James Ernest Renshaw (ur. 3 stycznia 1861 w Leamington, Warwickshire, zm. 2 września 1899 w Twyford), tenisista brytyjski, zwycięzca Wimbledonu w grze pojedynczej i podwójnej.

Był bratem bliźniaczym Williama, wraz z którym tworzył znakomitą, nowatorską parę deblową dominującą na kortach Wimbledonu w latach 80. Renshawowie stanowili w tym okresie także wiodącą siłę w grze pojedynczej, będąc pionierami ofensywnego użycia serwisu, woleja i smecza. Wielokrotnie między sobą rozstrzygali walkę o tytuł na Wimbledonie - zazwyczaj zwycięsko wychodził z niej młodszy o 15 minut i nieco niższy William - a ich głównym rywalem w tym okresie był Herbert Lawford.

Ernest Renshaw pięć razy walczył o mistrzostwo Wimbledonu w grze pojedynczej, w tym raz w finale turnieju pretendentów (All Comers). Obowiązywał w tym okresie regulamin, który gwarantował zwycięzcy udział w finale kolejnej edycji (challenge round), z rywalem wyłonionym w turnieju pretendentów. Kilkakrotnie zdarzało się, że ubiegłoroczny zwycięzca do rywalizacji nie stawał i wtedy tytuł przypadał triumfatorowi turnieju pretendentów. Statystycy wimbledońscy zazwyczaj traktują wówczas finały All Comers jako właściwe finały, ale można się spotkać także z formułą finałowego walkowera.

W 1882 Ernest po raz pierwszy wygrał turniej pretendentów, by we właściwym finale spotkać się w broniącym tytułu bratem i przegrać w pięciu setach. Rok później w turnieju pretendentów Ernest Renshaw spotkał się z Lawfordem i odniósł pięciosetowe zwycięstwo, chociaż rywal prowadził już w decydującej partii 5:0. Grę obu zawodnikom utrudniały silne podmuchy wiatru. Renshaw awansował następnie po raz drugi z rzędu do challenge round, ale ponownie uległ w pięciu setach bratu. W 1885 i 1886 Lawford zdołał pokonać Ernesta Renshawa w turnieju pretendentów, ale w finale przegrywał z Williamem. Jeszcze raz Ernest i Lawford spotkali się w finale All Comers w 1887 - Renshaw nie wykorzystał prowadzenia 2:1 w setach i zszedł z kortu pokonany, a rywalowi przypadł tytuł mistrzowski, gdyż William Renshaw nie przystąpił do obrony mistrzostwa.

W 1888 Ernest Renshaw doczekał się wreszcie swojego zwycięstwa na Wimbledonie. Wykorzystując słabszą dyspozycję brata, który przegrał z Willoughby Hamiltonem, ponownie triumfował w turnieju pretendentów (w finale z Ernestem Lewisem) i w challenge round zmierzył się z Herbertem Lawfordem. Odniósł zdecydowane trzysetowe zwycięstwo, w ostatniej partii do zera. Tym samym w kolejnym roku sam przystępował do turnieju jako obrońca tytułu i w challenge round po raz kolejny spotkał się z bratem, któremu uległ w czterech setach.

Para deblowa Renshawów, która jako pierwsza stosowała żelazną później zasadę gry podwójnej atakowania w jednej linii, odniosła łącznie siedem zwycięstw na Wimbledonie, w tym dwukrotnie na kortach Oksfordu (1880, 1881). Liczba triumfów krótko stanowiła rekord turnieju, już kilkanaście lat później po raz ósmy triumfowali inni bracia, Reggie i Laurie Doherty. Warto dodać, że w tym samym czasie z powodzeniem startowali w deblu także bracia Baddeley - Herbert i Wilfred, a także amerykańscy bracia Clark - Joseph i Clarence. Z braćmi Clark Renshawowie zmierzyli się dwukrotnie na kortach wimbledońskich w spotkaniach towarzyskich w 1883, wygrywając 6:4, 8:6, 3:6, 6:1 i 6:3, 6:2, 6:3. Bracia Clark z powodzeniem stosowali następnie ofensywny styl gry Brytyjczyków na turniejach amerykańskich.

Poza Wimbledonem Renshawowie triumfowali cztery razy w mistrzostwach Irlandii (1881, 1883, 1884, 1885). W grze pojedynczej Ernest wygrywał ten turniej także cztery razy (1883, 1887, 1888, 1892). Podobnie jak brat był praworęczny. Zmarł w wieku 38 lat, w 1983 został wpisany w poczet członków Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame.

Osiągnięcia na turnieju wimbledońskim:

Występy w challenge round na Wimbledonie:

Źródła:

Linki zewnętrzne