Edmund Makowski - Polski Serwis Naukowy

Edmund Makowski (ur. 7 lipca 1931 w Bielawach, zm. 7 lipca 2000 w Puszczykowie) – profesor zwyczajny nauk historycznych, polski historyk XIX i XX wieku, specjalizujący się w szczególności w historii Wielkopolski w XX wieku.

Wykształcenie

1938-1939 - uczeń szkoły powszechnej w rodzinnej wsi(naukę przerywa wojna)

1946 - ukończenie szkoły powszechnej w Kłecku

1946-1950 – uczeń Liceum Pedagogicznego w Wągrowcu

1950-1955 – studia historyczne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza

1965 – doktorat (Klasowy ruch robotniczy w Wielkopolsce w latach 1924-1929) na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza (promotor prof. Witold Jakóbczyk

1977 – habilitacja (Wielkopolska pod władzą sanacji. Kształtowanie się stosunków społeczno-politycznych w latach 1926-1939) na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza

od 1978 – docent na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza

od 1991 – profesor nadzwyczajny na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza

w 1992 uzyskał tytuł profesora nauk historycznych

od 1998 – profesor zwyczajny

Działalność naukowa i zawodowa

1941-1943 - robotnik przymusowy w gospodarstwie u niemieckiego kolonisty

1943-1945 – robotnik przymusowy w Niemczech

1955-1958 – z nakazu pracy cenzor w poznańskiej delegaturze cenzury

1958-1963 – redaktor w dziale literatury naukowej Wydawnictwa Poznańskiego

1963-1973 - zastępca redaktora naczelnego Wydawnictwa Poznańskiego (usunięty za książkę Leszka Moczulskiego pt. Wojna polska 1939 roku

od 1973 pracownik (początkowo adiunkt) Instytutu Historii UAM

1973-1990 - współredaktor Kroniki Wielkopolski

1978-1981 - wicedyrektor ds. dydaktycznych Instytutu Historii UAM

od 1982 - kierownik Zakładu Historii Polski Ludowej (od 1990 Zakładu Najnowszej Historii Polski) [następca: prof. Przemysław Hauser]

1985-1987 – dziekan Wydziału Historycznego UAM

1985-1990 – członek Senatu UAM

członek Komitetu Redakcyjnego kwartalnika KC PZPR Z Pola Walki, w którym publikowano artykuły na temat historii polskiego i międzynarodowego ruchu robotniczego i komunistycznego

Uczniowie profesora

Seminarzystami profesora byli archiwiści: prof. AHE dr hab. Dariusz Matelski i prof. UAM dr hab. Krzysztof Stryjkowski oraz historycy IPN: dr Konrad Białecki, prof. UAM dr hab. Stanisław Jankowiak, dr Jan Miłosz i Przemysław Zwiernik.

Jerzy Strzelczyk (ur. 1941 w Poznaniu) – polski naukowiec, historyk-mediewista specjalizujący się m.in. w początkach państwa polskiego oraz państw barbarzyńskich na ziemiach dawnego Imperium Romanum. Doktorat (promotor prof. Gerard Labuda) na Wydziale Historyczno-Filozoficznym UAM w Poznaniu. Habilitacja w 1975 r. w Instytucie Historii (który niedługo wcześniej uzyskał prawo do nadawania stopni naukowych)na podstawie rozprawy Słowianie i Germanie w Niemczech środkowych we wczesnym średniowieczu. Od 1984 profesor nadzwyczajny, od 1989 profesor zwyczajny. W latach 1991-1996 był dyrektorem Instytutu Historii UAM. Kierownik Zakładu Historii Średniowiecznej Instytutu Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, członek krajowy czynny Wydziału II Historyczno-Filozoficznego PAU. Członek Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Członek zarządu Fundacji Historycznej im. Profesora Henryka Łowmiańskiego. Uhonorowany Nagrodą FNP za rok 2009 w kategorii nauk humanistycznych i społecznych.
Antoni Czubiński (ur. 22 listopada 1928 w Koninie, zm. 10 lutego 2003 w Poznaniu) – polski historyk i uczony, uczeń Kazimierza Piwarskiego i Janusza Pajewskiego.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Habilitacja (z łac. habilitas – "zdatność, zręczność") – postępowanie, którego celem jest uzyskanie przez uprawnioną osobę stopnia naukowego doktora habilitowanego. Praca habilitacyjna i przewód habilitacyjny stanowią etap na drodze do uzyskania stanowiska profesora na uczelni a następnie profesora tytularnego.

Profesor zwyczajny (skrót: Prof. zw. / z łac. professor ordinarius, z niem. ordentlicher Professor, skrót: o. Prof.) - stanowisko na uczelni przewidziane dla pracownika naukowego lub naukowo-dydaktycznego, który posiada tytuł naukowy profesora (art. 114, ust. 1 Ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.). Stanowisko profesora zwyczajnego jest ukoronowaniem kariery naukowej pracowników uczelni. Wiąże się bowiem z największym prestiżem - jest przyznawane szczególnie zasłużonym dla uczelni i wybijającym się naukowo tzw. tytularnym profesorom. Profesor zwyczajny jest wyższą rangą niż profesor nadzwyczajny.

Zbigniew Załuski (ur. 31 lipca 1926 w Kiwerce na Wołyniu, zm. 5 marca 1978 w Warszawie) – polski pisarz, eseista i scenarzysta filmowy, poseł na Sejm PRL V, VI i VII kadencji.

Adolf Rafał Jan Bniński, ps. Białoń (ur. 21 sierpnia 1884 w Kosowie, zm. 1942) – ziemianin, organizator kółek rolniczych w Wielkopolsce, działacz monarchistyczny i konserwatywny; wojewoda poznański w latach 1923–1928, współzałożyciel przedwojennego Stronnictwa Zachowawczego, senator IV kadencji w II RP, Główny Delegat Rządu RP na ziemie wcielone do III Rzeszy w latach 1940–1941.

Zdzisław Henryk Grot (ur. w grudniu 1903 w Margoninie, zm. 7 sierpnia 1984 w Poznaniu) – polski historyk, specjalista w zakresie dziejów Wielkopolski (zwłaszcza powstania wielkopolskiego, Prus i Niemiec oraz historii rozwoju kultury fizycznej w Polsce).

Docent (niem. Dozent, łac. doceo – uczę) – stanowisko w szkołach wyższych i instytutach naukowych dla pracowników dydaktycznych. Od 1 października 2005 roku uregulowane ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym z 27 lipca 2005 r. Ustawa ta w art. 110, ust. 4 dopuszcza (w drodze odpowiedniego zapisu w statutach poszczególnych uczelni) wprowadzenia fakultatywnego stanowiska docenta w grupie pracowników dydaktycznych danej uczelni. Osoba taka powinna posiadać stopień doktora, a jej prawa i obowiązki są podobne jak na stanowisku starszego wykładowcy. W uczelniach morskich na stanowisku docenta może być zatrudniona osoba posiadająca tylko stopień naukowy doktora oraz najwyższy stopień morski (art. 114, ust. 4).

Cmentarz Komunalny nr 1 na Miłostowie w Poznaniu znajduje się we wschodniej części miasta, w obrębie osiedla samorządowego Warszawskie-Pomet-Maltańskie, niedaleko przecięcia dróg krajowych: nr 5 oraz nr 92, między ulicami Warszawską i Gnieźnieńską.Jeden z największych cmentarzy w Polsce. Największy w Poznaniu (pod względem powierzchni) , drugi (pod względem ilości pochowanych osób) za Junikowem.