Szwedzka Kompania Wschodnioindyjska (szw. Svenska Ostindiska Companiet lub SOIC), powstała w Göteborgu w roku 1731 jako kompania prowadząca wymianę handlową z Dalekim Wschodem. Inspiracją do założenia kompanii był sukces finansowy Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Z czasem „SOIC” stała się największą kompanią handlową w Szwecji w okresie XVIII w., aż do jej rozwiązania w roku 1813. Kompania zajmowała się eksportem żelaza, drewna, siekier, toporów, kotwic. Handlowała wraz z Duńską Kompanią Wschodnioindyjską herbatą, przemycała ją do Anglii. SOIC handlowała również miedzią, srebrem, porcelaną. Kompania wzbogaciła Szwecję i uczyniła wielu jej obywateli bogatymi.

Ghana (Republika Ghany - Republic of Ghana) – państwo w zachodniej Afryce nad Oceanem Atlantyckim. Graniczy z Togo, Burkina Faso i Wybrzeżem Kości Słoniowej. Nazwa kraju w języku Asante oznacza "Król - Wojownik". Pochodzi od przedkolonialnego, średniowiecznego Imperium Ghany, które jednak rozciągało się na terenach dzisiejszego Mali i Mauretanii. Handel z Europejczykami został po raz pierwszy nawiązany już w XV w., natomiast przedkolonialne królestwo Aszanti zachowało niepodległość aż do roku 1874, w którym to zostało skolonizowane przez Wielką Brytanię. Niepodległość odzyskała w roku 1957.

Duńskie Indie Zachodnie (duń. Dansk Vestindien lub DVI) to była kolonia duńska na obszarze współczesnych Wysp Dziewiczych Stanów Zjednoczonych (duń. Jomfruøerne).

Holenderska Kompania Zachodnioindyjska (niderl. West-Indische Compagnie, WIC) – holenderska kompania powstała 3 czerwca 1621 roku z nadania monopolu handlowego przez Republikę Zjednoczonych Prowincji.

Język duński (dansk, det danske sprog) - język z grupy skandynawskiej języków germańskich. Posługuje się nim około 5,2 mln mówiących, głównie w Danii i Szlezwiku-Holsztynie w północnych Niemczech (ok. 50 tys. osób). Duński w charakterze języka urzędowego używany jest w Danii a także na Wyspach Owczych. W Islandii, która aż do 1944 r. była posiadłością Danii, duński jest nauczany jako jeden z głównych języków obcych, obok angielskiego, norweskiego i szwedzkiego.

Francuska Kompania Wschodnioindyjska (fr. Compagnie des Indes Orientales), to kompania handlowa powstała w roku 1664, w celu konkurowania z Brytyjską Kompanią Wschodnioindyjską i Holenderską Kompanią Wschodnioindyjską. Kompanię została zaplanowana przez Jean Baptiste Colbert i powstała pod patronatem króla Francji Ludwika XIV. Pierwszym generalnym dyrektorem kompanii został François Caron, który wcześniej pracował przez 30 lat dla Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, w tym 20 lat w Japonii. Kompanii nie udało się sponsorować francuskiej kolonii na Madagaskarze, ale z sukcesem założyła na pobliskich wyspach Bourbon i Île-de-France (dzisiejsze wyspy Reunion i Mauritius) porty handlowe. W roku 1719 zaczęła swą działalność w Indiach, ale kompania była bliska bankructwa. Wtedy też doszło do fuzji z Francuską Kompanią Zachodnią założoną w roku 1717 przez Johna Lawa i Francuską Kompanią Afrykańską założoną w XVII w. Od 1720 roku kompania prowadzi działalność pod zmienioną nazwą „Compagnie Perpétuelle des Indes”. Wraz z upadkiem imperium Mogołów, Francja poprzez swą Kompanię Wschodnioindyjską zaczyna brać udział w polityce Indii, broniąc swych interesów, zawierając pakty polityczne z lokalnymi przywódcami w Południowych Indiach. Od roku 1741 Francja, pod patronatem Joseph François Dupleix, prowadzi agresywną politykę przeciw Anglii w Indiach. Kompania zostaje rozwiązana w 1769 roku ze względu na zły stan finansów. Kilka portów handlowych założonych przez Francuską Kompanię Wschodnioindyjską w Indiach, takich jak Pondicherry i Chandernagore, pozostaje jednak w rękach francuskich do roku 1949.