|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Wyniki finansowanych ze środków unijnych badań, prowadzonych przez ornitologów z Uniwersytetu w Bath, Wlk. Brytania, pokazują, że rodzice równoważą fakt posiadania leniwego partnera wkładając więcej wysiłku w wychowanie potomstwa. W r... Zespół polskich badaczy odkrył nowy gatunek ptaka wróblowego z wczesnego oligocenu, czyli sprzed około 30 mln lat. To jeden z najstarszych na świecie ptaków przypisywanych do tego rzędu - informują odkrywcy.Nowy gatunek o nazwie Jamna szybiaki (Passe... Poznano ścieżkę sygnałową, dzięki której rodzina małych białek o groźnie brzmiącej nazwie SUMO chroni prawidłowy zapis DNA i pomaga naprawiać jego uszkodzenia. Wyniki badań mechanizmów działania tych pożytecznych białek op... W dniach 13-17 września 2010 r. w Hamburgu, Niemcy, odbędzie się konferencja pt. "Zagrożenia oraz zarządzanie obecnymi i przyszłymi wezbraniami sztormowymi".
Wezbrania sztormowe to poważne zagrożenie naturalne, które często pociąga za sobą ofiary śmiertelne i znaczące szkody ekonomiczne.... Ponad stuletnich drzew w Puszczy Białowieskiej będą bronić przed wycinką działacze Greenpeace. We wtorek wyjechali do puszczy, aby nie dopuścić do takich wycinek.Ministerstwo Środowiska odpowiada, że jeżeli obowiązujący zakaz wycinki takich drzew jest ł...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
DubeltówkaCzy wiesz że...? Śrut metalowy - wyrób hutniczy w postaci niewielkich rozmiarów cząstek metalu, zwykle nieprzekraczających wielkości kilku milimetrów, w kształcie zbliżonych do kulistego. W postaci śrutu dostarcza się stopy odlewnicze. Śrut może być wykorzystany także jako gotowy materiał, np. na balast lub jako śrut strzelniczy. Lefoszówka – dubeltówka pomysłu Francuza Casimira Lefaucheux, skonstruowana w 1832 roku w Paryżu. Pierwsza łamana, odtylcowa dubeltówka na nabój zespolony. W przeciwieństwie do współczesnych, odpalanie spłonki odbywało się przez uderzanie w sterczący w bok z denka łuski bolec – iglicę. Lefoszówkę otwiera się za pomocą klucza na dole baskili. Lefoszówka nie potrzebowała urządzenia do wyciągania łusek – strzelający sam je wyjmował za wystającą iglicę. Można uznać, że była to pierwsza współczesna broń myśliwska. Pominięto w niej długotrwały proces nabijania broni od przodu. O udanej konstrukcji świadczy choćby fakt, że jeszcze w 1935 roku w Polsce produkowano gilzy do lefoszówki – przeszło 100 lat od powstania. Zgodnie z nowymi przepisami, w Polsce lefoszówki i ich repliki można posiadać bez zezwolenia – jako broń skonstruowaną przed 1850 rokiem. Lefoszówka stała się podstawą do opracowania lankasterówki. Dubeltówka – rodzaj broni palnej, długa broń śrutowa posiadająca 2 komory nabojowe oraz 2 lufy ułożone równolegle obok siebie lub jedna pod drugą (tzw. bok), niegwintowane. Zasadniczo broń myśliwska na niewielkie zwierzęta (ze względu na znaczny obszar rażenia) lub średnie (ze względu na znaczne obrażenia z bliska), najczęściej strzela się z niej do ptaków lub sportowo do dysków. Wymaga przeładowania po oddaniu 2 wystrzałów. Lufy najczęściej umieszczone są poziomo. Rozróżnia się dubeltówki z kurkami zewnętrznymi jak i wewnętrznymi (bezkurkowa). Lufy umieszczone są w baskili, ryglowane tzw. kluczem. Z dubeltówki można strzelać śrutem – głównie do ptaków, albo breneką – głównie do dzików. Współczesne dubeltówki przeszły ewolucję od broni skałkowej, kapiszonowej i lefoszówki (dubeltówki pomysłu Francuza Lefaucheux z nabojem zespolonym). Lufa – zasadnicza część broni palnej, umożliwiająca nadanie pociskowi jednocześnie ruchu postępowego i obrotowego (lufy gwintowane) lub tylko postępowego (lufy gładkościenne) w odpowiednim kierunku.
Komora nabojowa - tylna część przewodu lufy lub otwór w bębnie rewolwerowym, w której umieszcza się nabój. W broni odtylcowej jej wlot jest zamykany zamkiem. Ma najczęściej kształt i wielkość odpowiadające kształtowi łuski naboju. BibliografiaBroń palna - broń miotająca pociski energią gazów powstałych ze spalania ładunku miotającego. W zależności od rodzaju zastosowanego układu miotającego, dzieli się ona na broń lufową i broń rakietową.
Breneka albo Brenneke – popularna nazwa ciężkich pocisków monolitycznych przystosowanych do wystrzeliwywania z broni gładkolufowej zaprojektowana w 1898. Nazwa wywodzi się od twórcy, niemieckiego konstruktora broni i amunicji Wilhelma Brenneke (1865–1951). Firma Brenneke, zarządzana przez rodzinę wynalazcy, istnieje do dziś. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |