|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Tajemnice życia i twórczości Elizy Orzeszkowej spróbują rozwikłać uczestnicy konferencji "Sekrety Orzeszkowej". Konferencja odbędzie się w dniach 8-10 listopada w Bibliotece Narodowej w Warszawie.Sympozjum organizują: Pracownia Literatury Polskiej II połowy XIX ... Podczas gdy skamieliny wykorzystuje się do określania wyglądu dawnych zwierząt, naukowcy zidentyfikowali główne różnice w wyglądzie i trybie życia młodych i dorosłych osobników. Wyniki nowych międzynarodowych badań opublikowane w czasopiśmie Science dostarcza... Zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD) jest główną przyczyną utraty wzroku po 50. roku życia. Cierpi na nie 1 milion Polaków, ale wielu dowiaduje się o tym zbyt późno, bo nie bada regularnie swoich oczu - alarmują lekarze. Specjaliści w dziedz... Prawie jedna trzecia z ponad 630 kobiet, które w ciągu minionych prawie 20 lat zmarły w Polsce z przyczyn położniczych, straciła życie z powodu krwotoku okołoporodowego. Opanowanie tego zjawiska wymaga dobrej diagnostyki i szybkiej reakcji - wskazują ginekolodzy."... Dzisiaj mogę powiedzieć, że moim ulubionym przedmiotem w szkole była literatura. To właśnie te lekcje dawały okazje do bycia kreatywnym i pozwalały zachować swobodę w myśleniu - powiedział amerykański astrofizyk i tegoroczny noblista, prof. Saul Perlmutter, który m.in. o wspomnienia ze ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Dla ElizyCzy wiesz że...? Crescendo (z wł.: narastając, coraz głośniej; wym. kreszendo) - stopniowe wzmocnienie natężenia dynamiki w utworze muzycznym. W notacji muzycznej crescendo przedstawiane jest jako symbol graficzny (podobny do odpowiednio "wydłużonego" znaku mniejszości używanego w matematyce - <) lub w postaci skrótu (cresc.). Przeciwieństwem crescenda jest diminuendo. Harmonia — jedna z dyscyplin teoretycznych, stanowiąca wspólnie z Kontrapunktem, Nauką o formach muzycznych oraz Instrumentoznawstem kanon wykształcenia muzycznego. Harmonia jest nauką o łączeniu akordów. Bagatela – lekki gatunek muzyczny o nieokreślonym kształcie muzycznym, zwykle na fortepian. Terminu tego pierwszy raz użył François Couperin Le Grand w 1717. 
 "Dla Elizy" (niem. "Für Elise") to popularny tytuł Bagateli a-moll WoO 59, jednej z najbardziej znanych w literaturze muzycznej miniatur fortepianowych, którą skomponował Ludwig van Beethoven. Utwór powstał ok. 1810 roku. Pochodzenie tytułuBiografowie Beethovena nie są zgodni co do tego, kim była tytułowa Eliza. Według jednej z teorii, oryginalny tytuł brzmiał "Für Therese", jako że adresatką utworu miała być znajoma kompozytora i córka jednego z lekarzy wiedeńskich, Therese Malfatti. W 1810 r. kompozytor oświadczył się jej, ona zaś oświadczyny odrzuciła, a w roku 1816 została żoną szlachcica i urzędnika Wilhelma von Droßdika. Fortepian – klawiszowy, młoteczkowy, strunowy instrument muzyczny. Współczesny fortepian dysponuje skalą od A2 (niektóre modele C2) do c5 (88 dźwięków/klawiszy).
Tonika, akord toniczny, centrum tonalne, ośrodek/punkt ciążenia tonalnego (fr. tonique; często oznaczana symbolem T) – z punktu widzenia harmonii jedna z trzech funkcji głównych systemu dur-moll (obok dominanty oraz subdominanty). Toniką bywa nazywany także pierwszy stopień skali durowej lub mollowej, będący prymą toniki w rozumieniu funkcyjnym. Inna wersja mówi, że Eliza była słynną "Nieśmiertelną Ukochaną", do której Beethoven napisał swój słynny list (zob. List do Nieśmiertelnej Ukochanej), a której tożsamości biografom nigdy nie udało się ustalić. Kiedy kompozycję opublikowano w 1865 r., jej odkrywca Ludwig Nohl nadał jej tytuł "Dla Elizy", pod którym znana jest do dziś. Struktura utworuUtwór o budowie ABACA utrzymany jest w metrum 3/8. Popularny motyw melodyczny, grany przez prawą rękę na tle rozłożonych akordów lewej ręki, oparty jest początkowo jedynie na dwóch funkcjach harmonicznych: a i E (będącymi w utworze funkcją toniki i dominanty). "Odpowiedź" ma wychylenie do trybu durowego: C, G, aby znów przejść w a i E. Część B jest żywsza, w tonacji F-dur, z drobnymi pochodami sekundowymi. Część C jest z kolei mroczniejsza, niespokojna; charakteryzują ją crescenda, ostinatowy motyw w lewej ręce i ekstensywne użycie pedału zgłaśniającego. Ludwig van Beethoven (wymowa niemiecka: luːtvɪç fan ˈbeːthoːfn, ur. 15-17 (zob. niżej) grudnia 1770 w Bonn, zm. 26 marca 1827 w Wiedniu) – kompozytor i pianista niemiecki, ostatni z tzw. klasyków wiedeńskich, a zarazem prekursor romantyzmu w muzyce, geniusz, jeden z największych twórców muzycznych wszech czasów.
Ostinato (wł.) – termin muzyczny, oznaczający wielokrotne powtarzanie struktury melodycznej (także harmonicznej lub rytmicznej), najczęściej w głosie najniższym (basso ostinato). BibliografiaLinki zewnętrzneZobacz też
Czy wiesz że...? beta WoO (skrót od niem. Werke ohne Opuszahl, "dzieła bez numeru opusowego") – sposób oznaczenia utworów różnych kompozytorów, nieposiadających z jakichś względów numeru opusowego. Wśród kompozytorów, których utwory oznaczano w ten sposób, znajdują się m.in. Ludwig van Beethoven, Muzio Clementi, Felix Mendelssohn-Bartholdy, Robert Schumann, Johannes Brahms, Joachim Raff i Felix Draeseke.
Skala durowa (z łac. durus znaczy twardy), zwana też majorową (z łac. maior - większy, odnosi się do tercji wielkiej zawartej między I a III stopniem skali) to siedmiostopniowa skala z charakterystycznym półtonem między stopniami III i IV oraz VII i VIII (stanowiącym powtórzenie I stopnia o oktawę wyżej). Obecnie uznaje się, że skale durowe i utwory na nich oparte mają radosne brzmienie. Jej pierwowzorem jest skala jońska kościelna. Oficjalnie z racji ustawy muzycznej z roku 1911, skala durowa może być uznawana za pełnoprawny wzór muzyczny.
a-moll - gama muzyczna oparta na skali molowej, której toniką jest dźwięk a. Gama a-moll w odmianie naturalnej zawiera dźwięki: a, h, c, d, e, f, g. Pokrewną jej skalą durową jest C-dur.
Sekunda - interwał prosty zawarty między dwoma sąsiednimi stopniami skali muzycznej. W szeregu zasadniczym naturalnie występują sekunda wielka i sekunda mała. Zastosowanie znaków chromatycznych pozwala zmienić rozmiar sekundy.
Miniatura – mała lub średnia forma muzyczna, często skrócona wersja większego dzieła. Zwykle skomponowana na solowy instrument (fortepian, skrzypce) lub na mały zespół.
Tonacja – konkretna gama durowa lub molowa, na której materiale dźwiękowym oparty jest utwór muzyczny. Tonację utworu (lub jego fragmentu) określa się, biorąc pod uwagę znaki przykluczowe oraz akordy lub dźwięki zaczynające i kończące utwór.
Kompozytor (w jęz. łac. compositor) – twórca utworu muzycznego. Termin kompozytor odnosi się do twórców używających notacji muzycznej, piszących muzykę poważną lub filmową. W polskich uczelniach muzycznych kształci się studentów na kierunku kompozycja, lecz kompozytor nie musi być absolwentem takich studiów, jednak to oni właśnie dysponują pełnym warsztatem kompozytorskim obejmującym harmonię, kontrapunkt, instrumentację, analizę dzieła muzycznego itp. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
