Emetyk - Polski Serwis Naukowy

Emetyk (gr. εμετικός emetikós – wymiotny) – organiczny związek chemiczny, sól potasowo-antymonowa kwasu winowego, stosowana w leczeniu chorób tropikalnych oraz jako lek powodujący wymioty.

Budowa

Emetykowi przypisuje się trójwodną strukturę dimeryczną z tetraskoordynowanym atomem antymonu lub półwodną strukturę monomeryczną z kationem antymonylowym, O=Sb.

Zastosowanie

Emetyk, stosowany doustnie lub podskórnie, działa przez pobudzenie ośrodka wymiotnego w mózgu lub podrażnienie błony śluzowej przewodu pokarmowego. Stosowany był celem usuwania związków toksycznych z żołądka. Emetyki używane były również w terapii chorób tropikalnych takich jak schistosomatozy.

Antymon (Sb, łac. stibium) - pierwiastek chemiczny z grupy metaloidów. Występuje w czterech odmianach alotropowych: antymon żółty, srebrzystobiały antymon metaliczny, antymon czarny i antymon wybuchowy. Znany jest od starożytności.

Schistosomatoza, bilharcjoza (łac. schistosomatosis, bilharziosis, ang. schistosomiasis) – nazwa grupy chorób pasożytniczych wywoływanych przez rozdzielnopłciowe przywry z rodzaju Schistosoma (Schistosoma haematobium, S. mansoni, S. intercalatum, S. japonicum i S. mekongi), występujące na kontynencie afrykańskim, na wschodnich wybrzeżach Ameryki Południowej, w Azji Południowo-Wschodniej i na Bliskim Wschodzie. Schistosomatoza jest obok malarii najpoważniejszym w skali światowej parazytologicznym problemem zdrowotnym. Do Polski choroba ta jest zawlekana rzadko.

Słowo „emetyk” oznaczać też może każdy lek wymiotny.

Antyemetyk

Osobny artykuł: Leki przeciwwymiotne.

Lek zapobiegający lub zmniejszający nudności i wymioty. Używany przede wszystkim w leczeniu efektów ubocznych chemioterapii i radioterapii oraz choroby lokomocyjnej.

Przypisy

↑ Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 115. ISBN 83-71-83-240-0.
↑ Klasyfikacja i oznakowanie substancji wynika ze wspólnego określenia zagrożeń dla „związki antymonu” (pol.) (tymczasowo niedostępne) w bazie European chemical Substances Information System. Instytut Ochrony Zdrowia i Konsumenta. [dostęp 2012-02-17].
↑ Emetyk – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
↑ Encyklopedia Techniki. Chemia. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965.
Jerzy Chodkowski (red.): Mały słownik chemiczny. Wyd. V. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
Bharati Gupta, Krishna Swaroop Gupta, Yugul Kishore Gupta. Kinetics and mechanism of the silver(I)-catalyzed oxidations of arsenic(III) and antimony(III) with peroxodiphosphate in acetate buffers. „J. Chem. Soc., Dalton Trans.”, s. 1873-1876, 1984. doi:10.1039/DT9840001873.
"Medycyna : Czasopismo tygodniowe dla lekarzy – praktyków", 1882. T.10, nr 30, s. 503.
Wojciech Kostowski, Zbigniew S. Herman: Farmakologia – podstawy farmakoterapii: podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy. Wyd. 3 poprawione i uzupełnione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2006, s. 1569. ISBN 8320033527.
Wymiotne leki. Encyklopedia PWN. [dostęp 2010-04-15].

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Język grecki albo greka — język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi.

Radioterapia, dawniej curieterapia - metoda leczenia za pomocą promieniowania jonizującego. Stosowana w onkologii do leczenia chorób nowotworowych oraz łagodzenia bólu związanego z rozsianym procesem nowotworowym, np. w przerzutach nowotworowych do kości. Radioterapia jest podspecjalnością lekarską w obrębie onkologii.