Enzio Sardyński - Polski Serwis Naukowy

Uwięzienie Enzio Sardyńskiego w Bolonii

Nagrobek w bazylice San Domenico w Bolonii

Enzio Sardyński, (ur. ok. 1218 r. lub 1224 r.; zm. 14 marca 1272 r. w Bolonii), - król Sardynii w latach 1239-1249/1272.

Enzio był nieślubnym synem cesarza Fryderyka II i szwabskiej szlachcianki Adelajdy, zapewne z dynastii książąt Urslingen.

Enzio był ulubionym synem Fryderyka II. Podobnie jak ojciec interesował się poezją. W 1238 r. Fryderyk II pasował go na rycerza. W tym samym roku Enzio poślubił Adelasię de Lacon-Gunale (ur. ok. 1207 r., zm. 1255 r.), córkę sędziego Torres Martiano II i Agnieszki de (Lacon-)Massa, wdowę po sędzim Gallury Ubaldo Viscontim. W 1246 r. na wniosek Alelasji małżeństwo zostało anulowane. Sardynia była wówczas podzielona na cztery królestwa, których władcy nosili tytuł "iudex" czyli sędzia. Adelasja wniosła mężowi dwie części Sardynii. W 1239 r. Fryderyk II mianował Enzio królem Sardynii i delegatem w środkowej i górnej Italii. W tej funkcji walczył z gwelfami w Romanii, Marchii i Toskanii.

Fryderyk II (niem. Friedrich II., ur. 26 grudnia 1194, zm. 13 grudnia 1250) – król Sycylii od 1198, król Niemiec od 1212, książę Szwabii od 1212 do 1216, cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego od 1220 i król Jerozolimy od 1225-1228, z dynastii Hohenstaufów.

Enzio przygotował uwięzienie dostojników kościelnych przybywających na sobór w Rzymie zwołany przez papieża Grzegorza IX w celu ekskomunikowania Fryderyka II. Właściwą operację przeprowadził jednak jeden z cesarskich admirałów, który w 1241 r. zatrzymał genueńskie okręty z dostojnikami kościelnymi koło wyspy Giglio. Wraz z Ezzelino da Romano walczył gwelfickimi komunami miejskimi. W 1245 r. koło Gorgonzola został wzięty do niewoli przez mediolańczyków, ale wkrótce został wymieniony na jeńców gwelfickich. W 1247 r. brał udział w bezskutecznym oblężeniu Parmy. W latach 1248-1248 zawarł drugie małżeństwo z nieznanego imienia von Enne (di Egna), córką podesty Werony Henryka III i siostrzenicą Ezzelino da Romano.

26 maja 1249 r. po bitwie pod Fossalta dostał się do niewoli bolończyków. Ojciec zażądał jego uwolnienia. Mimo to pozostał w niewoli aż do śmierci. Mieszkał "Palazzo Nuovo" zwanym także od jego imienia "Palazzo di re Enzo" pisząc melancholijne wiersze. Enzio jest zaliczany do sycylijskiej szkoły poetyckiej.

Literatura

C. Sperle, König Enzo von Sardinien und Friedrich von Antiochia. Zwei illegitime Söhne Kaiser Friedrichs II. und ihre Rolle in der Verwaltung des Regnum Italiae, Peter Lang, 2001, ISBN 3-631-37457-7.