Chrystianizacja – proces wypierania rodzinnych wierzeń etnicznych, osiadłego w określonym rejonie ludu, przez wiarę chrześcijańską. Jego największe nasilenie przypadało w okresie średniowiecza, a spowodowane było dominującą pozycją chrześcijaństwa wśród ówczesnych europejskich władców oraz rosnącymi wpływami papiestwa.

Anglikanizm – odłam chrześcijaństwa (podobny do protestantyzmu i częściowo do niego należący), który powstał w Anglii w XVI wieku. Anglikanizm w części wywodzi się z tradycji protestanckiej, jednak w dużym stopniu zachował teologiczną więź z katolicyzmem.

Chrzest – w chrześcijaństwie obrzęd nawrócenia i oczyszczenia z grzechów, mający postać sakramentalnego obmycia wodą, któremu towarzyszy słowo (Ef 5,26). Jednoczy on z Tajemnicą paschalną, Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa dla uzyskania odrodzenia do nowego życia w Duchu Świętym, życia w wieczności. Jest to obrzęd wyznania wiary, czyniący członkiem Kościoła-Ciała Chrystusa (por. Rz 11,9). Był praktykowany w Judaizmie jako obmycie z rytualnej nieczystości. Do tej pory czynią to chasydzi w specjalnie do tego przeznaczonym baseniku zwanym mykwą. Jako obmycie rytualne jest praktykowany również w wielu innych religiach.

Święta Ethelburga (ur. koniec VI w., zm. 647 r.) była drugą żoną króla Northumbrii Edwina. Była córką Ethelberta króla Kentu i merowińskiej księżniczki Berty, jak również siostrą Eadbalda i Edburga. Małżeństwo Ethelburgi z Edwinem w 625 r. wpłynęło na przyjęcie chrześcijaństwa przez północną Anglię. Jak relacjonuje Beda, Eadbald zgodził się na oddanie siostry Edwinowi za małżonkę pod warunkiem, że będzie jej wolno nadal praktykować chrześcijaństwo. W związku z tym w Northumbrii towarzyszył jej osobisty kapelan, Paulinus (Paulinus of York). Edwin przyjął chrześcijaństwo dwa lata po ich ślubie i zbudował pierwszą katedrę w Yorku, gdzie przyjął chrzest. Ethelburga odegrała ważną rolę w chrystianizacji Northumbrii. Beda Czcigodny odnotował, że papież Bonifacy V słał listy i dary Edwinowi i jego żonie. Ethelburga i Edwin mieli czworo dzieci: Eanfleda z Deiry (Eanfled of Deira), Ethelhun, Wuscfrea, Edwen z Llanedwen. Po powrocie do Kentu, Ethelburga otrzymała od brata Eadbalda zrujnowaną rzymską willę w Lyminge, gdzie założyła klasztor. Uważa się, że było to pierwsze opactwo w Kencie i, że początkowo mnisi i mniszki żyli w nim we wspólnocie (Ethelburga z powodzeniem przewodziła członkom obu tych grup). Ethelburga zmarła w Lyminge a jej relikwie były przechowywane w Kolegiacie w Canterbury do czasu Rozwiązania Klasztorów w Anglii (Dissolusion of the Monasteries) przez Henryka VIII. Święta Ethelburga została kanonizowana, jej wspomnienie przypada 5 kwietnia.

Męczennik- w chrześcijaństwie to osoba, która oddała swoje życie za wiarę. Do zaistnienia męczeństwa za Chrystusa konieczny jest prześladowca, który zadaje śmierć ze względu na nienawiść do wiary. Prześladowca działa bezpośrednio sam lub zleca tę czynność innej osobie.

Ethelbert I (Æthelberht), św. Etelbert z Kent (ur. w VI wieku - zm. 24 lutego 616) - jeden z ośmiu znanych z imienia hegemonów heptarchii anglo-saskiej, określanych mianem bretwalda. Władca Kentu od 560 roku, autor pierwszego, zachowanego do dziś, kodeksu praw anglo-saskich; święty katolicki.

Święty – stosowane przez chrześcijan określenie człowieka w sposób wybitny realizującego określone specyficzne dla nich wartości - często pełniący funkcję wzorca osobowego lub wręcz otaczany kultem.