Einsatzkommando zur besonderen Verwendung

Einsatzkommando zur besonderen Verwendung (Einsatzkommando "Galizien") - niemiecka jednostka policyjna "specjalnego przeznaczenia" utworzona w 1941 przed atakiem Niemiec na ZSRR, w celu oczyszczenia terenu ze szczególnie niebezpiecznych osób.

Eufemizm nazwy oznaczał eksterminację części polskiej elity intelektualnej (uczonych, pedagogów, działaczy kultury), działaczy komunistycznych, oraz Żydów.

Einsatzkommando liczyło ok.230 osób. Dowódcą oddziału był Brigadeführer dr Karl Eberhard Schöngarth. Oddział kwaterował we Lwowie przy ulicy Pełczyńskiej (w gmachu Gestapo), jednak działał nie tylko w dystrykcie galicyjskim Generalnego Gubernatorstwa, ale i na terenie Wołynia ( Komisariat Rzeszy Ukraina). Dzielił się na dwie komendantury:

Hauptscharführer - podoficerski stopień paramilitarny w SS, który odpowiadał stopniowi Oberfeldwebel w Wehrmachcie. Na patkach Hauptscharführera były dwie gwiazdki, natomiast na pagonie znajdowały się dwie gwiazdki otoczone białym pasmem. W SA jego odpowiednikiem był SA-Obertruppführer.

Hauptsturmführer – w III Rzeszy stopień paramilitarny w Sturmabteilung (SA) i w Schutzstaffel (SS), który odpowiadał stopniowi Hauptmanna (kapitana) w Wehrmachcie.

Gebiet 213 - obejmującą Kowel, Równe, Łuck

Gebiet 444 - obejmującą Lwów, Rawę Ruską-Przemyśl, Drohobycz, a później również Tarnopol

W oddziale działali między innymi SS-Hauptsturmführer Hans Krüger, SS-Untersturmführer Walter Kutschmann, SS-Sturmbannführer Kurt Stawizki, SS-Hauptscharführer Felix Landau.

Walter Kutschmann (ur. 24 lipca 1914 w Dreźnie – zm. 1986 w Buenos Aires), policjant niemiecki (Gestapo), SS-Untersturmführer, członek Einsatzkommando zur besonderen Verwendung, kierował egzekucją profesorów lwowskich 4 lipca 1941 we Lwowie.

Ryszard Torzecki (ur. 20 marca 1925 w Łodzi, zm. 20 sierpnia 2003 w Konstancinie) – polski historyk, nestor polskich badań ukrainoznawczych, doktor habilitowany, docent. Specjalizował się w dziejach stosunków polsko-ukraińskich. Jego praca Polacy i Ukraińcy. Sprawa ukraińska w czasie II wojny światowej na terenie II Rzeczypospolitej jest uważana za podstawową pracę dotyczącą stosunków polsko-ukraińskich w czasie II wojny światowej.

Oddział odpowiedzialny jest za mord profesorów lwowskich, wymordowanie personelu dydaktycznego Liceum Krzemienieckiego, oraz wiele masowych zbrodni na Żydach (około 4000 ofiar).

W sierpniu 1941 Einsatzkommando Galizien zakończyło swoją działalność, kierowników operacyjnych odwołano do Krakowa i w ciągu października nastąpiło przekształcenie tej jednostki na regularne urzędy komendanta Sicherheitspolizei dystryktu Galizien.

Literatura

Zygmunt Albert Kaźń profesorów lwowskich – lipiec 1941 / studia oraz relacje i dokumenty zebrane i oprac. przez Zygmunta Alberta Wrocław 1989, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, ISBN 83-229-0351-0 wersja elektroniczna

Ryszard Torzecki - "Polacy i Ukraińcy. Sprawa ukraińska w czasie II wojny światowej na terenie II Rzeczypospolitej", Warszawa 1993, Wyd. PWN, ISBN 83-01-11126-7

Przypisy

Rozkaz nr 6 Abt. - II Gen St d H. nr 1299/39 g Kds; stwierdził, że "zadaniem Einsatzkommando policji bezpieczeństwa jest zwalczanie wszystkich wrogich wobec Rzeszy i Niemców elementów w kraju wroga na zapleczu frontu