Edward Frankowski (ur. 15 sierpnia 1937 w Kępie Rzeczyckiej) – polski biskup rzymskokatolicki, magister teologii pastoralnej, doktor nauk społecznych, kapelan NSZZ „Solidarność” w latach 1980–1992, biskup pomocniczy przemyski w latach 1989–1992, biskup pomocniczy sandomierski od 1992.

Życiorys

Działalność duszpasterska

Ukończył seminarium duchowne w Przemyślu. Święcenia kapłańskie otrzymał 18 czerwca 1961. W czasie posługi w parafii w Chyłach koło Stalowej Woli mieszkał w stodole, w której prowizorycznie wydzielił sobie część mieszkalną. W związku z odmową budowy nowej świątyni ze strony władz komunistycznych podjął wraz z parafianami oddolne wznoszenie kaplicy. Za samowole budowlane nakładano na niego liczne kary administracyjne. W 1967 za samowolę budowlaną uznano nawet wymianę ogrodzenia posesji. Służba Bezpieczeństwa rozpoczęła wówczas akcję jego inwigilacji pod kryptonimem „Czarny”, w związku z którą został otoczony tajnymi współpracownikami i był nachodzony przez funkcjonariuszy SB.

Później został proboszczem w Stalowej Woli. Wbrew władzom znów podjął oddolne akcje budowlane, wraz z mieszkańcami Stalowej Woli wznosząc m.in. dom katechetyczny, dzwonnicę oraz gmach nowo utworzonej filii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Spowodowało to dalsze szykany ze strony komunistów, m.in. kolportowanie przez SB na osiedlach mieszkaniowych anonimowych materiałów szkalujących księdza, odcięcie w czasie zimy ogrzewania w plebanii czy naciski na biskupa Ignacego Tokarczuka o odwołanie proboszcza. W maju 1984, pomimo zakazu i szykan władz komunistycznych, tworzył nową parafię w Stalowej Woli (parafia Matki Bożej Różańcowej) oraz jako proboszcz parafii Matki Bożej Królowej Polski w Stalowej Woli tworzył inne parafie w mieście.

5 marca 1989 został biskupem pomocniczym diecezji przemyskiej i biskupem tytularnym Tigamibeny. Sakrę biskupią otrzymał z rąk biskupa Ignacego Tokarczuka. Został też wikariuszem generalnym tej diecezji i archiprezbiterem archiprezbiteratu starowolskiego. 25 marca 1992 został biskupem pomocniczym diecezji sandomierskiej.

Członek Komisji Episkopatu Polski „Iustitia et Pax” (od 1994) oraz Rady Episkopatu Polski do spraw Rodziny (od 1996).

Publikuje na łamach „Naszego Dziennika” i katolickiej „Niedzieli”. Na antenie Radia Maryja często wygłasza katechezy.

Działalność społeczna

W PRL był działaczem opozycji. Związał się z solidarnościowym duszpasterstwem ludzi pracy. Nazwany „biskupem Solidarności”. Był bliskim współpracownikiem księży Kazimierza Jancarza i Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego. Jedna z bardziej spektakularnych jego inicjatyw opozycyjnych miała miejsce w 1988, gdy udostępnił pomieszczenia parafialne komitetowi strajkowemu stalowowolskich hutników. Po otoczeniu budynku przez Milicję Obywatelską wyprowadził działaczy zbudowanym uprzednio nielegalnie podziemnym przejściem do kościoła, gdzie ci wmieszali się w uczestniczący we mszy tłum i w ten sposób, unikając aresztowania, następnego dnia podjęli strajk.

Bronił praw ludzi pracy, szczególnie podczas strajku w 1988 w Hucie Stalowa Wola. Jako duszpasterz ludzi pracy organizował pomoc i obronę działaczy opozycji represjonowanych przez władze komunistyczne, szczególnie w stanie wojennym. Wspierał tworzącą się „Solidarność” w Hucie Stalowa Wola i w Regionie Ziemia Sandomierska, kapelan NSZZ „Solidarność” (1980–1992).

Represjonowany przez władze PRL. W 2004 Instytut Pamięci Narodowej przyznał mu status pokrzywdzonego przez system komunistyczny. W Stalowej Woli inspirował społeczne inicjatywy, m.in. w 1982 pierwsze wybory samorządowe w blokach mieszkalnych, zakładał i organizował Studium o Rodzinie, Ośrodek Kultury Chrześcijańskiej, Klub Inteligencji Katolickiej, Towarzystwo Przyjaciół KUL-u, Tygodnie Kultury Chrześcijańskiej. Organizator Instytutu Wyższej Kultury Religijnej w Stalowej Woli, Uniwersytetu Robotniczego w Stalowej Woli, Studium Katolickiej Nauki Społecznej w Stalowej Woli, a także Katolickich Uniwersytetów Ludowych w diecezji. Jako biskup pomocniczy diecezji sandomierskiej organizował zespoły synodalne w ramach II Polskiego Synodu Plenarnego i parafialne oddziały Akcji Katolickiej.

Działalność naukowo-dydaktyczna

Wykładowca socjologii religii i katolickiej nauki społecznej w Wyższym Seminarium Duchownym i Instytucie Teologicznym w Sandomierzu oraz katolickiej nauki społecznej na Wydziale Zamiejscowym Nauk o Społeczeństwie KUL-u w Stalowej Woli. Twórca i organizator Filii Wydziału Nauk Społecznych KUL-u w Stalowej Woli (obecnie Wydział Zamiejscowy Nauk o Społeczeństwie KUL-u w Stalowej Woli), gdzie organizował także liczne sesje popularnonaukowe oraz powołał ośrodek formacji świeckich liderów katolickich.