Dziedzina dolnoobrzańska - niewielkie państewko plemienne istniejące w IX i X wieku, ulokowane w regionie dolnej Obry.

Pierwsze ślady osadnictwa na terenie wysepki w Międzyrzeczu w widłach Obry i Paklicy datowane są na wiek VIII, a być może nawet na koniec VII stulecia. Powstała osada była niezbyt duża, składająca się z kilku domostw. Początkowo nie odgrywała większego znaczenia wśród innych osad ulokowanych wzdłuż dolnego biegu Obry. Budowa pierwszego grodu rusza w drugiej połowie IX wieku. Obiekt ten miał średnicę około 50 metrów, a zamieszkały był przez 100 osób. Liczbę zbrojnych szacuje się na ok. 35 ludzi, co w skali ówczesnego regionu było liczbą znaczną. Armia ta była wstanie utrzymać terytorium podległe gródkowi.

Początkowy obszar podległy Międzyrzeczowi, nie jest znany. Prawdopodobnie obejmował kotlinę międzyrzecką i sąsiadujące z nią gorzycką, policką, a także okolice dzisiejszych wsi Kęszyca i Kursko. Na północy terytorium międzyrzeckie sąsiadowało z terenami podległymi grodowi w Grądzku, od wschodu z grodem pszczewskim. Granice południową zamykały osady nad Paklicą i Gniła Obrą. Łącznie tereny te stanowiły tak zwaną dziedzinę dolnoobrzańską. Było to niewielkie państewko plemienne. Początkowo rolę centralnego ośrodka pełnił gród w Pszczewie, który dominował pod względem gospodarczym i ludnościowym. Z biegiem czasu rolę stolicy tego państewka przejmował obszar zachodni wraz z Międzyrzeczem, który wykorzystywał centralne położenie, i w lepsze warunki fizjograficzne.

Z racji izolacji obszaru, braku sił do rozwinięcia terytorium, państewko plemienne, szybko uległo wschodniemu państwu Piastów. Pod koniec I połowy X wieku ziemie dolnoobrzańskie zostają siła wcielone przez Mieszka I. Wtedy też zniszczeniu uległy wszystkie ośrodki nad dolną Obrą, a odbudowano tylko Międzyrzecz i jeden z gródków w Pszczewie.

Przypisy

Bibliografia