Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Konflikt i pokój w zmieniającym się, międzynarodowym kontekście - szukanie możliwości i partnerów oraz sieciowanie w 7PR, Bruksela, Belgia
W dniach 6 - 7 lipca 2011 r. w Brukseli, Belgia, odbędzie się wydarzenie pt. "Konflikt i pokój w zmieniającym się, międzynarodowym kontekście - szukanie możliwości i partnerów oraz sieciowanie w 7PR". Konferencja poświęcona będzie tematom badań związanym ze społecznymi aspektami bezpieczeństwa w obrębie priorytetów "Nauki społeczno-ek...

Reklama:


Egodystoniczność

Czy wiesz że...?
Internalizacja, uwewnętrznianie (ang. internalization, z łac. internus – wewnętrzny; pow. z inter – między) – mechanizm obronny polegający na przyjmowaniu za własne narzucanych z zewnątrz postaw, poglądów, norm i wartości. W socjologii fenomenologicznej Petera Bergera i Thomasa Luckmanna jest składową triady, na którą składają się także obiektywizacja i eksternalizacja.

Homoseksualizm egodystoniczny (inne nazwy: homofobia egodystoniczna, homofobia zinternalizowana, homoseksualizm odrzucany przez ego, zinternalizowany stygmat seksualny) – stan, w którym jednostka wykazuje stany depresyjne i niski poziom zadowolenia z własnej orientacji seksualnej lub ukrywanie i tłumienie własnego homoseksualizmu; stan ten dotyczy homoseksualistów lub osób, u których występują skłonności homoseksualne . Homoseksualizm egodystoniczny objawia się niskim poczuciem własnej wartości lub wręcz niechęcią do samego siebie i innych homoseksualistów. Osoby takie często próbują udowodnić sobie oraz otoczeniu, że są heteroseksualne. Jak wykazują badania zinternalizowani homofobi uzewnętrzniają obecne w społeczeństwie heteroseksualnym antyspołeczne uprzedzenia względem homoseksualizmu, które ujawniają się także przeciw ich własnej orientacji.

Egodystoniczność – niezgodność z ego, odrzucanie przez ego.

Egosyntoniczność - stan, w którym pewne cechy osobowości są akceptowane przez ego. Termin ten stanowi przeciwieństwo pojęcia egodystoniczności. Treści akceptowane przez ego nazywamy "egosyntonicznymi" lub "zgodnymi z ego".

Id jest jedną ze struktur osobowości w modelu psychoanalitycznym, obok ego oraz superego. Id jest rodzajem "brzucha matki", w którym dochodzi do ukształtowania ego i superego. Zawiera w sobie dziedziczne i wrodzone wyposażenie psychiczne z popędami włącznie, działa na zasadzie impulsów i natychmiastowej gratyfikacji, zaspokojenia potrzeb. Pozostaje w ścisłym związku z procesami fizjologicznymi z których czerpie energię. Id reprezentuje wewnętrzny świat subiektywnych doznań i nie posiada żadnej wiedzy o rzeczywistości obiektywnej. Nie potrafi tolerować przyrostów energii, które są odczuwane jako powodujące dyskomfort napięcia. Zasada redukcji napięcia, zgodnie z którą działa id nosi nazwę zasady przyjemności. Redukcja ta zachodzi za pomocą czynności odruchowych (redukują napięcie natychmiast) i procesu pierwotnego (redukuje złożone reakcje psychiczne).

Egodystoniczność ma miejsce wtedy, gdy jednostka nie akceptuje pewnej części swojej osobowości i usilnie pragnie ją zmienić. Według teorii psychoanalitycznej przyczyną istnienia cech egodystonicznych jest rozbieżność między treściami pochodzącymi z id (które są konstytutywne dla danej jednostki) a presją społeczną, która w procesie internalizacji staje się częścią superego. Konflikt między tymi strukturami osobowości prowadzi do głębokiej frustracji i poważnych zaburzeń funkcjonowania psychiki. Rozwiązanie konfliktu egodystoniczności polega na zaakceptowaniu przez jednostkę odrzucanych treści.

Psychika (gr. ψυχή, psyche - dusza), termin odnoszący się do całokształtu procesów oraz dyspozycji niematerialnych, psychicznych człowieka. Indywidualna realizacja psychiki nazywana jest osobowością [potrzebne źródło].

Osobowość – wewnętrzny system regulacji pozwalający na adaptację i wewnętrzną integrację myśli, uczuć i zachowania w określonym środowisku w wymiarze czasowym (poczucie stabilności). Jest to zespół względnie trwałych cech lub dyspozycji psychicznych jednostki, różniących ją od innych jednostek.

Zobacz też

  • homoseksualizm egodystoniczny
  • egosyntoniczność
  • frustracja
  • psychoanaliza
  • konflikt
  • Osoba (πρόσωπον, prosopon - pierwotnie "twarz, maska", łac. persona - pierwotnie "maska") - rzecz o rozumnej naturze, cechująca się odrębnością od innych bytów, posiadająca świadomość własnego istnienia, wolę, własny charakter i system wartości. Obok ludzi (i hipotetycznych innych fizycznych istot rozumnych) wiele kierunków filozoficznych uznaje także osoby duchowe (zob. Bóg, anioł). We współczesnej filozofii pojęcie kluczowe dla chrześcijańskiego i niechrześcijańskiego personalizmu, mającego źródła w chrześcijańskim (zwłaszcza tomistycznym) rozumieniu osoby i nie uważającym osób za rodzaj rzeczy.

    Psychoanaliza (od gr. ψυχη = "psyche", "dusza" i ανάλυσις = "analiza") – zbiór teorii dotyczących struktury psychiki człowieka, jego rozwoju i funkcjonowania, próbujących wyjaśniać powstawanie różnych aktów psychicznych. Tworzenie psychoanalizy rozpoczął Zygmunt Freud w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku.





    Czy wiesz że...? beta

    Superego jest jedną ze struktur osobowości w modelu psychoanalitycznym, obok ego oraz id. Superego stanowi wewnętrzną reprezentację wartości moralnych i ideałów uznawanych przez daną społeczność, które przekazywane są dziecku przez rodziców w procesie socjalizacji. Jest to instancja „moralna”, dążąca do doskonałości (w przeciwieństwie do id kierującego się zasadą przyjemności). Główne funkcje superego to hamowanie impulsów id, przekonywanie ego, aby cele realistyczne zastąpiło moralnymi.
    Frustracja (łac. frustratio - zawód, udaremnienie) – zespół przykrych emocji związanych z niemożnością realizacji potrzeby lub osiągnięciu określonego celu. Czasem frustrację definiuje się jako każdą sytuację, która wywołuje nieprzyjemne reakcje: ból, gniew, złość, nudę, irytację, lęk i inne formy dyskomfortu. W innych wypadkach jako reakcję na przeszkodę w osiąganiu celu, do którego się dąży. Na przykład będę silnie sfrustrowany jeśli drzwi autobusu, do którego biegnę, zamkną mi się tuż przed nosem.
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.