Engelbert Humperdinck (właśc. Arnold George Dorsey, ur. 2 maja 1936 w Madras w Indiach) – brytyjski piosenkarz hinduskiego pochodzenia.

Wychował się w Leicester. Występował początkowo jako Gerry Dorsey, ale później przyjął pseudonim po niemieckim kompozytorze Humperdincku. Sprzedał łącznie ponad 160 milionów płyt i singli na całym świecie.

Biografia

Dzieciństwo

Humperdinck miał dziesięcioro rodzeństwa. Jego ojciec Marvin Dorsey był oficerem w armii brytyjskiej, a matka Olive była Hinduską. Miała operowy głos i grała na skrzypcach. On sam zainteresował się muzyką w wieku 11 lat, kiedy rozpoczął grę na saksofonie. Później śpiewał w nocnych klubach (początek lat 50.), w tym piosenki z oper Engelberta Humperdincka, które wpłynęły na niego w taki sposób, że przyjął pseudonim po tym artyście. W połowie lat 50. przeniósł się do USA.

Początki kariery

Pierwsze lata w Ameryce nie były pomyślne, ale zainteresowali się nim menadżerowie z Decca Records, którzy szukali nowego nazwiska. Ostatecznie, z początkiem lat 60. udało mu się wydać kilka przebojów, które jednak zostały przytłumione przez innych brytyjskich wykonawców tego okresu (m.in. zespół The Beatles).

W 1967 r. Humperdinck nagrał singel "Release Me", który przyniósł mu wielką popularność. Piosenka cieszyła się powodzeniem zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Stanach Zjednoczonych. Dziennie sprzedawano nawet 85 tys. kopii utworu. Była to wolna ballada.

Engelbert natychmiast zdobył rzesze fanów, w większości kobiet. Krytycy jednak wydawali nieprzychylne recenzje: uważano, że jest tanim śpiewakiem, dążącym do zdobycia popularności (większość jego piosenek to piosenki miłosne). Zarzucano mu brak własnego stylu, także to, że nie wprowadził do sztuki nic nowego. Wydawał się jednym z wielu mu podobnych wówczas piosenkarzy z Hollywood.

Kariera w latach 60. i 70.

Humperdinck tworzył sprzedające się w milionach egzemplarzy przeboje z romantycznymi piosenkami. Liczba jego występów na żywo sięgała nawet 100 rocznie. Jednak jego piosenki nie były nadawane przez rozgłośnie radiowe, nastawione raczej na rock'n'rolla i to właśnie koncerty pomagały mu utrzymać kontakt z fanami. Te przedstawienia cechowała niespotykana dotychczas ekstrawagancja, która nałożyła w konsekwencji analogiczne wymagania producentom takich spektakli w różnych klubach na całym świecie. Najbardziej widoczne jest to w przedstawieniach w Las Vegas. "Nie chcę dawać ludziom tego, co już widzieli" – mówił w 1992 r. – "Traktuję bardzo poważnie moją rolę na estradzie. Chcę dać iskrę, której ludzie się nie spodziewają, i wielkiego kopa komuś, kto mówi nie wiedziałem, że to można zrobić!".

Pod koniec lat 60. fankluby Humperdincka ogarnęły już cały świat. Jego członkowie wyznawali niemal nową religię: "Nasz świat to Engelbert" czy "Engelbert... Wierzymy w Ciebie". Setki fanek twierdziło, że jest w ciąży z muzykiem.

Wydany w 1976 album After the Lovin' otrzymał nominację do Grammy Award. Wreszcie jego twórczość została doceniona przez krytyków. Jednak miał on niewielki wpływ na nagrywanie samych piosenek, a wkrótce o wszystkich sprawach, takich jak wybór piosenek na płytę, decydował już ktoś inny, a jego rola sprowadziła się do bycia śpiewającą marionetką w ręku wytwórni płytowej. Jednocześnie jego piosenki zaczęły być bardziej różnorodne.

Od lat 80.

W latach 80. Humperdinck miał już 50 lat, ale jego albumy ciągle regularnie wydawano. On sam dawał rocznie nawet ponad 200 koncertów. Ciągle był obiektem adoracji rzeszy fanek. Mieszkał równocześnie w Anglii i w Beverly Hills. Mimo tego, udawało mu się prowadzić stabilne życie z żoną Patrycją. Łącznie mieli czterech synów, powiązanych z pracą ojca. W 1986 r. nagrał piosenkę "Portofino", która szybko stała się wielkim przebojem.

W 1989 r. otrzymał gwiazdkę na słynnym Pasażu Sławy w Hollywood. Spotykał się z królową Anglii i prezydentami. Udziela się w różnych fundacjach charytatywnych. Jest nadal aktywny zawodowo. Jesienią 2007 r. odbył tournée po Europie. Koncertował m.in. w Berlinie.

Najpopularniejsze piosenki

Linki zewnętrzne