Dyptych – (gr. δίπτυχον – złożony we dwoje) – spis imion, wymienianych w czasie liturgii w kościołach chrześcijańskich.

Pierwotnie słowo to oznaczało używane przez starożytnych Greków i Rzymian tabliczki do notowania, składające się z dwóch związanych ze sobą i złożonych deseczek lub płytek z kości lub metalu. W późniejszym okresie określano tą nazwą znajdujące się w każdym kościele tabliczki, na których zapisywane były imiona wyczytywane w czasie Eucharystii z ambony. Zawierały imiona darczyńców, zasłużonych członków gminy, miejscowego biskupa i niektórych innych hierarchów, świętych, męczenników i zmarłych zasłużonych dla wspólnoty. Dyptychy używane były w kościołach od najdawniejszych, być może apostolskich czasów. W każdym razie według świadectwa św. Cypriana w III w. były w powszechnym użyciu. W kościołach wschodnich były używane do XV w. w zachodnim – do ok. XII w.

Dyptychy mogły być różnego rozmiaru w zależności od liczby imion do nich wpisanych. Wraz z rozrostem dyptychów pojawiła się ich specjalizacja. Wyróżniano dyptychy żywych (δίπτυχα ζώντων, liber viventium) i dyptychy zmarłych (δίπτυχα νεχρών, liber mortuorum). W dyptychach żywych wpisywane były imiona papieży i patriarchów, biskupów i duchownych, kolatorów danego kościoła, cesarza, innych znanych osobistości i członków wspólnoty, a także Matka Boska, męczennicy i inni święci. Włączenie tych ostatnich do dyptychów żywych wskazuje na pojmowanie świętości jako uczestnictwa świętych w życiu Kościoła w charakterze orędowników i patronów. Do dyptychów zmarłych wpisywano tych, którzy za życia byli wpisani do dyptychów żywych, w pierwszej kolejności zmarłych biskupów.

Wpisanie do dyptychu było wielkim zaszczytem, wyrazem uznania dla sprawiedliwego życia wiernego, jego duchowego dostojeństwa i wierności nauce kościelnej. Z kolei wykreślenie z dyptychu było najcięższą karą, wskazującą, że wykreślona osoba została odłączona od Kościoła.

Z dyptychów żywych rozwinęły się martyrologia. Dyptychy zmarłych w kościołach wschodnich przekształciły się w pomianniki.

We współczesnych kościołach prawosławnych nazwą "dyptych" określa się spis imion zwierzchników cerkwi autokefalicznych, w którym imiona te wymienione są według tradycyjnego porządku starszeństwa. Pierwotnie na pierwszym miejscu wymieniony był patriarcha Jerozolimy jako miejsca ziemskiego życia Jezusa Chrystusa. Później pierwszeństwo przeszło na Aleksandrię jako stolicę ówczesnego świata chrześcijańskiego. Dopiero na II Soborze Powszechnym (381) ustalono obecny porządek, w którym patriarcha Konstantynopola zajmował drugie miejsce po papieżu.

Współcześnie w dyptychu wymieniane jest 15 cerkwi autokefalicznych: Konstantynopolitańska, Aleksandryjska, Antiocheńska, Jerozolimska, Rosyjska, Gruzińska, Serbska, Rumuńska, Bułgarska, Cypryjska, Grecka, Albańska, Polska, Czeska i Słowacka, Amerykańska.