Dujkery - Polski Serwis Naukowy

Dujkery (Cephalophinae) – podrodzina afrykańskich antylop krętorogich (Bovidae) obejmująca rodzaje:

Afryka – drugi pod względem wielkości kontynent na Ziemi, ma 30,3 mln km² powierzchni, czyli ponad 20,3% ogólnej powierzchni lądowej naszego globu. Przechodzi przez niego południk 0°, obydwa zwrotniki i równik.

Grym (Sylvicapra grimmia) - ssak z rodziny krętorogich, jedyny przedstawiciel rodzaju Sylvicapra Ogilby, 1837, zaliczany do niewielkich antylop nazywanych dujkerami. Wyróżniono kilkanaście podgatunków gryma.

Cephalophus

Philantomba

Sylvicapra (jedyny przedstawiciel grym)

Gatunki zaliczane do dujkerów to w większości bardzo małe i małe antylopy (najmniejsze osiągają masę ciała ok. 4 kg, największe 45–80 kg) o niezbyt długich kończynach, krótkich rogach występujących u przedstawicieli obydwu płci oraz o łukowato wygiętym grzbiecie. Dujkery, z wyjątkiem gryma, żyją w gęstych lasach (stąd angielska nazwa forest duikers), na terenie Afryki subsaharyjskiej, zwykle pojedynczo lub w parach. Zaniepokojone kryją się w gęstwinach. W odróżnieniu od pozostałych krętorogich, dujkery są wszystkożerne.

Czarna Afryka (także: Afryka Subsaharyjska) – nazwa stosowana dla określenia części Afryki na południe od Sahary, zamieszkanej w większości przez ludność czarnoskórą. Potocznie wyróżnia się Murzynów, Buszmenów, Hotentotów, Pigmejów, ale faktycznie ludność czarnoskóra Afryki dzieli się na negroidów właściwych (ludy Bantu i ludność Afryki Zachodniej) oraz Nilotów (Etiopia, Somalia, a także takie plemiona jak Masajowie).

Philantomba – rodzaj afrykańskich antylop krętorogich obejmujący gatunki zaliczane do dujkerów. Gatunki należące do tego rodzaju są blisko spokrewnione z rodzajem Cephalophus, z którego zostały wyodrębnione. Podział ten nie został powszechnie zaakceptowany i w wielu źródłach obydwa gatunki wymieniane są pod dotychczasową nazwą rodzaju Cephalophus.

Przypisy

Cephalophinae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)

Bibliografia

Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
Halina Komosińska, Elżbieta Podsiadło: Ssaki kopytne : przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.): Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) (ang.). Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 9 grudnia 2007].