Edwin - król Anglii - Polski Serwis Naukowy

Edwin (ok. 941 – 1 października 959), król Anglii (23 listopada 955 – 1 października 959). Był najstarszym synem Edmunda Starszego i jego pierwszej żony, św. Elgivy. Tron objął po śmierci swojego stryja, Edreda.

Na tron został wybrany decyzją możnych anglosaskich. Krótkie panowanie Edwina (zwanego w źródłach "Pięknym") upłynęło pod znakiem konfliktów z rodziną, możnymi i hierarchią kościelną. Król rychło skłócił się z dwoma wpływowymi postaciami angielskiego Kościoła, Dunstanem, głównym doradcą króla Edreda, oraz z arcybiskupem Canterbury, Odonem.

Tamiza (ang. Thames, w starożytności zwana Tamesis) – rzeka w południowej Anglii. Tamiza ma 346 kilometrów długości i jest jedną z najdłuższych rzek Wysp Brytyjskich. Obszar źródłowy we wzgórzach Cotswold na wysokości ok. 110 m. Omija łukiem wzgórza Chiltern i przepływa tworząc zakola przez Basen Londyński. Uchodzi do Morza Północnego tworząc estuarium, które rozpoczyna się już w Londynie (London Bridge), kilkadziesiąt kilometrów od morza.

Ethelred I (ok. 837 - 23 kwietnia 871 pod Merton), anglosaski król Wesseksu w latach 865-871, młodszy syn króla Ethelwulfa i Osburgi. Tron objął w 865 lub 866 r. po śmierci swojego brata, Ethelberta. Za jego panowania na Brytanię spadło wiele niszczycielskich najazdów Duńczyków. W 865 r. wielu Duńczyków wylądowało w Anglii Wschodniej, rozpoczynając podbój tych terenów. Rok później duńska armia ruszyła na York. Ethelred mógł przystąpić do walk z Duńczykami dopiero jesienią 870 r. 31 grudnia armia duńska została pokonana pod Englefield w hrabstwie Berkshire przez tamtejszego earldormana, Aethelwulfa. Zginął tam duński jarl Sidroc. Zwycięstwo to na niewiele się zdało. Już 4 stycznia 871 r. armia anglosaska dowodzona przez Ethelreda i jego młodszego brata, Alfreda, została pokonana pod Reading.

Edwin został ukoronowany 26 stycznia 956 r. Już w dzień koronacji doszło do spięcia na linii król-możni. Zaraz po obrzędzie miało odbyć się spotkanie króla z możnymi królestwa, jednak król się na nie nie stawił. Dunstan ruszył na poszukiwanie króla i znalazł go, gdy prowadził swobodną rozmowę ze szlachcianką imieniem Ethelgive. Dunstan zwrócił królowi uwagę, że powinien spotkać się z możnymi, ale król odmówił. Dunstan ostatecznie zaciągnął króla na to spotkanie i zmusił go do publicznego nazwania Ethelgive "nierządnicą". Zorientowawszy się poniewczasie, że swoim zachowaniem zdenerwował króla, Dunstan opuścił dwór i schronił się w klasztorze. Edwin jednak, podburzony przez Ethelgivu, kazał zaatakował klasztor. Dunstan uciekł i udał się za granicę. Nie powrócił do czasu śmierci Edwina.

Arcybiskup Canterbury - honorowy zwierzchnik Kościoła anglikańskiego. Biskupstwo powstało w 597 r. jako biskupstwo katolickie. Po schizmie Henryka VIII arcybiskupi Canterbury sprawują rolę ekumenicznych przywódców Kościoła anglikańskiego, wraz z arcybiskupem Yorku, noszącym tytuł prymasa Anglii.

Anglia (ang. England, język staroangielski Englaland) – w przeszłości samodzielne królestwo, obecnie największa i najludniejsza część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Anglię zamieszkuje 83% całkowitej populacji państwa. Region zajmuje dwie trzecie wyspy Wielkiej Brytanii i posiada granice lądowe z Walią na zachodzie i Szkocją na północy. Wyspa oblewana jest przez Morze Północne, Morze Irlandzkie, Ocean Atlantycki i Kanał La Manche. Stolicą Anglii jest miasto Londyn, natomiast jej patronem – święty Jerzy.

W 956 r. Edwin poślubił Elgivę, jednak to małżeństwo zostało szybko unieważnione przez arcybiskupa Odona pod zarzutem zbyt bliskiego pokrewieństwa (Elgiva była potomkinią Ethelreda I, króla Wesseksu w latach 865-871). Spowodowało to konflikt króla z arcybiskupem. Po stronie hierarchy kościelnego stanęli jednak możni, niezadowoleni z rządów Edwina. Tanowie z Mercji i Nortumbrii zawarli w 957 r. porozumienie z młodszym bratem króla, Edgarem, i zbuntowali się przeciwko królowi. Edwin został pokonany w bitwie pod Gloucester. Do wojny domowej jednak nie doszło, gdyż obie strony uzgodniły podział królestwa wzdłuż Tamizy. Edwin pozostał władcą Wesseksu i Kentu, Edgar rządził w Mercji i Nortumbrii.

Edmund Starszy (921 - 26 maja 946), król Anglii od 27 października 939 do śmierci. Syn Edwarda Starszego i jego trzeciej żony, Edgivy z Kentu. Tron objął po śmierci swojego przyrodniego brata Athelstana. Wcześniej brał raczej niewielki udział w życiu politycznym kraju. Wiadomo, że brał udział u boku brata w zwycięskiej bitwie pod Brunanburh z koalicją duńsko-szkocką w 937 r. Koronował się 29 listopada.

Ostatnie lata rządów Edwina upłynęły bez większych wstrząsów. Nauczony doświadczeniami Edwin rządził mądrzej i taktowniej. Starał się również pozyskać Kościół, czyniąc na jego rzecz hojne darowizny. Edwin zmarł jednak w wieku ok. 18 lat i został pochowany w katedrze w Winchesterze. Tron objął jego brat Edgar, który ponownie zjednoczył królestwo.