Filtracja w hydrogeologii oznacza ruch płynów (cieczy i gazów), najczęściej wody podziemnej w ośrodkach skalnych (gruncie), w szczególności w warstwach wodonośnych. Powodem filtracji jest różnica ciśnień, np. spowodowana występowaniem gradientu hydraulicznego. Ruch odbywa się otwartymi porami. Filtracja może odbywać się w sposób nieustalony (filtracja nieustalona), laminarny lub liniowy (filtracja liniowa, ruch laminarny). Wielkość filtracji warunkują opory ruchu, wynikające z tarcia wewnętrznego w ośrodku; zdolność gruntów do filtracji charakteryzujemy współczynnikiem filtracji.

Wody gruntowe – wody podziemne, zalegające na większych głębokościach niż wody zaskórne. Nie podlegają bezpośrednim wpływom czynników atmosferycznych, są przefiltrowane i z tego względu nadają się do użytkowania dla celów spożywczych. Wody te nie podlegają zmianom temperatury w ciągu doby, cechuje je równowaga termiczna. Temperatura ich zmienia się w zależności od pór roku. Występują poniżej wyraźnej i trwale utrzymującej się strefy napowietrzenia. Wody te są wykorzystywane w studniach.

Hydrotechnika – dział nauki i techniki obejmujący metody i sposoby wykorzystania zasobów wodnych (np. mórz, rzek, wód gruntowych) do celów gospodarczych (np. transport, energetyka), ochrony przed powodziami itp.