|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Około 300 specjalistów prawa kanonicznego z Polski i zagranicy uczestniczy w XIV Międzynarodowym Kongresie Prawa Kanonicznego nt. "Administracja w prawie kanonicznym", który w środę rozpoczął swoje pięciodniowe obrady na UKSW w Warszawie. Rektor Uniwer... W dniach 21 - 25 czerwca 2011 r. w Linköping, Szwecja, odbędzie się konferencja pt. "Religia, płeć i prawa człowieka - wyzwania stojące przed wielokulturowymi i demokratycznymi społeczeństwami".
W czasie wydarzenia zostanie przeprowadzona analiza powiązania religii, płci, tożsamości, praw człowieka i polityki, ze szczególny... Dla wszystkich studentów prawa oraz innych osób zainteresowanych tą dziedziną wiedzy portal "e-prawnik" uruchomił nową sekcję - Akademię Prawa. Internauci znajdą w niej informacje prawne, podane w postaci fiszek, skryptów i innych fo... O odpowiedzialności osobistej w polskim i niemieckim prawie spółek kapitałowych i zgodnym z prawem działaniu przedsiębiorstw będzie mowa podczas międzynarodowej konferencji naukowej, która odbędzie się 4 listopada w Warszawie.Spotkanie pt. "Aktualne tre... Dnia 13 maja 2011 r. w Londynie, Wlk. Brytania, odbędzie się konferencja pt. "Zaufanie, zgoda i rządy prawa".
Wydarzenie poświęcone będzie finansowanemu ze środków unijnych projektowi Euro-justis (Naukowe wskaźniki zaufania do organów sprawiedliwości...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Duchowieństwo diecezjalneCzy wiesz że...? Sutanna (z franc. i wł., łac. - rewerenda) - długa szata do kostek, lekko wcięta w pasie, z niskim stojącym kołnierzykiem, zapinana z przodu na rząd małych guziczków, noszona przez duchownych różnych wyznań chrześcijańskich, w tym katolickich, prawosławnych, starokatolickich, anglikańskich, ewangelickich i prezbiteriańskich. Codex Iuris canonici auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus (pol. Kodeks prawa kanonicznego, skrót: CIC lub KPK) to podstawowy dokument ustawodawczy Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego promulgowany 25 stycznia 1983 przez Jana Pawła II konstytucją apostolską Sacrae disciplinae leges. Wszedł w życie 27 listopada 1983 r. Zastąpił pio-benedyktyński kodeks prawa kanonicznego i liczne ustawy kościelne wydane po 1917. Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu, rządzona przez biskupa i patriarchę Rzymu (jako papieża uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Świętego Piotra) oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki stanowi jedną z trzech głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich. 
 Duchowieństwo diecezjalne - w Kościele katolickim ogół duchowieństwa inkardynowanego do Kościołów partykularnych, niegdyś określane również jako duchowieństwo świeckie. Z Kodeksu prawa kanonicznego (kan. 265) wynika, że żaden duchowny nie może prowadzić życia samodzielnego (tułaczego) tak, żeby nie podlegać nikomu. Duchowni, którzy nie należą do zgromadzeń zakonnych, ani też do prałatur personalnych podlegli są na stałe biskupowi diecezjalnemu, który udzielił im święceń diakonatu. Stąd takich duchownych nazywa się diecezjalnymi. Sakrament święceń, święcenia kapłańskie, kapłaństwo, święcenia – sakrament w Kościele katolickim, także Kościołach prawosławnych, anglikańskich i starokatolickich, który nadaje władzę uświęcania, tj. udzielania innych sakramentów.
Biskup diecezjalny - biskup, któremu powierzono jakąś aktualnie istniejącą diecezję. Potocznie używa się wobec biskupa diecezjalnego również określenia biskup ordynariusz danej diecezji. Miejsce pracy i zamieszkania duchowieństwa diecezjalnego ograniczone jest do diecezji, do której przynależą. Duchowny diecezjalny może zmienić diecezję po otrzymaniu pisemnej zgody ordynariusza własnej diecezji i diecezji, w której chce pracować. Prawo to dotyczy również relacji biskupa diecezjalnego i odpowiednich przełożonych, gdyby duchowny diecezjalny wyraził wolę przyłączenia się do jakiegoś zgromadzenia, instytutu, stowarzyszenia lub prałatury. Polska, oficjalnie Rzeczpospolita Polska – państwo położone w Europie Środkowej nad Morzem Bałtyckim. Graniczy z Niemcami (na zachodzie), Czechami i Słowacją (na południu), Ukrainą i Białorusią (na wschodzie), na północnym wschodzie z Litwą oraz na północy z Rosją (obwód kaliningradzki). Ponadto polska granica wyłącznej strefy ekonomicznej na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
Prałatura personalna – instytucja w Kościele katolickim tworzona dla właściwego rozmieszczenia duchowieństwa albo prowadzenia specjalnych dzieł duszpasterskich lub misyjnych, albo dla różnych grup społecznych, przy czym realizacja tych celów dotyczy różnych regionów i przez to wykracza poza możliwości pojedynczych diecezji. Duchowny diecezjalny może na podstawie umowy między biskupami pracować i mieszkać na terenie innej diecezji niż własna również na czas określony. Jeżeli duchowny diecezjalny chce zmienić swoją diecezję na taką, w której występują braki duchowieństwa (dotyczy to zwłaszcza misji), biskup diecezjalny, któremu podlega, bez ważnych przyczyn nie powinien się przeciwstawiać. Zwykłym strojem duchownych diecezjalnych tradycji łacińskiej jest sutanna i biret. Instytuty świeckie – forma życia konsekrowanego w Kościele katolickim. Członkowie instytutów świeckich łączą w swoim powołaniu dwa aspekty: konsekrację (wypełnianie rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa) oraz świeckość. Starają się przepajać świat duchem Ewangelii z pozycji świata. Zatwierdzone 2 lutego 1947 przez papieża Piusa XII Konstytucją Apostolską Provida Mater Ecclesia.
Kościół partykularny (nazywany także kościołem lokalnym lub miejscowym) - termin stosowany przez katolickie prawo kanoniczne jako synonim diecezji/ archidiecezji. W Polsce duchowieństwo diecezjalne stanowi większość ogółu kleru. Zobacz też Portal:
Katolicyzm BibliografiaDziałalność misyjna Kościoła to działalność, którą podejmują wysłani przez Kościół przedstawiciele zwani misjonarzami. Celem misji jest m.in. głoszenie Ewangelii i zakładanie struktur kościoła wśród niechrześcijan.
Ordynariusz - w Kościele katolickim są to wszyscy wyżsi przełożeni - oprócz Biskupa Rzymskiego, także biskupi diecezjalni oraz inni, którzy - choćby tylko czasowo - są przełożonymi Kościoła partykularnego lub wspólnoty do niego przyrównanej, jak również ci, którzy w nich posiadają ogólną wykonawczą władzę zwyczajną, mianowicie wikariusze generalni i biskupi, a także - dla własnych członków - wyżsi przełożeni kleryckich instytutów zakonnych na prawie papieskim i kleryckich stowarzyszeń życia apostolskiego na prawie papieskim, którzy posiadają przynajmniej zwyczajną władzę wykonawczą.
Czy wiesz że...? beta Inkardynacja – przypisanie duchownego do konkretnej diecezji lub zgromadzenia zakonnego. W Kościele katolickim, zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego inkardynacja dokonuje się poprzez przyjęcie święceń diakonatu, więc żaden diakon ani prezbiter nie może nie podlegać władzy biskupa lub wyższego przełożonego zakonnego.
Diakonat (gr. diakonos, διάκονος - sługa) – pierwszy z trzech stopni święceń wyższych w wielu Kościołach i Wspólnotach chrześcijańskich.
Ojciec – w Polsce zwyczajowa forma tytularna stosowana wobec zakonników posiadających święcenia kapłańskie, natomiast w pozostałych krajach (zwłaszcza w anglosaskich) wobec wszystkich prezbiterów.
Zgromadzenie zakonne - instytuty zakonne, bądź zorganizowane wspólnoty osób świeckich i duchownych, pragnących żyć według reguł zakonnych. Nazwą tą objęte są wszystkie właściwe zgromadzenia zakonne, których członkowie składają śluby zwykłe. Należą do nich także zgromadzenia zakonne bezhabitowe oraz stowarzyszenia życia konsekrowanego (ze ślubami prywatnymi).
Kościół łaciński, Kościół rzymskokatolicki, Kościół katolicki obrządku łacińskiego, Kościół Zachodni – największa liczebnie część Kościoła katolickiego, mająca własną, odrębną tradycję liturgiczną oraz własną i odrębną strukturę. Głową Kościoła rzymskokatolickiego jest biskup Rzymu, czyli papież. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
