISO 4217: DEM. Zastąpiona przez euro 1 stycznia 2002 (po kursie 1,95583 marki za 1 Euro). Do zjednoczenia Niemiec (w 1871 r.), w poszczególnych księstwach i wolnych miastach, w obiegu były pieniądze różnych walut, najczęściej opartych o system talarowy. Pierwsza marka, tzw. złota marka została wprowadzona w 1873 r., w związku ze zjednoczeniem państwa niemieckiego. Wprowadzono jednolite dla całej Rzeszy monety:

Organy działające obecnie

Najwyższym organem Bundesbanku jest Zarząd. Składa się on z:

Prezesa, Wiceprezesa oraz dwóch Członków Zarządu. Wszystkie cztery osoby nominowane są przez rząd.

czterech pozostałych Członków Zarządu, rekomendowanych przez Bundesrat.

Wszystkie te osoby powoływane są przez Prezydenta Niemiec. Kadencja trwa z reguły 8 lat, jednak nie krócej niż 5 lat.

Linki zewnętrzne

Deutsche Bundesbank – oficjalna strona (niem.)