Edward Kaźmierski (ur. 1 października 1919 w Poznaniu, zm. 24 sierpnia 1942 w Dreźnie) - wychowanek Salezjańskiego Oratorium w Poznaniu przy ul. Wronieckiej 9. Męczennik II wojny światowej oraz jeden z piątki błogosławionych wychowanków salezjańskich z Poznania.

Biografia

Syn Wincentego i Władysławy z domu Kaźmierczak był jednym z szóstki rodzeństwa (z których dwójka przedwcześnie zmarła). W wieku czterech lat umarł mu ojciec. Mając 17 lat przerywa naukę i podejmuje pracę jako "chłopiec na posyłki" w sklepie dekoracyjnym. Dzięki pomocy ks. Władysława Bartonia SDB zatrudniony następnie jako pomocnik w warsztacie samochodowym, gdzie przyucza się do zawodu ślusarsko-mechanicznego. Brał również udział w przedstawieniach oratoryjnych, grał na fortepianie i skrzypcach, komponował i śpiewał w chórze, tam też zetknął się ze Stefanem Stuligroszem. Po wybuchu wojny zgłasza się na ochotnika do wojska, ze względu na szybką klęskę kampanii wrześniowej nie został do niego wcielony. Wstępuje do konspiracyjnej organizacji niepodległościowej Wojsko Ochotnicze Ziem Zachodnich. Aresztowany przez Gestapo 23 września 1940, torturowany, przeszedł przez więzienia na ulicy Młyńskiej i w Forcie nr VII. Następnie 16 listopada 1940 osadzony w więzieniu we Wronkach, a 23 kwietnia 1941 w więzieniu Berlin-Spandau jako oskarżony o zdradę stanu (niem.: Hochverrat). Skazany na śmierć przez zgilotynowanie dnia 1 sierpnia 1942. Wyrok wykonano 24 sierpnia tegoż roku o godzinie 20:40 w więzieniu w Dreźnie.

W liście z więzienia w maju 1942 roku m in. pisze:

Na podstawie zapisków w jego pamiętniku wiadomo, że nigdy nie chciał być księdzem.

Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 1999 w grupie 108 błogosławionych męczenników. Jego wspomnienie obchodzi się 24 sierpnia.

Portal:
Święci

Portal:
Katolicyzm

Źródła