Erich Honecker, 1946

Erich Honecker i Leonid Breżniew, lata 70.

Erich Honecker (ur. 25 sierpnia 1912 w Neunkirchen, zm. 29 maja 1994 w Santiago de Chile) – niemiecki polityk komunistyczny i I sekretarz Niemieckiej Socjalistycznej Partii Jedności (SED). W latach 1971-89 przywódca NRD.

Był synem zaangażowanego politycznie górnika. W roku 1926 wstąpił do młodzieżowej organizacji, która była przybudówką Komunistycznej Partii Niemiec (KPD). W 1929 roku stał się członkiem tej partii. W latach 1929-1931 przebywał w ZSRR gdzie studiował w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej. W roku 1935 został aresztowany za działalność opozycyjną wobec III Rzeszy, a w 1937 skazany na 10 lat więzienia. Pod koniec drugiej wojny światowej, w 1945 roku został uwolniony przez wojska radzieckie. Rozpoczął wtedy na nowo działalność polityczną u boku Waltera Ulbrichta. W 1946 roku był jednym z pierwszych członków SED i po miażdżącym zwycięstwie tej partii w wyborach wszedł do kierownictwa w utworzonym na krótki czas parlamencie. Po utworzeniu NRD był aktywnym członkiem partii, piastował między innymi stanowisko przewodniczącego organizacji młodzieżowej FDJ. Po okresie kandydowania od 1951, w roku 1958 wszedł w skład Komitetu Centralnego SED. Pod jego nadzorem wznoszono Mur Berliński, który miał za zadanie zapobieżenie masowym ucieczkom obywateli NRD na Zachód.

Wykazywał się dogmatycznymi poglądami komunistycznymi i lojalnością wobec ZSRR, z tego względu został w 1971 roku przewodniczącym partii (po rezygnacji Waltera Ulbrichta), a od 1976 przewodniczącym Rady Państwa.

Po zmianie systemu politycznego w NRD 18 października 1989 roku Honecker został odsunięty od władzy, a po upadku Muru Berlińskiego pozbawiony wszelkich funkcji państwowych i partyjnych. Został przyjęty do radzieckiego szpitala wojskowego w Berlinie, a potem przewieziony do ZSRR.

W Niemczech wytoczono mu proces o zdradę stanu, korupcję i zbrodnie popełnione w czasie zimnej wojny (ze szczególnym uwzględnieniem 172 Niemców, którzy zostali zabici w czasie prób ucieczki na Zachód w czasach reżimu Honeckera).

ZSRR odmówił ekstradycji Honeckera do Niemiec. Po rozpadzie ZSRR w 1991 roku Honecker schronił się w Ambasadzie Chile w Moskwie, ale w 1992 roku deportowano go do Niemiec.

W roku 1993 kiedy okazało się że jest chory na raka, ze względu na zły stan zdrowia oskarżonego proces zawieszono. Zezwolono mu na wyjazd do córki, do Chile, gdzie zmarł.