Język duński (dansk, det danske sprog) - język z grupy skandynawskiej języków germańskich. Posługuje się nim około 5,2 mln mówiących, głównie w Danii i Szlezwiku-Holsztynie w północnych Niemczech (ok. 50 tys. osób). Duński w charakterze języka urzędowego używany jest w Danii a także na Wyspach Owczych. W Islandii, która aż do 1944 r. była posiadłością Danii, duński jest nauczany jako jeden z głównych języków obcych, obok angielskiego, norweskiego i szwedzkiego.

Francuska Kompania Wschodnioindyjska (fr. Compagnie des Indes Orientales), to kompania handlowa powstała w roku 1664, w celu konkurowania z Brytyjską Kompanią Wschodnioindyjską i Holenderską Kompanią Wschodnioindyjską. Kompanię została zaplanowana przez Jean Baptiste Colbert i powstała pod patronatem króla Francji Ludwika XIV. Pierwszym generalnym dyrektorem kompanii został François Caron, który wcześniej pracował przez 30 lat dla Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, w tym 20 lat w Japonii. Kompanii nie udało się sponsorować francuskiej kolonii na Madagaskarze, ale z sukcesem założyła na pobliskich wyspach Bourbon i Île-de-France (dzisiejsze wyspy Reunion i Mauritius) porty handlowe. W roku 1719 zaczęła swą działalność w Indiach, ale kompania była bliska bankructwa. Wtedy też doszło do fuzji z Francuską Kompanią Zachodnią założoną w roku 1717 przez Johna Lawa i Francuską Kompanią Afrykańską założoną w XVII w. Od 1720 roku kompania prowadzi działalność pod zmienioną nazwą „Compagnie Perpétuelle des Indes”. Wraz z upadkiem imperium Mogołów, Francja poprzez swą Kompanię Wschodnioindyjską zaczyna brać udział w polityce Indii, broniąc swych interesów, zawierając pakty polityczne z lokalnymi przywódcami w Południowych Indiach. Od roku 1741 Francja, pod patronatem Joseph François Dupleix, prowadzi agresywną politykę przeciw Anglii w Indiach. Kompania zostaje rozwiązana w 1769 roku ze względu na zły stan finansów. Kilka portów handlowych założonych przez Francuską Kompanię Wschodnioindyjską w Indiach, takich jak Pondicherry i Chandernagore, pozostaje jednak w rękach francuskich do roku 1949.

Wojny napoleońskie – ciąg konfliktów zbrojnych pomiędzy Francją – najpierw republiką, a następnie cesarstwem – w czasach supremacji Napoleona Bonaparte. Były one częściowo kontynuacją konfliktów, które wybuchły z powodu rewolucji francuskiej i trwały – z inicjatywy i dzięki finansowaniu przez Anglię – przez cały okres I Cesarstwa. Historycy nie są zgodni co do tego, kiedy dokładnie należy datować ich początek. Niektórzy uważają, że należy je liczyć od momentu, gdy w listopadzie 1799 roku Napoleon przejął władzę we Francji. Inni uznają, że konflikty okresu 1799-1802 należy zaliczać jeszcze do wojen okresu rewolucji francuskiej i za punkt początkowy „wojen napoleońskich” uważają zerwanie pokoju w Amiens i wypowiedzenie Francji wojny w 1803 r. przez Zjednoczone Królestwo. Obecnie w historiografii zachodniej coraz częściej nazywa się je „wojnami Koalicji”, ponieważ faktycznie zostały one narzucone Napoleonowi przez kolejne koalicje. Wojny te – dzięki talentom dowódczym Napoleona początkowo zwycięskie, co zaowocowało pobiciem w polu armii większości dawnych mocarstw europejskich – zakończyły się przegraną Francji i najpierw abdykacją, a po ostatniej kampanii, znanej jako "100 dni Napoleona", zesłaniem byłego cesarza na wyspę św. Heleny. Za ich końcową datę uznaje się 20 listopada 1815 r. – po ostatecznej klęsce Napoleona w bitwie pod Waterloo i podpisaniu drugiego traktatu paryskiego w 1815 r.