|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Astronomowie zaobserwowali najsilniejszy od ponad czterech lat wybuch na Słońcu - podaje "SpaceWeather". Materia z eksplozji będzie docierać do Ziemi w czwartek i piątek. Spowoduje ona, że zorze polarne mogą być intensywniejsze i widoczne nawet z Polski... 52 proc. Polaków nie uprawia sportu i nie korzystna z żadnych form aktywności fizycznej - wykazały badania TNS OBOP. Zaledwie 10 proc. badanych jest aktywnych codziennie lub prawie codziennie. Najwięcej osób twierdzi, że spaceruje. 75 proc. badanych ... Rok 2011 Rada Miasta Gdańska ustanowiła Rokiem Jana Heweliusza. Z okazji 400. rocznicy urodzin wielkiego gdańskiego astronoma w całej Polsce odbędzie się ok. różnych 400 wydarzeń, także o charakterze międzynarodowym. W organizację obc... Otwarciem wystawy astronomicznej pt. "Era nowych odkryć. 50 lata NASA" zainaugurowano 28 stycznia w Ratuszu Głównego Miasta w Gdańsku Rok Jana Heweliusza. Otwarcie ekspozycji odbyło się dokładnie w 400-setną rocznicę urodz... Aż ponad 40 proc. Polaków w wieku 65-74 lat nie ma już żadnych zębów, co jest ewenementem wśród krajów najbardziej rozwiniętych - alarmowali specjaliści podczas konferencji ,,Stomatologia 2011" Naczelnej Rady Lekarskiej, która w środę odbyła się w Warszawi...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 DiatessaronCzy wiesz że...? Tekst zachodni - jedna z czterech podstawowych rodzin typów tekstu Nowego Testamentu. Nazwę tę po raz pierwszy wprowadził Johann Salomo Semler (1725-1791). Nowy Testament (gr. Καινή Διαθήκη, Kainē Diathēkē) - druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki. Niektóre wyznania używają jako nazwy Nowego Testamentu określenia Chrześcijańskie Pisma Greckie. Język grecki albo greka — język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. 
 Diatessaron (z gr. „To Dia Tessaron Euangelion” - „Ewangelia według czterech”) – najsłynniejsze zestawienie czterech ewangelii, tzw. harmonia ewangelijna (łac. harmonia evangelica). Oparty jest głównie na Ewangelii Jana, której materiał przekazuje w ponad 90%. Nie zawiera Pericope adulterae, opuszcza obie genealogie Jezusa, Mateuszową i Łukaszową, Józef nigdy nie jest nazywany mężem Marii. Stworzył go Tacjan Syryjczyk około roku 170 n.e. w Rzymie, w języku greckim. Przełożył go też na język syryjski. W XI wieku Abul Faraj Al Tayyeb przełożył Diatessaron z syryjskiego na arabski. Apokryf (gr. ἀπόκρυφος, ápókryphos – ukryty, tajemny) – określenie używane obecnie głównie w kontekście ksiąg o zabarwieniu religijnym z okresu przełomu naszej ery, które Kościół katolicki uważa za nienatchnione, w szczególności to księgi niewchodzące w skład Biblii.
Dura Parchment 24, oznaczany przy pomocy siglum 0212 na liście Gregory-Aland, jest greckim rękopisem uncjalnym Nowego Testamentu, pisanym na pergaminie. Paleograficznie datowany jest na III wiek (wiek wcześniejszy też jest możliwy). Tekst rękopisu jest harmonią czterech Ewangelii, podobną do Diatessaronu, albo kopią samego Diatessaronu, którego greckim świadkiem jest również Papirus 25 (Gregory-Aland). Tekst fragmentu, zwłaszcza niektóre jego partie, był kilkakrotnie rekonstruowany. Jest jednym z nielicznych zachowanych chrześcijańskich dokumentów pisanych w formie zwoju. Bruce M. Metzger przypuszczał, że Tacjan oprócz czterech Ewangelii wykorzystał jeszcze piątą, apokryficzną. Reprezentuje zachodni typ tekstu Nowego Testamentu. Zachował się w przekładzie arabskim, łacińskim i ormiańskim, w języku greckim zachował się jedynie jeden niewielki fragment (Papirus 25). Odkryty w 1933 roku Dura Parchment 24 uchodził pierwotnie za fragment greckiego Diatessaronu, jednak w roku 1999 przekonanie to zostało podważone, wysunięto przypuszczenie, iż jest to inna wersja harmonizacji tekstu czterech Ewangelii, niezależna od Diatessaronu. W tej kwestii nie ma zgody wśród badaczy. Ewangelia (z gr. εὐαγγέλιον, euangelion, dosł. dobra nowina) – w starożytności termin używany jako określenie nagrody dla osoby przynoszącej dobrą nowinę.
Codex Fuldensis (F), rękopis Wulgaty, zawiera tekst 23 kanonicznych ksiąg Nowego Testamentu, ponadto Diatessaron oraz List do Laodycejczyków. Jest jednym z najstarszych datowanych rękopisów Nowego Testamentu i jedynym wczesnym rękopisem NT, o którym wiemy że był redagowany przez znamienitego uczonego. Jest drugim ważnym świadkiem tekstu Wulgaty, najważniejszym i najstarszym świadkiem pełnego tekstu Diatessaronu. Kodeks jest ważnym - o ile nie najważniejszym - świadkiem w dyskusji nad autentycznością tekstu 1 Kor 14,34-35. Jednym z łacińskich rękopisów przekazujących tekst Diatessaronu jest Kodeks Fuldeński oraz jego kopia Codex Sangallensis 58. Starotestamentowe cytaty zostały przełożone z hebrajskiego tekstu, niezależnie od Septuaginty i dlatego są ważnym świadkiem tekstu Starego Testamentu. Zobacz teżPrzypisy
BibliografiaLinki zewnętrzneEwangelia wg św. Jana [J, Jn lub Jan] – jedna z czterech Ewangelii Nowego Testamentu, której autorstwo przypisuje się Janowi Apostołowi lub Janowi prezbiterowi, tradycyjnie umieszczana jako czwarta. Jest to ewangelia chronologicznie najpóźniejsza ze wszystkich ewangelii nowotestamentowych. Jako jedyna z nich nie jest ewangelią synoptyczną.
Stary Testament, Biblia Hebrajska, Pisma Hebrajsko-Aramejskie – starsza część Biblii, przyjęta przez chrześcijaństwo z judaizmu. Judaistyczna (a za nią protestancka) wersja obejmuje 39 ksiąg (tylko hebrajskich), katolicka zawiera 46, a prawosławna w sumie 50-53 (księgi hebrajskie i greckie z Septuaginty oraz niekiedy apokryfy).
Czy wiesz że...? beta Bruce Manning Metzger (9 luty 1914 – 13 luty 2007), amerykański biblista, krytyk tekstu Nowego Testamentu, profesor z Princeton Theological Seminary. Był jednym z biblistów przygotowujących grecki tekst Nowego Testamentu wydany przez United Bible Societies. Współuczestniczył w NRSV, przekładzie Biblii na język angielski, przekładał apokryfy Starego Testamentu.
Pericope adulterae (z łac.), albo Pericopa de Adultera, Perykopa o kobiecie cudzołożnej – fragment Ewangelii według św. Jana (J 7,53-8,11) przedstawiający konfrontację pomiędzy Jezusem a faryzeuszami i uczonymi w Piśmie.
Ewangelia wg św. Mateusza [Mt lub Mat] – jedna z czterech Ewangelii Nowego Testamentu, której autorstwo przypisuje się Mateuszowi Ewangeliście. Ewangelia Mateusza należy do ewangelii synoptycznych.
Syria odegrała wielką rolę w początkach chrześcijaństwa. Tutaj powstały Ewangelia Mateusza, Ewangelia Łukasza, Didache, Ignatiana, Ewangelia Tomasza. W Syrii krzyżowały się wpływy języka greckiego i syryjskiego, a język syryjski jest bliski aramejskiemu językowi, którym posługiwał się Jezus i apostołowie. Dlatego przekłady syryjskie cieszą się wielkim szacunkiem u krytyków tekstu. Nie ma zgody co do liczby przekładów syryjskich, większość biblistów mówi o pięciu, część zaś o sześciu przekładach. Część owych przekładów dotyczy jedynie części Nowego Testamentu. Większość rękopisów przechowywana jest dziś w europejskich bibliotekach (przede wszystkim w British Library), a pochodzą one z takich krajów jak: Liban, Egipt, Synaj, Mezopotamia, Armenia, Indie, a nawet z Chin. Jest to dowodem wielkiej żywotności Kościoła Syryjskiego.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).
Ewangelia według św. Łukasza [Łk lub Łuk] – Ewangelia (z gr. ευαγγελιον dobra nowina) tradycyjnie umieszczana w kanonie Nowego Testamentu jako trzecia. Jej prawdopodobny autor, Łukasz Ewangelista – według tradycji lekarz i towarzysz św. Pawła – jest także autorem Dziejów Apostolskich, a jako święty jest w Kościele rzymskokatolickim patronem lekarzy. Jest jedną z ewangelii synoptycznych. Św. Łukasz poświęca tę Ewangelię św. Teofilowi kierując ją głównie do tych, którzy nawrócili się z pogaństwa. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
