Dominik Hrbatý (ur. 4 stycznia 1978 w Bratysławie) – tenisista słowacki, zwycięzca turniejów ATP Tour w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Karierę zawodową rozpoczął w 1996, już pod koniec tego roku awansując do czołowej setki rankingu światowego, dzięki rezultatom uzyskiwanym w turniejach rangi challengerowej, wygrywając m.in. w Pilznie. Pierwszy start w turnieju wielkoszlemowym zaliczył w 1997 w Australian Open dochodząc do IV rundy (1/8 finału) po zwycięstwach nad wyżej klasyfikowanymi Australijczykiem Sandonem Stollem, Szwedem Nicklasem Kultim i Hiszpanem Alberto Berasateguiem, a późniejszego zwycięzcę turnieju Pete'a Samprasa zmuszając do pięciosetowej walki (w piątym secie Słowak prowadził z przełamaniem serwisu). W dalszej części sezonu 1997 osiągnął po raz pierwszy finał turnieju ATP Tour w Palermo; rok zakończył w czołowej pięćdziesiątce. Tegoż samego roku uzyskał również finał debla w Umagu, partnerując rodakowi Karolowi Kučerze.

W 1998 wygrał swój pierwszy turniej, pokonując w finale w San Marino Argentyńczyka Mariano Puertę oraz dochodząc do finału debla w Amsterdamie w parze z Kučerą. Rok później triumfował w Pradze (w finale z Czechem Slavą Dosedělem), a także był w półfinale wielkoszlemowego French Open; pokonał na kortach im. Rolanda Garrosa m.in. rozstawionego z numerem pierwszym Rosjanina Jewgienija Kafielnikowa oraz byłego lidera rankingu Chilijczyka Marcelo Ríosa, a przegrał w czterech setach ze zwycięzcą turnieju, Amerykaninem Andre Agassim.

Kolejne dobre starty w 2000 dały mu pierwszy w karierze awans do czołowej dwudziestki rankingu; nie wygrał w tym roku żadnego turnieju, ale zaliczył trzy finały, w tym turnieju rangi Masters Series w Monte Carlo (przegrał w decydującym meczu z Francuzem Piolinem). Był także w IV rundzie US Open. Wygrał w sezonie dziesięć pojedynków z rywalami z najlepszej dziesiątki na świecie, w tym cztery – z Kafielnikowem. W deblu z kolei Słowak wygrał swój pierwszy turniej rangi Masters Series w Rzymie. Wspólnie z Martinem Dammem pokonał w finale duet Wayne Ferreira-Jewgienij Kafielnikow. W tym samym roku osiągnął ponadto trzy inne finały gry podwójnej, w tym imprezy w Miami. Efektownie rozpoczął starty w 2001 – wygrał turniej w Auckland (w finale z Hiszpanem Francisco Clavetem) i był w ćwierćfinale Australian Open (w IV rundzie pokonał rozstawionego z dwójką Marata Safina, przegrał z Patrickiem Rafterem). W dalszej części sezonu zdobył deblowy tytuł w Taszkencie tworząc parę z Julienem Boutterem. W 2002 Hrbatý wypadł z najlepszej pięćdziesiątki rankingu. Poza pięćdziesiątką (ale nadal w czołowej setce) pozostawał również w 2003, osiągając finał turnieju w Auckland (porażka w finale z Gustavo Kuertenem).

Sezon 2004 był najlepszy w karierze Słowaka. Hrbatý wygrał trzy turnieje, był w jeszcze jednym finale; dzięki kolejnemu dobremu początkowi sezonu (wygrane turniejowe w Adelajdzie – w finale z Michaëlem Llodrą i Auckland – z Rafaelem Nadalem). W lutym 2004 wygrał halowy turniej w Marsylii (w finale ze Szwedem Robinem Söderlingiem). W dalszej części sezonu był w finale w Casablance (przegrał z Santiago Venturą), i ćwierćfinale US Open. Na koniec roku Hrbatý uzyskał również finał debla w Petersburgu. W październiku 2004 sklasyfikowano go na pozycji nr 12., a sezon zakończył dwie pozycje niżej.

Utrzymał miejsce w najlepszej dwudziestce tenisistów także w sezonie 2005; zakończył rok jako nr 20. w zestawieniu ATP Tour, będąc jedynym graczem w dwudziestce, który w sezonie nie wygrał żadnego turnieju, ani nawet nie był w finale. Był natomiast w ćwierćfinale Australian Open (pokonał m.in. Gastóna Gaudio i Thomasa Johanssona, przegrał z Maratem Safinem), 1/8 finału US Open. W październiku 2006 Słowak awansował do finału zawodów Masters Series w Paryżu, eliminując wcześniej Tommy'ego Haasa; przegrał z Nikołajem Dawydienką.

W 2005 pokazał się z dobrej strony w rywalizacji o Puchar Davisa. Był liderem ekipy, która po raz pierwszy w historii startów Słowacji w tych rozgrywkach awansowała do finału; zdobywał punkty we wszystkich meczach kampanii 2005, m.in. w I rundzie nad broniącymi trofeum Hiszpanami. Rok wcześniej walnie przyczynił się do odzyskania przez Słowację miejsca w Grupie Światowej Pucharu Davisa, zdobywając dwa punkty w meczu z Niemcami. W reprezentacji daviscupowej Hrbatý występuje od 1996, a debiutował w meczu z Polską, przegrywając z Michałem Gawłowskim (cały mecz Słowacja wygrała 4:1). Do końca swoich startów w rozgrywkach (listopad 2009) rozegrał 58 pojedynków (singiel i debel) z których w 33 zwyciężył. Hrbatý występuje także w innych zespołach reprezentacyjnych; miał znaczący udział w zdobyciu przez Słowację Drużynowego Pucharu Świata w 2000 (pokonał wówczas Haasa, Samprasa i Kafielnikowa) oraz Pucharu Hopmana w 2005 (wspólnie z Danielą Hantuchovą). W styczniu 2009, partnerując Dominice Cibulkovej, wygrał Puchar Hopmana po raz trzeci w karierze.

W 2010 ogłosił zakończenie kariery.

czytaj dalej: [2], [3]