Eduardo Hughes Galeano (ur. 3 września 1940 w Montevideo, Urugwaj) - dziennikarz, którego książki przetłumaczono na wiele języków świata. Jego dzieła wykraczają poza utarte ramy gatunków literackich, łącząc w sobie elementy dokumentu, fikcji, reportażu, analizy politycznej i historycznej. Sam autor nie godzi się z określeniem, jakoby był historykiem: "Jestem pisarzem ogarniętym obsesją pamiętania, pamiętania o przeszłości Ameryk szczególnie, a nade wszystko o przeszłości Ameryki Łacińskiej, mojej ziemi ojczystej skazanej na zapomnienie."

Życie

Galeano przyszedł na świat w Montevideo, w należącej do klasy średniej katolickiej rodzinie o rodowodzie europejskim, której przodkowie wywodzili się z Walii, Niemiec, Hiszpanii i Włoch.

Jak wielu chłopców w Ameryce Łacińskiej, Galeano marzył o karierze piłkarza, co znalazło swój wyraz w niektórych jego książkach, np. w El fútbol a sol y sombra. Jako nastolatek, próbował Galeano najprzeróżniejszych zajęć: mechanika samochodowego, inkasenta, malarza szyldów i plakatów, posłańca, maszynisty, kasjera w banku. W wieku lat 14 sprzedaje swój pierwszy komiks polityczny El Sol - tygodnikowi Socjalistycznej Partii Urugwaju.

We wczesnych latach 60. rozpoczyna swą karierę dziennikarską jako redaktor wpływowego tygodnika Marcha, do którego pisali m.in.: Mario Vargas Llosa, Mario Benedetti, Manuel Maldonado Denis czy Roberto Fernández Retamar. Przez dwa lata jest redaktorem dziennika Época a także pełni funkcję redaktora naczelnego University Press.

W 1973, po wojskowym przewrocie w Uruguaju, Galeano zostaje aresztowany, a następnie zmuszony do opuszczenia kraju. Osiedla się w Argentynie, gdzie zakłada magazyn kulturalny Crisis.

Z kolei w roku 1976, po krwawym przewrocie wojskowym, władzę w Argentynie sprawuje reżim Videla. Nazwisko Galleano znajduje się na liście skazanych przez szwadrony śmierci. Pisarz ucieka ponownie, tym razem do Hiszpanii, gdzie pisze swą słynną trylogię: Memoria del fuego (Pamięć Ognia ).

Na początku roku 1985 Galeano powraca do Montevideo, gdzie mieszka do dziś.

Zwycięstwo Tabaré Vázqueza i koalicji tzw. Nowej Mniejszości w wyborach prezydenckich w 2004 to początek pierwszego lewicowego rządu w historii Urugwaju. Galeano pisze do amerykańskiego The Progressive artykuł zatytułowany "Where the People Voted Against Fear" ("Tam, gdzie ludzie wybrali przeciw strachowi"), w którym pokazuje swe poparcie dla nowego rządu. Stwierdza tam też, że naród Urugwaju wykazał "zdrowy rozsądek" i "był już zmęczony oszustwami" tradycyjnie rządzących partii Colorado i Blanco.

Po utworzeniu w 2005 roku w Caracas, Venezuela TeleSUR, panlatynoamerykańskiej stacji telewizyjnej, Galeano wraz z innymi lewicującymi intelektualistami (m.in. Tariq Ali i Adolfo Pérez Esquivel) zostaje jednym z 36 członków komitetu doradczego tej sieci.

Ostatnio, 26 stycznia 2006 roku Galeano przyłącza się do apelu o uznanie niepodległości Puerto Rico. Wraz z innymi latynoamerykańskimi osobistościami świata międzynarodowej kultury jak: laureat literackiej Nagrody Nobla Gabriel García Márquez, Mario Benedetti, Ernesto Sábato, Thiago de Mello, Carlos Monsiváis, Pablo Armando Fernández, Jorge Enrique Adoum, Luis Rafael Sánchez, Mayra Montero, Ana Lydia Vega czy słynny kompozytor i bard Pablo Milanés, sygnuje ogłoszoną przez Kongres Ameryki Łacińskiej i Karaibów deklarację niepodległości Puerto Rico, którą w listopadzie 2006 jednogłośnie ratyfikowali przedstawiciele partii politycznych reprezentujący 22 kraje Ameryki Łacińskiej. Podpis na powyższym dokumencie składa Galeano na wezwanie Niepodległościowej Partii Puerto Rico (PIP).

Dnia 10 lutego 2007, Galeano przeszedł pomyślnie operację usunięcia nowotworu płuca.

czytaj dalej: [2], [3]