Ten artykuł dotyczy miasta w okręgu olickim. Zapoznaj się również z: inne znaczenia tej nazwy.

Na mapach: 54°01′N 23°58′E / 54.017, 23.967

Druskieniki (lit. Druskininkai wymowa ) – miasto na Litwie, popularne uzdrowisko położone na brzegu Niemna. Ludność: 16647 mieszkańców (2006), powierzchnia miasta - 22 km². Największe i najnowocześniejsze uzdrowisko na Litwie, jedno z najlepszych uzdrowisk klimatycznych i balneologicznych w Europie. Występują tu liczne źródła mineralne i pokłady borowiny. Znajduje się tu 9 sanatoriów i centrum balneologiczne.

Pochodzenie nazwy

Nazwa miejscowości pochodzi najprawdopodobniej od litewskiego słowa druskininkas oznaczającego człowieka zajmującego się warzeniem soli.

Historia

Pierwsze pisemne wzmianki o Druskienikach pochodzą z 1636, choć najprawdopodobniej już w XIII wieku było tu grodzisko, które w 1308 spłonęło, po czym okolica się wyludniła. W XVIII wieku miejscowy znachor Pranas Surutis (Słony), jako pierwszy zastosował wodę ze źródeł solankowych do leczenia.

W 1794 roku, na mocy dekretu króla Polski i Wielkiego Księcia Litewskiego Stanisława Augusta Poniatowskiego Druskieniki zyskały status miejscowości leczniczej.

Badaniem leczniczych właściwości źródeł na początku XIX wieku zajął się polski profesor chemii Uniwersytetu Wileńskiego, Ignacy Fonberg. Badaniami tymi zainteresował się car Mikołaj I i 31 grudnia 1837 roku nadał Druskienikom tytuł uzdrowiska, rozpoczęto budowę drewnianych zabudowań kurortu. Datę tę uważa się za oficjalny rok założenia uzdrowiska. Wkrótce uzdrowisko zyskało dużą popularność wśród mieszkańców pozostałych rejonów byłej Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Podczas wojny polsko-sowieckiej 1919–1920 drewniany most na rzece Niemen stał się polem bitwy pomiędzy siłami polskimi a litewskimi. 23 września 1920 kawalerzyści 3 pułku ułanów Dzieci Warszawy pod dowództwem mjr. Cypriana Bystrama w szyku pieszym próbowali bezskutecznie sforsować i odbić most obsadzony przez litewski 3 batalion 2 pułku piechoty. W godzinach popołudniowych na pomoc przyszedł szwadron 211 pułku ułanów dowodzony przez rotmistrza Jerzego Dąbrowskiego. Atak kawalerii został uwieńczony zdobyciem w stanie nieuszkodzonym mostu na Niemnie w Druskienikach. Maszerujące za kawalerią dywizje piechoty w szeregu starć skutecznie wyeliminowały z walki wojska litewskie, które w czasie całej Bitwy Niemeńskiej nie zagrażały już tyłom grupy uderzeniowej.

Po I wojnie światowej miasto powróciło na terytorium Polski. Popularność uzdrowiska wzrosła znacznie dzięki Józefowi Piłsudskiemu, który wielokrotnie w nim wypoczywał. W latach 1929-1932 polscy architekci poczynili wielkie starania w kwestii rozbudowania kurortu. Wybudowano szatnie wg proj. arch.Edgara Norwertha, pergolę, kawiarnię, żelbetowe baseny kąpielowe wg proj. inż. Aleksandra Szniolisa i Jana Jabłońskiego oraz Pijalnię Wód Mineralnych. W 1934 r. doprowadzono do Druskienik linię kolejową.

W 1928 r. Druskieniki zostały uznane za uzdrowisko posiadające charakter użyteczności publicznej.

Po agresji sowieckiej na Polskę w 1939 miasto zostało wcielone do Białoruskiej SRR, a w 1940 znalazło się na terenie Litewskiej SRR (do 1991). W latach 1941–1944 Druskieniki należały do obwodu białostockiego.

Od 1991 Druskieniki należą do Litwy, są stolicą rejonu druskienickiego na terenie okręgu olickiego.

W Druskienikach znajduje się jeden z największych w Europie aquaparków. W pobliżu miasta położone jest plenerowe muzeum pamiątek poradzieckich – Park Grūtas.

W Druskienikach bywali Józef Ignacy Kraszewski, Stanisław Moniuszko, Juliusz Osterwa, Hanka Ordonówna, miał tu swój dworek, tak zwaną "Pogankę" Józef Piłsudski (została wyburzony w 1964 roku z inicjatywy miejscowych władz).