Eddie Charlton - Polski Serwis Naukowy

Eddie Charlton (ur. 31 października 1929 w Merewether, Nowa Południowa Walia, Australia, zm. 7 listopada 2004 w Palmerston North, Nowa Zelandia) - snookerzysta australijski, osiągający również dobre wyniki w bilardzie.

Nie wygrał w karierze turnieju rankingowego, jednak był znany z równej dyspozycji; pierwszy Australijczyk w czołówce światowej bilardu i snookera od czasu Waltera i Horace Lindrumów.

Charlton, z zawodu górnik, pochodził ze sportowej rodziny (także jego brat Jim zajmował się snookerem, ale bez większych sukcesów); miał dobre wyniki w surfingu, boksie, krykiecie i futbolu. W 1956 należał do sztafety niosącej ogień olimpijski.

Walter Lindrum (29 sierpnia 1898 - 30 lipca 1960), bilardzista australijski, uważany za najwybitniejszego zawodnika w historii bilardu; wielokrotny rekordzista i mistrz świata. W 1952 roku zdobył 100 punktów w zaledwie 27,5 sekundy.

Nowa Południowa Walia (ang. New South Wales, NSW) – najstarszy i najbardziej zaludniony stan Australii. Leży w południowo-wschodniej części kraju. Na północy graniczy ze stanem Queensland, od zachodu z Australią Południową, a od południa ze stanem Wiktoria. Ponadto sąsiaduje z Australijskim Terytorium Stołecznym, który jest enklawą wewnątrz Nowej Południowej Walii, oraz z Terytorium Jervis Bay, będącym półenklawą. Stolicą stanu i jego zdecydowanie największym miastem jest Sydney.

W wieku 34 lat został profesjonalnym snookerzystą (1963). W 1964 sięgnął po raz pierwszy po tytuł zawodowego mistrza Australii i utrzymywał go przez 20 lat; jedyny raz przegrał w 1968 z Warrenem Simpsonem. W 1968 po raz pierwszy walczył o snookerowe mistrzostwo świata; przegrał jako pretendent z Johnem Pulmanem 34:39.

Horace Lindrum (ur. 15 stycznia 1912 w Sydney - zm. 20 czerwca 1974 w Sydney) - snookerzysta australijski, czołowy zawodnik świata w latach 30., 40. i 50.

Snooker – gra bilardowa, rozgrywana na stole do bilardu angielskiego (wymiary ok. 3,6 m x 1,8 m), z sześcioma kieszeniami (cztery w rogach oraz dwie znajdujące się w połowie dłuższych band stołu). W grze uczestniczą dwie strony (dwoje zawodników, dwie drużyny).

Nie brał udziału w pierwszych edycjach reaktywowanych mistrzostw świata w formule turniejowej; w listopadzie 1970 na mistrzostwach w Melbourne był zaliczany do czołówki faworytów, przegrał jednak ponownie z rodakiem Simpsonem. W 1972 ponownie został zatrzymany w półfinale, tym razem przez Johna Spencera; w 1973 doszedł do finału, lepszy jednak okazał się mistrz lat 70., Ray Reardon (38:32).

Najbliżej tytułu mistrza świata Charlton był w 1975; przegrał ponownie z Reardonem, tym razem jednak dopiero w decydującym frame'ie 30:31. W 1976 po raz kolejny przegrał w półfinale; w t.r. zdobył tytuł mistrza świata w formule matchplay'owej, w finale biorąc rewanż na Reardonie 31:24. Była to ostatnia edycja mistrzostw w tej formule.

Jeszcze czterokrotnie zaliczał półfinały mistrzostw świata, ostatni raz w 1982. W latach 1976-1981 figurował jako nr 3 na światowej liście rankingowej, pozostawał w czołowej szesnastce do 1986; zakończył karierę w 1995.

W bilardzie zawodowym również trzykrotnie walczył o mistrzostwo świata; także nie zdobył tytułu, przegrywając jako pretendent z Rexem Williamsem w 1974 i 1976 oraz w finale z Markiem Wildmanem w 1984.

Od lat 90. zaliczył kilka występów w turniejach weteranów; w 1996 Charlton, dawny wieloletni kapitan reprezentacji Australii w Pucharze Świata, nie przyjął proponowanego mu udziału w rozgrywanych ponownie zawodach drużynowych. Był współzałożycielem Australijskiego Stowarzyszenia Graczy Zawodowych.

Linki zewnętrzne

Życiorys (ang.)