Druzus IV (Claudius Drusus) (ur. 8 n.e.; zm. 20 n.e.) syn cesarza Klaudiusza i Plaucji Urgulanilli. Zaręczony jak dziecko z Junillą, córką wszechwładnego prefekta pretorianów Lucjusza Eliusza Sejana. Na kilka dni przed zaślubinami udusił się przypadkowo gruszką, którą dla zabawy podrzucał i chwytał w usta.

Druzus III (łac. Claudius Drusus Iulius Caesar) (ur. 8 n.e. - zm. 33 n.e.), blisko spokrewniony z cesarzami z dynastii julijsko-klaudyjskiej, był młodszym synem Germanika i Agrypiny Starszej. Był bratem Nerona Cezara i cezara Kaliguli oraz Agrypiny Młodszej, Julii Druzylli i Julii Liwilli. 6 maja 17 n.e. wraz z rodzeństwem brał udział w triumfie swojego ojca, Germanika, za zwycięstwa nad Cheruskami i Chattami. W 23 n.e.u przywdział togę męską (toga virilis). Na wniosek Tyberiusza senat zezwolił Druzusowi ubiegać się o kwesturę na pięć lat przed uzyskaniem przewidywanego prawem wieku. Otrzymał też godność augura Po śmierci syna Druzusa w 23 n.e., Tyberiusz przyprowadził do senatu Druzusa i jego starszego brata Nerona, polecając ich opiece senatorów. Dzień pierwszego wystąpienia w życiu politycznym Druzusa i Nerona, Tyberiusz uczcił darem pieniężnym dla ludu.