Ehud Olmert  (hebr. אהוד אולמרט, ur. 30 września 1945 w Binyamina) - polityk izraelski, 12. premier Izraela. W latach 1993-2003 był burmistrzem Jerozolimy. W 2003 roku został wybrany do Knesetu (izraelskiego parlamentu) i został ministrem w rządzie Ariela Szarona. 4 stycznia 2006 r. Szaron doznał udaru i zapadł w śpiączkę. Olmert, jako wicepremier, automatycznie został osobą pełniącą obowiązki szefa rządu do czasu wyborów parlamentarnych. Poprowadził centrową partię polityczną założoną przez Szarona, Kadimę do zwycięstwa w wyborach w marcu 2006 roku. 14 kwietnia, dwa tygodnie po wyborach, pozostający w śpiączce Szaron został uznany za trwale niezdolnego do sprawowania urzędu, dzięki czemu Olmert został tymczasowym premierem Izraela. Niecały miesiąc później, 4 maja 2006, rząd Olmerta otrzymał wotum zaufania od Knesetu, a on sam oficjalnie został premierem Izraela. 31 marca 2009 na stanowisku szefa rządu zastąpił go Beniamin Netanjahu.

Jako szef rządu, kontynuował główne założenia polityki Szarona, takie jak wspieranie realizacji tzw. mapy drogowej i propagowanie rozwiązania konfliktu z Palestyńczykami opierającego się na utworzeniu państwa palestyńskiego obok Izraela. Jego gabinetowi udało się utrzymać stosunkowo zdrowe relacje z Autonomią Palestyńską znajdującą się pod rządami Fatahu, czego efektem była m.in. konferencja w Annapolis w listopadzie 2007 r. Z drugiej strony jednak, kadencja Olmerta to duże konflikty zbrojne z Hezbollahem w południowym Libanie (druga wojna libańska) i z Hamasem w Strefie Gazy (Operacja Płynny Ołów). Olmert i minister obrony Amir Peretz (z Partii Pracy) byli mocno krytykowani za sposób prowadzenia działań militarnych zwłaszcza podczas tego pierwszego konfliktu.

W trakcie swej kadencji, Ehud Olmert został oskarżony o korupcję. W połowie 2008 roku jego główna konkurentka wewnątrz partii, Cypi Liwni wezwała go do ustąpienia. 30 czerwca 2008 r. zadeklarował, że nie będzie się ubiegał o reelekcję na stanowisko szefa Kadimy, jak również zrezygnuje ze premierostwa po wybraniu nowego lidera ugrupowania. Nowym przewodniczącym partii została Liwni, która we wrześniu 2008 rozpoczęła próby stworzenia nowego rządu. Zakończyły się one niepowodzeniem, wobec czego prezydent Szymon Peres rozpisał wybory parlamentarne na luty 2009 roku. Do czasu zaprzysiężenie nowego premiera - Beiniamina Netanjahu, Ehud Olmert pełnił obowiązki premiera. Obecnie jest biznesmenem, członkiem zarządu firmy Silikat z siedzibą w Dimonie na pustyni Negew.

Młodość i służba wojskowa

Jak wspominał sam Olmert, jego rodzice, Bellah i Mordechai, wyemigrowali do Chin z terenów dzisiejszej Ukrainy i Rosji, a później do Palestyny, uchodząc przed prześladowaniami i pragnąc zrealizować swe marzenia o zbudowaniu żydowskiego i demokratycznego państwa. W Palestynie związali się z organizacją Irgun, a później z prawicowym Herutem, ugrupowaniem opozycyjnym względem lewicowej Mapai.

Ehud Olmert urodził się niedaleko miejscowości Binyamina, położonej w brytyjskim mandacie Palestyny, studiował filozofię, psychologię i prawo na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. W młodości Olmert był członkiem prawicowej organizacji młodzieżowej Beitar.

Odbywał służbę wojskową w brygadzie piechoty Golani, zostając czasowo zwolnionym z niej po odniesieniu ran w walkach. Później przez pewien czas był dziennikarzem wojskowego pisma BaMahane, wypełniając w ten sposób resztę służby wojskowej. W czasie wojny Jom Kipur został korespondentem wojskowym w kwaterze głównej generała Ariela Szarona. W 1980 roku został oficerem armii izraelskiej (był już wówczas deputowanym do Knesetu). Wcześniej prowadził praktykę adwokacką wspólnie z Uri Messerem.

Deputowany i minister

W 1966 roku, podczas konwencji partii Gahal, poprzedniczki dzisiejszego Likudu, lider ugrupowania Menachem Begin, został wezwany przez Ehuda Olmerta do złożenia rezygnacji. Begin odpowiedział, że zrzeknie się przywództwa w partii, ale wkrótce potem zmienił swą decyzję, pod wpływem emocjonalnej reakcji zebranych delegatów, którzy głośno domagali się tego, aby pozostał on liderem Gahalu.

W 1973 (w wieku 28 lat) został po raz pierwszy wybrany do Knesetu z ramienia Likudu, zasiadając w parlamencie także w siedmiu kolejnych kadencjach. W latach 1981-1988 był członkiem parlamentarnej komisji spraw zagranicznych i bezpieczeństwa, jak również komisji ds. finansów, edukacji i budżetu obronnego.

W 1988 znalazł się po raz pierwszy w rządzie (kierowanym wówczas przez Icchaka Szamira), obejmując tekę ministra ds. mniejszości. W latach 1990-1992 był ministrem zdrowia. Po przejściu Likudu do opozycji (przegrana w wyborach w 1992 roku), pozostał aktywnym parlamentarzystą oraz członkiem partyjnego gabinetu cieni.

Burmistrz Jerozolimy

Tablica upamiętniająca wizytę burmistrza Jerozolimy Olmerta w brazylijskiej Kurytybie w 1995 r.

W listopadzie 1993 został wybrany na burmistrza Jerozolimy, pokonując dotychczasowego wieloletniego szefa miasta, Teddy Kolleka. Pełnił funkcję burmistrza przez dwie kadencje (do 2003), przypisuje się mu m.in. rozwój infrastruktury drogowej i systemu edukacji. Był pierwszym burmistrzem Jerozolimy z partii Likud. W czasie swojej kadencji rozpoczął kontrowersyjną rozbudowę osiedli mieszkaniowych przeznaczonych tylko dla Żydów na Górze Oliwnej. Miasto zainwestowało także w rozwój systemu lekkiej kolei miejskiej, a także innych rodzajów transportu publicznego. W sprawach bezpieczeństwa miasta wzorował się na burmistrzu Nowego Jorku Rudolphie Giulianim, z którym był zaprzyjaźniony.

Będąc burmistrzem Jerozolimy, Olmert został zaproszony do udziału w międzynarodowej konferencji poświęconej rozwiązywaniu konfliktów, która odbyła się w Derry (Irlandia Północna). W swojej przemowie opisywał, w jaki sposób przywódcy polityczni mogą pomóc zmieniać klimat psychologiczny, który wpływa na jakość relacji między ludźmi. Swe wystąpienie podsumował refleksją na temat wagi politycznego procesu przezwyciężania różnic:

Jak rodzą się obawy? Rodzą się z powodu różnic w tradycji i historii; rodzą się z powodu różnic w emocjonalnych, politycznych i narodowych okolicznościach. Z powodu tych różnic, ludzie boją się, że nie mogą żyć razem. Jeśli przezwyciężymy takie obawy, wiarygodny i zdrowy proces polityczny musi zostać ostrożnie rozwijany. Proces polityczny, które nie ma na celu zmieniać innych w celu przezwyciężenia różnic, ale umożliwiający każdej ze stron życie w pokoju pomimo różnic.

Finanse - ogół procesów związanych z gromadzeniem, rozporządzaniem i wydawaniem pieniądza oraz jego surogatów. Gromadzenie może następować w postaci bezzwrotnej lub zwrotnej (pożyczka). Wydatkowanie pieniądza może dokonywać się w formie transferu lub w postaci realizacji swojego prawa do produktu czy usługi.
Egipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt otoczony jest przez Morze Śródziemne na północy i Morze Czerwone na wschodzie; graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie.

.

czytaj dalej: [2], [3]