|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Ściśnięty szkielet - z uciętą za życia głową złożoną na miednicy zmarłego - umieszczony w jamie 2 500 lat temu znaleźli archeolodzy w jaskini Craniilor w rumuńskiej Dobrudży w dorzeczu Casimcea nad Morzem Czarnym.Ekspedycją kierowali: Bartłomiej Sz. Szmoniews... Według naukowców z Uniwersytetu w Yorku w Wlk. Brytanii, analiza czaszki z epoki żelaza, datującej się na 2.500 lat wstecz, ujawniła że jej właściciel zmarł gwałtowną śmiercią. Badania, których wyniki zaprezentowano w czasopiśmie Journal of Archaeological Science, sug... Eksperymentalny wytop żelaza w piecu dymarskim zrekonstruowanym na wzór starożytnych instalacji odbędzie się w poniedziałek w Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie - informuje rzecznik AGH. Eksperyment przeprowadzą studen... Piece zbudowane nie z cegły, lecz z drewna, dmuch naturalny bez użycia miechów, drewno i gaz drzewny jako podstawowe paliwo procesu - to niektóre z założeń alternatywnej koncepcji procesu produkcji żelaza w starożytnych piecach dymarskich w Górach Ś... Niedobory żelaza są częste u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, a uzupełniając je można znacznie poprawić stan chorego i jego odporność na wysiłek - wykazali polscy naukowcy pod kierunkiem prof. Piotra Ponikowskiego z 4. Szpitala Wojskowego oraz Akademii...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 ElymianieCzy wiesz że...? Tukidydes z Aten (gr. Θουκυδίδης ὁ Ἀθηναῖος Thukydides ho Athenaios; ur. między 471 p.n.e. a 460 p.n.e., zm. między 404 p.n.e. a 393 p.n.e.) – grecki historyk. Sycylia (wł. Sicilia) – największa wyspa na Morzu Śródziemnym (25 710 km²), leżąca na południowy zachód od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją wąska Cieśnina Mesyńska. Wyspę zamieszkuje około 5 milionów mieszkańców. Elymianie lub Elymowie (grec. Elymoi, łac. Elymi) – lud zamieszkujący zachodnią część Sycylii od epoki żelaza, posługujący się językiem elymijskim. Pochodzenie Elymów jest niepewne, na pewno byli ludem indoeuropejskim. Prawdopodobnie przybyli na wyspę z Anatolii przez północną Afrykę ok. 1100 p.n.e. Według antycznych autorów, zwłaszcza historyków (Tukidydes, Pseudo-Skylaks, Lykofron, Dionizjusz z Halikarnasu, Wergiliusz, Strabon, Plutarch, Pauzaniasz), Elymowie byli uciekinierami z Troi. Po migracji na Sycylię zasiedlili jej zachodnią część, sąsiadującą z ziemiami Sykanów, którzy na Sycylii zamieszkali dużo wcześniej. Sykanowie (gr.Sikanoi) – jedno z najstarszych plemion zamieszkujących na Sycylii od ok. 1600 p.n.e., a nawet od 2000 p.n.e. jak podają inni badacze. Ich pochodzenie do dziś pozostaje sporne. Prawdopodobnie nie byli ludem indoeuropejskim. Według Tukidydesa przybyli na Sycylię z Półwyspu Iberyjskiego znad rzeki Sikanos (współczesna Jucar?) wyparci stamtąd przez Ligurów, z którymi byli językowo spokrewnieni. Niektórzy współcześni badacze umieszczają ich rdzenne ziemie nad Sekwaną, skąd mieli dotrzeć najpierw do południowej Italii (Kalabria, Apulia), a potem na Sycylię (Trinacria). Po migracji Elymian i Sykulów zajmowali środkową Sycylię. Ich głównymi miastami były: Herbita, Camicus, Agyrium, Adranum, Enna i Omphaces.
Język grecki albo greka — język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Administracyjnym centrum Elymów była Segesta; religijnym – Eryx. W czasach późniejszych ulegli wpływom kulturowym Kartagińczyków i Greków z Wielkiej Grecji.
Czy wiesz że...? beta Plutarch z Cheronei (gr. Πλούταρχος ὁ Χαιρωνεύς, Plutarchos ho Chaironeus, ur. ok. 50 n.e., zm. ok. 125 n.e.) – jeden z największych pisarzy starożytnej Grecji, historyk, filozof-moralista oraz orator.
Kartagina Nowe Miasto (łac. Karthago, późn. Carthago, fenickie Kart Hadaszt – QRT HDŠT, arab. قرطاج = Kartadż lub hebr. קרת חדשת) – starożytne miasto-państwo w północnej Afryce na wybrzeżu Morza Śródziemnego w pobliżu dzisiejszego Tunisu, założone w IX w. p.n.e. przez Fenicjan z Tyru. Bardzo ważny ośrodek handlowy.
Anatolia (tureckie Anadolu) – kraina, należąca do Turcji, na półwyspie Azja Mniejsza (którego jest synonimem), leżąca między Morzem Czarnym a Zatoką Aleksandretty.
Indoeuropejczycy – umowna nazwa grupy ludów, posługujących się językami indoeuropejskimi – pochodzącymi wedle językoznawców od wspólnego praindoeuropejskiego korzenia. Dawniej wszystkich Indoeuropejczyków nazywano Ariami, obecnie nazwa ta jest używana jedynie w odniesieniu do ludów indoirańskich.
Wielka Grecja (łac. Magna Graecia z gr. ἡ Ἑλλάς ἡ Μεγάλη he Hellas he Megale) - w starożytności południowa część Półwyspu Apenińskiego oraz większość Sycylii skolonizowanych przez Greków w VII/VI wieku p.n.e. w okresie wielkiej kolonizacji. Inaczej nazywana Wielką Helladą. Głównym plemieniem kolonizującym te tereny byli Jonowie, stąd najprawdopodobniej wywiedziona została także nazwa oblewającego te tereny od wschodu i południa Morza Jońskiego.
Afryka – drugi pod względem wielkości kontynent na Ziemi, ma 30,3 mln km² powierzchni, czyli ponad 20,3% ogólnej powierzchni lądowej naszego globu. Przechodzi przez niego południk 0°, obydwa zwrotniki i równik.
Likofron z Chalkis na Eubei, syn Lykosa – grecki poeta, dramaturg i gramatyk żyjący w 1. poł. III wieku p.n.e., jeden z tzw. plejady aleksandryjskiej, dramatopisarzy tworzących tragedie na dworze pierwszych Ptolemeuszów. Pracował w Bibliotece Aleksandryjskiej, gdzie opracowywał i porządkował dzieła greckich dramatopisarzy klasycznych, co zaowocowało dziełkiem Peri komodias. Z jego twórczości zachowały się jedynie tytuły tragedii (przekazane w leksykonie Suda, oraz urywki dramatu satyrowego Menedemos. W całości zachował się natomiast przypisywany dotychczas Likofronowi utwór Aleksandra (Kasandra). Ten długi monolog złożony z 1474 wersów jambicznych, jest napisany wyjątkowo aluzyjnym językiem pełnym zagadek i omówień. Ostatnio jednak zaczęto skłaniać się ku twierdzeniu, że autorem tego poematu jest inny Likofron, żyjący na przełomie III i II wieku p.n.e.. Zwolennicy tej tezy twierdzą, że dziełko to powstało w czasach II wojny macedońskiej tuż przed bitwą pod Kynoskefalaj w 197 p.n.e. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
