Elektrolit - Polski Serwis Naukowy

Elektrolit – termin, który ma dwa różne znaczenia.

Nazywa się tak substancję, która stopiona lub rozpuszczona w rozpuszczalniku ulega dysocjacji. W roztworze pojawiają się swobodne jony, na skutek czego może ona np. przewodzić prąd elektryczny.
Z technicznego punktu widzenia, nazywa się też każde medium, zdolne do jonowego przewodzenia prądu elektrycznego – czyli zdolne do przekazywania jonowo ładunku między elektrodami. Zgodnie z tą definicją elektrolitem jest sam roztwór przewodzący prąd elektryczny.

Elektrolity w pierwszym znaczeniu są zawsze również elektrolitami w drugim znaczeniu, natomiast elektrolity w drugim znaczeniu nie zawsze są nimi w pierwszym.

Litowce (metale alkaliczne, potasowce) – grupa pierwiastków I grupy układu okresowego (bez wodoru) o silnych własnościach metalicznych, tworzących z wodą silnie zasadowe (alkaliczne) wodorotlenki. Do metali alkalicznych zalicza się lit, sód, potas, rubid, cez i frans.

Chlorek rtęci(I) (Hg2Cl2, nazwa zwyczajowa: kalomel gr. kalós = piękny + mėlas = czarny, dawniej: chlorek rtęciawy) - nieorganiczny związek chemiczny - sól kwasu solnego i rtęci na I stopniu utlenienia.

Elektrolity w drugim znaczeniu dzieli się często na ciekłe (płynne) i suche (stałe).

Przykładami elektrolitów w pierwszym znaczeniu są np. wodne roztwory soli, kwasów i zasad, oraz stopy tych związków. Elektrolity te dzieli się na mocne i słabe, w zależności od ich stopnia dysocjacji:

elektrolity mocne, całkowicie zdysocjowane na jony: wodorotlenki litowców i berylowców; wyłączając wodorotlenek berylu oraz magnezu, kwasy, np. HCl, HI, HBr, H2SO4, HNO3, HClO4, oraz większość nieorganicznych soli rozpuszczalnych w wodzie (do wyjątków należą np. sole rtęci – Hg(CN)2, Hg2Cl2 – w których wiązanie metalu z anionem" jest w dużym stopniu kowalencyjne) – takie sole tworzą kryształy jonowe.

elektrolity słabe: tylko częściowo zdysocjowane na jony – np. H2S, H2SO3, HNO2, CH3COOH.

Ponadto wyróżnia się elektrolity binarne, które dysocjują na kationy i aniony w takiej samej ilości.

Ciecz jonowa - substancja ciekła składająca się wyłącznie z jonów. W sensie najbardziej ogólnym cieczami jonowymi są wszystkie stopione sole. Większość soli topi się jednak w wysokich temperaturach (np. chlorek sodu w 800°C). Współcześnie mówiąc o cieczach jonowych ma się zwykle na myśli sole, które topią się poniżej 100°C (373,15 K). Istnieją też sole, które topią się w temperaturach niższych niż pokojowe (poniżej 20°C) i nazywane są one "niskotemperaturowymi cieczami jonowymi" (room-temperature ionic liquids - RTIL).

Przewodnictwo jonowe - to przewodnictwo elektryczne, przy którym nośnikami prądu elektrycznego są jony. Ten typ przewodnictwa występuje w cieczach lub gazach. Źródłem nośników prądu jest zazwyczaj elektrolit rozpuszczony w cieczy, np. sole w wodzie.

Przykładami elektrolitów w drugim znaczeniu, które nie są elektrolitami w pierwszym znaczeniu są np.:

porowate gąbki lub materiały ceramiczne nasączone roztworami soli, kwasów i zasad.

usieciowane polimery posiadające kanały jonowe, czyli puste obszary, przez które mogą wędrować swobodne jony.

substancje krystaliczne, w których istnieją kanały jonowe, lub które są zdolne do absorbowania i uwalniania jonów okludowanych w sieci krystalicznej.

Zobacz też

Zobacz hasło elektrolit w Wikisłowniku

ciecz jonowa

przewodnictwo jonowe