|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W kwietniu wystąpią dobre warunki do obserwacji Saturna. Swoją aktywnością popisze się także ciekawy rój Lirydów. Po równonocy wiosennej dnia przybywa coraz szybciej. 1 kwietnia w Warszawie Słońce wzejdzie o godzinie 6:12, a zajdzie o 19:09. Pod s... Mikrosatelity o wielkości 2,5 cm będą testowane na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej ISS. Jeśli próby zakończą się pomyślnie, cała flota takich mikrosatelitów zostanie wysłana w kierunku Saturna - poinformował magazyn Computerworld.Trzy mikrosatelit... Na początku grudnia na porannym niebie można zobaczyć obok siebie Saturna i najjaśniejszą gwiazdę z konstelacji Panny - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. ,,Pierwsze dni grudnia to czas, kiedy dojdz... Naukowcy z Niemiec i USA rozwikłali 300-letnią zagadkę, skąd wziął się dziwny i asymetryczny wygląd księżyca Saturna - Japeta, który jest z jednej strony biały, a z drugiej czarny. W dwóch artykułach opublikowanych w czasopiśmie Science, naukowcy wyjaś... W maju mamy dobre warunki do obserwacji Saturna oraz Plutona, a także jasnej planetoidy Vesta. Deklinacja Słońca w maju wciąż rośnie, przez co dzień jest coraz dłuższy i przybywa go w sumie ponad godzinę. Dnia 1 maja w Warszawie nasza dzienna gwiazda ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Dione - księżyc Czy wiesz że...? Tytan (Saturn VI) – największy księżyc Saturna, jedyny księżyc w Układzie Słonecznym posiadający gęstą atmosferę, w której zachodzą skomplikowane zjawiska atmosferyczne. Jest to również jedyne ciało poza Ziemią, na powierzchni którego odkryto powierzchniowe zbiorniki cieczy – jeziora. Nie wypełnia ich jednak woda, ale ciekłe węglowodory. Tetyda (też: Tethys; Saturn III) – piąty co do wielkości księżyc Saturna. Jest prawie pięć razy mniejsza od Tytana. Mała gęstość Tetydy pozwala przypuszczać, że składa się ona prawie w całości z lodu wodnego, podobnie jak Dione i Rea. Saturn – szósta planeta Układu Słonecznego pod względem oddalenia od Słońca. Jest to gazowy olbrzym, drugi pod względem masy i wielkości po Jowiszu, a przy tym paradoksalnie o najmniejszej gęstości ze wszystkich planet całego Układu Słonecznego. Saturn znany był już w świecie starożytnym. Charakterystyczną jego cechą są pierścienie składające się głównie z lodu i (w mniejszej ilości) z odłamków skalnych. Obecnie znamy 61 naturalnych satelitów Saturna (3 niepotwierdzone ostatecznie). Nazwa planety pochodzi od imienia rzymskiego boga – Saturna. Dione (Saturn IV) – księżyc Saturna odkryty przez Giovanni Cassiniego wraz z Tetydą w roku 1684. Jest czwartym co do wielkości księżycem Saturna. Jego nazwa pochodzi z mitologii greckiej. Dione była matką Afrodyty. Ten naturalny satelita krąży wokół Saturna po orbicie kołowej, z okresem obiegu 65 godzin 41 minut i 5 sekund. Dwa nieregularne księżyce Saturna, Helena i Polideukes, poruszają się po tej samej orbicie co Dione w punktach Lagrange'a, są to więc tzw. księżyce trojańskie. Helena znajduje się w punkcie L4 orbity, a Polideukes w punkcie L5. John Frederick William Herschel (ur. 7 marca 1792 w Slough (Anglia), zm. 11 maja 1871 w Collingwood w hrabstwie Kent) – angielski astronom, chemik i fizyk, syn Mary Pitt i Williama Herschela.
Ludwik XIV Wielki, Król Słońce (ur. 5 września 1638 w Saint-Germain-en-Laye, zm. 1 września 1715 w Wersalu) – król Francji i Nawarry 1643–1715, syn Ludwika XIII, z dynastii Burbonów. NazwaGiovanni Cassini nazwał cztery odkryte przez siebie księżyce (Tetyda, Dione, Rea, Japet) imieniem Sidera Lodoicea (gwiazdami ludwika) na cześć króla Ludwika XIV. Astronomowie zwykle nadawali nazwy odnoszące się do nazwy planety, wokół której dany księżyc krąży, np. Tytan został nazwany Saturn VI. Jednak nazwy wszystkich siedmiu największych księżyców pochodzą od Johna Herschela (syna Williama Herschela, odkrywcy Mimasa i Enceladusa), po raz pierwszy zostały użyte w jego publikacji Rezultaty Astronomicznych Obserwacji z 1847. Polideukes (Saturn XXXIV) – księżyc Saturna, odkryty 24 października 2004 roku na zdjęciach przesłanych przez sondę Cassini. Jego nazwa pochodzi od imienia Polideukesa, który był herosem i bliźniaczym bratem Kastora w mitologii greckiej.
Naturalny satelita (księżyc) – ciało niebieskie pochodzenia naturalnego, obiegające planetę lub planetoidę. Słowo "Księżyc" pisane wielką literą oznacza tylko i wyłącznie naturalnego satelitę Ziemi. Charakterystyka fizyczna
 Dione jest zbudowana w większości z wodnego lodu z domieszką materiału skalnego. Pod warstwą lodu znajduje się niewielkie skalne jądro. Dione wykazuje ciekawe zróżnicowanie powierzchni. Na półkuli zwróconej w kierunku Saturna przeważającą część krajobrazu stanowią kratery uderzeniowe. Na drugiej półkuli Dione widać sieć linii biegnących przez całą półkulę. Sonda Cassini wykazała że są to lodowe klify, zapewne pochodzenia tektonicznego, wysokie nawet na kilkaset metrów. Do największych takich tworów należą Carthage Linea i Palatine Linea. Większość nazw utworów powierzchniowych Dione pochodzi z Eneidy Wergiliusza. Cassini-Huygens - wspólna bezzałogowa misja kosmiczna NASA, ESA i Włoskiej Agencji Kosmicznej ASI, mająca na celu badanie Saturna oraz wykonanie serii dobrej jakości zdjęć. Szczególnym obiektem jej badań jest Tytan.
Księżyc trojański - naturalny satelita, poruszający się wokół planety po tej samej (lub bardzo zbliżonej) orbicie co inny, dużo masywniejszy księżyc, w pobliżu punktu libracyjnego L4 lub L5. Nazwa została nadana przez analogię do planetoid trojańskich, dzielących podobnie orbitę z niektórymi planetami. One z kolei zostały nazwane na cześć bohaterów wojny trojańskiej. W 2010 sonda Cassini-Huygens wykryła bardzo cienką warstwę zjonizowanego tlenu (O2) rozciągająca się nad księżycem. Gęstość atmosfery wynosi jedynie jeden jon na 11 centymetrów sześciennych (w jednym metrze sześciennym jest ich około 90 000 czyli 5 miliardów razy mniej niż na Ziemi. Oznacza to, że atmosfera na powierzchni Dione jest tak gęsta jak atmosfera Ziemi na wysokości 480 kilometrów. Enceladus (Saturn II) – jeden z księżyców Saturna, odkryty w 1789 roku przez Williama Herschela. Jego nazwa pochodzi od Enkeladosa, jednego z gigantów w mitologii greckiej, który został przygnieciony przez Zeusa wyspą Sycylią.
Eneida (łac. Aeneis) – rzymski poemat epiczny, napisany heksametrem przez Publiusza Vergiliusza Maro, czyli Wergiliusza, opiewający w 12 księgach o łącznym rozmiarze 9892 wierszy dzieje trojańczyka Eneasza, legendarnego protoplasty Rzymian.
Zobacz teżPrzypisy
Linki zewnętrzneChronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym przedstawia w postaci tabelarycznej chronologiczny przegląd odkryć głównych obiektów w Układzie Słonecznym takich jak: planety, planety karłowate i ich księżyce.
Język polski (polszczyzna) należy wraz z językiem czeskim, słowackim, pomorskim (kaszubskim), dolnołużyckim, górnołużyckim oraz wymarłym połabskim do grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich.
Czy wiesz że...? beta Afrodyta (gr. Ἀφροδίτη Aphrodite) – w mitologii greckiej bogini miłości, piękna, kwiatów, pożądania i płodności. Najbardziej urodziwa z bogiń antycznych mitów.
Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną tradycję grecką opowieści o bogach, boginiach, herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).
Publius Vergilius Maro (ur. 15 października 70 p.n.e., zm. 21 września 19 p.n.e.) – poeta rzymski epoki augustiańskiej, autor Eneidy - eposu narodowego Rzymian.
Krater uderzeniowy – owalne zagłębienie (lub zniekształcenie) na powierzchni Ziemi lub innego ciała niebieskiego spowodowane upadkiem meteorytu. Na Ziemi do tej pory odkryto około 160 dużych kraterów. Najstarszy z nich to Vredefort w Afryce południowej o średnicy 180 km, a liczący sobie około 2,5 miliarda lat. Największy (prawdopodobny) znaleziony na Ziemi krater leży pod lądolodem Antarktydy, na Ziemi Wilkesa, mierzy ponad 500 km średnicy i ma 250 milionów lat. Planetoida, która wybiła ten krater miała przypuszczalnie 40 km średnicy i spowodowała zarówno "wielkie wymieranie" z przełomu permu i triasu, jak i przyczyniła się do rozpadu superkontynentu Gondwany. Innym przypuszczalnym kraterem o podobnej średnicy jest krater Śiwa u zachodnich wybrzeży Indii, związany z wymieraniem kredowym. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
