Edward Wittig - Polski Serwis Naukowy

Ewa w Parku Ujazdowskim w Warszawie

Edward Wittig (ur. 22 września 1879 r. w Warszawie, zm. 3 marca 1941 r. w Warszawie) – polski rzeźbiarz, członek grupy artystycznej "Rytm", wolnomularz.

Edward Wittig wykształcenie zdobył w Wiedniu pod kierunkiem J. Tautenheima (1897-1900) oraz w École des Beaux-Arts w Paryżu, w pracowni M. Jouvray. W latach 1914-1920 profesor Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie oraz Politechniki Warszawskiej.

We wczesnym okresie swoje twórczości tworzył rzeźby symboliczne - wykazujące pewne wpływy Auguste Rodina, widoczne we wrażliwym modelunku powierzchni bryły, z czasem jednak zdecydował się na klarowny układ kompozycji oparty na mocnych kontrastach jasno rozgraniczonych brył. Od 1910 roku artysta począł się już programowo skłaniać ku tak zwanemu nowemu klasycyzmowi, ogólnoeuropejskiej tendencji stanowiącej reakcję na rodinizm w rzeźbie. Swe artystyczne credo zawarł w "Odczycie o rzeźbie" z 1915 roku - piętnował tam szerzące się w polskiej sztuce naśladownictwa Rodina i wzywał do nawiązania do tradycji. Jego monumentalny styl cieszył się w dwudziestoleciu międzywojennym wielkim uznaniem. W dziełach Wittiga upatrywano "złotego środka" pomiędzy tradycją akademicką a nowatorskimi, dążącymi do syntezy prądami artystycznymi. W 1936 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury za wybitne zasługi dla polskiej sztuki w ogóle.

Park Ujazdowski znajduje się pomiędzy Trasą Łazienkowską a ulicą Piękną. Powstał w 1893 r. według projektu inż. Franciszka Szaniora. Atrakcjami parku są: staw (wg projektu Williama Heerleina Lindleya) oraz wodospad (wg planów Alfonsa Grotowskiego). Otwarcie parku odbyło się 10 sierpnia 1896 r. Został wpisany do rejestru zabytków i objęty ochroną w lipcu 1965 roku. W latach 2000 – 2002 przywrócono park do dawnej świetności.

Klasycyzm (z łac. classicus – doskonały, pierwszorzędny, wzorowy, wyuczony) – styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian, Greków oraz Żydów. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. "powrót do źródeł" (klasycznych) pojawił się już w renesansie - jako odrodzeniu kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak Barok, Rokoko, Manieryzm. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Klasycyzm jako styl panował w epoce oświecenia. Najpełniejszy rozkwit klasycyzmu nastąpił w I poł. XVIII wieku. W dziedzinie literatury swoisty kres klasycyzmu przyniosła walka klasyków z romantykami.

Został pochowany na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim (kw. 64, rz. 3).

Najważniejsze prace

Rzeźba Ewa w Parku Ujazdowskim (1911)

Grupa rzeźbiarska "Walka" (1916)

Pomnik Lotnika w Warszawie (na Placu Unii Lubelskiej 1932, odbudowany na Trasie Łazienkowskiej 1967)

Nagrobek Jana Wojsznar-Opielińskiego na Cmentarzu Powązkowskim (1926, kw. 195) (prototyp pomnika PeOWiaka, z wykorzystaniem fragmentu "Walki")

Pomnik PeOWiaka w Warszawie (1921, zniszczony 1940, zrekonstruowany w 1999)

Pomnik Juliusza Słowackiego w Warszawie (1932, przeznaczony dla Lwowa, odsłonięty w 2001)

Popiersie Gabriela Narutowicza w Warszawie (powiększona kopia rzeźby z roku 1923, odsłonięta w 2002)

Przypisy

Rocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 263.
Galeria Cmentarza Powązkowskiego w Warszawie - Nagrobek Jana Wojsznar-Opielińskiego (kw. 195)/Nagrobek Jana Wojsznar-Opielińskiego (kw. 195)