Pierwsza strona pierwszego wydania Ćwiczeń duchownych z 1548 r. (158x108 mm)

Duchowość ignacjańska – metoda kształtowania i prowadzenia życia wewnętrznego człowieka, chrześcijanina oparta na ćwiczeniach duchowych zaproponowanych przez Ignacego Loyolę, założyciela zakonu jezuitów.

Zakres pojęcia

Duchowość ignacjańska a duchowość chrześcijańska

Duchowość ignacjańska jest swoistą formą przeżywania duchowości chrześcijańskiej wg linii percepcji ukształtowanej przez wspomniane dzieło Loyoli. Wyznaczyć w niej można kilka podstawowych elementów, które duchowości ogólnochrześcijańskiej nadają określonego, tzw. "ignacjańskiego" kolorytu; przy czym tę ogólnochrześcijańską duchowość należy rozumieć jako postawę przyjęcia Jezusa Chrystusa za Mesjasza, Wcielonego Syna Bożego. Duchowość ignacjańska ogranicza doświadczanie duchowości chrześcijańskiej ściśle do ram łączności i podporządkowania się zasadom obowiązującym w Kościele rzymskokatolickim. Idea bliźniego jest dla Ignacego ograniczona wyłącznie do osób ściśle podporządkowanych zasadom Kościoła rzymskokatolickiego.

Duchowość ignacjańska a duchowość jezuicka

Warto zauważyć, że takie główne wyznaczniki charakteryzujące duchowość ignacjańską, czyli osiąganą przez wszystkich, którzy odbędą Ćwiczenia wg przewidzianego planu 30-dniowych Ćwiczeń Duchownych - są tożsame z głównymi wyznacznikami duchowości Towarzystwa Jezusowego (jezuitów), która bazuje i na książeczce Ćwiczeń i na Konstytucjach Towarzystwa Jezusowego i pismami zakonotwórczymi. Przy czym ta ostatnia uwaga nie oznacza jednocześnie, że całkiem bezzasadne są stosowane czasem rozróżnienia między duchowością ignacjańską a duchowością jezuicką; tyle, że ta ostatnia jest także swoistą szczegółową formą duchowości, nie odbiegającą od ignacjańskiej, tylko wyspecyfikowaną przez przynależność człowieka nią żyjącego do organizmu zakonu.