Edgardo (Pio) Mortara (ur. 27 sierpnia 1851 — zm. 11 marca 1940 r.) — włoski ksiądz katolicki pochodzenia żydowskiego.

Edgardo Mortara stał się znany z powodu zdarzenia, jakie stało się jego udziałem - gdy miał 6 lat odebrano go żydowskim rodzicom i wychowano na chrześcijanina; sprawa ta odbiła się szerokim echem w całej Europie.

Biografia

23 czerwca 1858 r. w Bolonii, leżącej na terenie Państwa Kościelnego do domu Marianny i Salomona Mortarów wkroczyła policja, by odebrać im 6-letniego syna Edgardo. Uczyniono to, gdyż władze kościelne dowiedziały się, iż młody Mortara został potajemnie ochrzczony przez służącą, pracującą w domu Mortarów. Kobieta zeznała, iż uczyniła to, gdy chłopiec był poważnie chory; służąca miała to uczynić powodowana obawą, by po przewidywanej śmierci jego dusza nie trafiła do piekła. Gdy o fakcie tym dowiedziały się władze, postanowiono odebrać rodzinie chłopca, gdyż zgodnie z obowiązującym w Państwie Kościelnym prawem żydzi nie mogli wychowywać chrześcijanina, nawet, jeśli było to ich rodzone dziecko.

Edgardo Mortara został wywieziony do Rzymu, gdzie umieszczono go w domu dla Żydów - katolików. Rodzinie początkowo nie pozwolono go odwiedzać; w okresie późniejszym zezwolono na spotkania, lecz nie na osobności.

Zdarzenie to zostało nagłośnione w całej Europie przez organizacje żydowskie; oprócz nich w sprawie oddania chłopca rodzinie apelowali do papieża Piusa IX liczni politycy i intelektualiści, m.in Napoleon III i Franciszek Józef.

Po likwidacji Państwa Kościelnego w 1870 r. rodzina ponowiła starania o powrót Edgarda, a ten, wówczas już 19-letni oświadczył, iż chce pozostać przy wierze katolickiej. Wkrótce wyjechał do Francji i wstąpił do zakonu augustianów. W wieku 23 lat Edgardo Mortara przyjął święcenia kapłańskie i przybrał imię Pio, będące włoskim odpowiednikiem łacińskiego Pius.
W latach następnych Pio Mortara zajmował się działalnością misyjną w Niemczech, gdzie nawracał na katolicyzm protestantów, a zwłaszcza żydów.

W czasie procesu beatyfikacyjnego Piusa IX w 1912 r. Pio Mortara występował jako orędownik beatyfikacji papieża, odpowiedzialnego za odebranie go rodzinie. Wg wyjaśnień Mortary złożonych w trakcie procesu, tuż po odebraniu go rodzicom, rodzinie pozwolono na odwiedziny już po kilku dniach; przez miesiąc codziennie mieli go odwiedzać, namawiając do powrotu, lecz chłopiec poznawszy prawdziwą wiarę miał tego nie chcieć.

W wieku dojrzałym Mortara odnowił kontakty z żydowskimi krewnymi.

Zmarł w klasztorze w Belgii w 1940 r.

Edgardo Mortara władał biegle 9 językami.