Elias Hrawi - Polski Serwis Naukowy

Elias Khalil Hrawi (arab. الياس الهراوي, ur. 4 września 1926 w Haouch-el-Omara, zm. 7 lipca 2006 w Bejrucie) – polityk libański, prezydent Libanu w latach 1989-1998.

Pochodził z rodziny maronickiej. Studiował nauki o przedsiębiorczości na jezuickim Uniwersytecie Św. Józefa w Bejrucie. Pracował w sektorze prywatnym, eksportował warzywa, importował ropę naftową, był posiadaczem ziemskim. Utrzymywał kontakty handlowe z sąsiednimi krajami arabskimi oraz krajami europejskimi. W 1972 został wybrany po raz pierwszy do Zgromadzenia Narodowego jako deputowany niezależny.

Generał Émile Jamil Lahoud (arab. اميل لحود, ur. 12 stycznia 1936 w Bejrucie) – prezydent Libanu w latach 1998 - 2007. Uważany za polityka prosyryjskiego, a miejscami nawet za marionetkę w rękach prezydenta tego kraju Baszara al-Assada (podobnie jak wcześniej Hafiza al-Assada). Lahoud jest synem generała Jamila Lahouda, przywódcy libańskiego ruchu niepodległościowego w okresie francuskiego kolonializmu.

Ropa naftowa (olej skalny, czarne złoto) – ciekła kopalina, złożona z mieszaniny naturalnych węglowodorów gazowych, ciekłych i stałych (bituminów), z niewielkimi domieszkami azotu, tlenu, siarki i zanieczyszczeń. Ma podstawowe znaczenie dla gospodarki światowej jako surowiec przemysłu chemicznego, a przede wszystkim jako jeden z najważniejszych surowców energetycznych.

W latach 1980-1982 pełnił funkcję ministra prac publicznych w gabinecie Shafika Wazzana. Zajmował się na tym stanowisku rozbudową dróg i mostów Libanu. W listopadzie 1989, po zabójstwie prezydenta René Moawada, został powołany przez Zgromadzenie Narodowe na jego następcę. Jako prezydent Hrawi doprowadził do dymisji chrześcijańskiego premiera generała Michela Aouna i nawiązał ścisłą współpracę z syryjskim prezydentem Hafizem al-Assadem. Na okres jego prezydentury przypadł także początek odbudowy kraju po wojnie domowej. W październiku 1995 Hrawi doprowadził do przedłużenia kadencji prezydenckiej o dalsze trzy lata. W 1998 jego następcą został Emile Lahoud.

Prezydent Libanu jest głową państwa Liban. Zgodnie z Paktem Narodowym z 1943 roku prezydentem może zostać tylko chrześcijanin maronita. Prezydent jest wybierany na 6-letnią kadencję przez Zgromadzenie Narodowe (libański parlament).

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.

Opinie na temat Hrawiego w Libanie były podzielone. Z jednej strony uważano go za skutecznego polityka, który przyczynił się do zakończenia wojny domowej. Był jednak także krytykowany za umocnienie wpływów Syrii, umożliwienie działania w Libanie Hezbollahu oraz naruszenie równowagi konstytucyjnej przez przedłużenie swojej kadencji prezydenckiej (co powtórzył w 2004 prezydent Lahoud).

Hezbollah (arab. حزب الله - Hizb-allah – Partia Boga) jest libańską partią polityczną islamskich szyitów, która została utworzona w roku 1982 [1]. Od początku była wspierana i finansowana przez Iran, Syrię a także przez dotacje ich zwolenników [2].

Hafiz al-Assad, Hafez al-Assad (ur. 6 października 1930, zm. 10 czerwca 2000), polityk syryjski, prezydent w latach 1971-2000. Po objęciu urzędu zmienił swoje nazwisko z Wahsz (co po arabsku oznacza dzikie zwierzę) na al-Assad (co po arabsku oznacza lew).

Żonaty, miał pięcioro dzieci (trzech synów i dwie córki). Zmarł w Bejrucie po chorobie nowotworowej.
Źródła

Almanach świata. Fakty, liczby, ludzie'95, Real Press, Warszawa-Kraków 1994

Linki zewnętrzne

Sylwetka na oficjalnej stronie prezydenta Libanu (arab. • ang. • fr.)