Dick Norman (ur. 1 marca 1971 w Waregem), belgijski tenisista zawodowy, reprezentant Belgii w Pucharze Davisa, zwycięzca turniejów ATP Tour w deblu.

Leworęczny zawodnik, jeden z najwyższych graczy wśród tenisistów (2,03 m), zadebiutował w gronie zawodowców w 1991. W grze pojedynczej pierwsze sukcesy zaczął odnosić w roku 1995 kiedy to w maju doszedł do IV rundy wielkoszlemowego Wimbledonu, eliminując kolejno trzech byłych mistrzów tego turnieju (dwóch w grze pojedynczej) – Australijczyka Casha, Szweda Edberga i deblistę Australijczyka Woodbridge'a; przegrał w 1/8 finału z innym dawnym zwycięzcą wimbledońskim, Niemcem Beckerem. W lipcu tegoż samego roku wygrał swój pierwszy challenger w Newcastle. Dwa lata później wygrał challengery w Dreźnie i Neumünster oraz dotarł do III rundy Roland Garrosa; przegrał z późniejszym finalistą i byłym triumfatorem turnieju Hiszpanem Bruguerą. W roku 2001 w maju wygrał rozgrywki w Antwerpii, a w 2002 wygrał challengery w Magdeburgu, San Luis Potosí, Andorze i Quito. Sezon 2003 zakończył z jednym challengerowym zwycięstwem - w San Luis Potosí, a w roku 2004 zatriumfował w Ischgl. W roku 2005 zwyciężył na początku lutego w Belgradzie, a pod koniec sezonu w Dniepropetrowsku. W sezonie 2007 doszedł do swojego pierwszego półfinału turniejów rangi ATP Tour na trawiastych kortach w Newport, eliminując po drodze rozstawionego z nr 8. Niemca Michaela Berrera; przegrał z Nicolasem Mahutem. W roku 2009 przechodząc najpierw eliminacje wygrał challenger w Meksyku. Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 85. miejscu na początku listopada 2006.

W grze podwójnej pierwszy finał turniejów ATP Tour osiągnął w Pekinie grając w parze z Fernonem Wibierem. Mecz o tytuł przegrał z deblem Tommy Ho-Sébastien Lareau. Na początku 2007 wygrał wspólnie Xavierem Malisse turniej w Madras pokonując w finale wynikiem 7:6, 7:6 hiszpańską parę Rafael Nadal-Bartolomé Salvá-Vidal. Drugie turniejowe zwycięstwo zaliczył w lutym 2009, kiedy w parze z Amerykaninem Jamesem Cerretanim wygrał turniej w Johannesburgu. Wiosną tegoż roku osiągnął wielkoszlemowy finał na paryskich kortach imienia Rolanda Garrosa; na French Open 2009 w parze z Wesley Moodiem z RPA wyeliminował m.in. amerykańskich bliźniaków Boba i Mike Bryanow, jednak w finale musiał uznać wyższość hindusko-czeskiego duetu Leander Paes-Lukáš Dlouhý przegrywając 6:3, 3:6, 2:6. W wieku 38 lat stał się najstarszym finalistą paryskiego turnieju wielkoszlemowego w erze open. Pod koniec czerwca zwyciężył wspólnie z Moodiem w turnieju rozgrywanym na kortach w 's-Hertogenbosch. Czwarty deblowy tytuł Belg wywalczył na początku lutego 2011 w Zagrzebiu. Razem z Horią Tecău pokonał w finale hiszpańską parę Marcel Granollers-Pujol-Marc López. Najwyższą pozycję w zestawieniu deblistów osiągnął pod koniec kwietnia 2010 - nr 10.

W 1995 debiutował w reprezentacji Belgii w Pucharze Davisa; przyczynił się do awansu Belgów do najwyższej grupy rozgrywek – Grupy Światowej, wygrywając dwa mecze w grze pojedynczej oraz występując w zwycięskim deblu (z Dewulfem) w spotkaniu z Norwegią. Rok później wystąpił w meczu I rundy Grupy Światowej ze Szwecją, ponosząc porażki zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej. Powrócił do reprezentacji narodowej po kilkuletniej przerwie w 2004 (mecz z Chorwacją). W 2005 wystąpił w meczu z Serbią i Czarnogórą, w 2006 ze Słowacją, w 2007 z Niemcami (ponownie w Grupie Światowej). W tym ostatnim spotkaniu pokonał Philippa Kohlschreibera.

Statystyki turniejowe

Gra podwójna

Mistrz (4)

Finalista (2)

Linki zewnętrzne