Ethelred I (ok. 837 - 23 kwietnia 871 pod Merton), anglosaski król Wesseksu w latach 865-871, młodszy syn króla Ethelwulfa i Osburgi. Tron objął w 865 lub 866 r. po śmierci swojego brata, Ethelberta. Za jego panowania na Brytanię spadło wiele niszczycielskich najazdów Duńczyków. W 865 r. wielu Duńczyków wylądowało w Anglii Wschodniej, rozpoczynając podbój tych terenów. Rok później duńska armia ruszyła na York. Ethelred mógł przystąpić do walk z Duńczykami dopiero jesienią 870 r. 31 grudnia armia duńska została pokonana pod Englefield w hrabstwie Berkshire przez tamtejszego earldormana, Aethelwulfa. Zginął tam duński jarl Sidroc. Zwycięstwo to na niewiele się zdało. Już 4 stycznia 871 r. armia anglosaska dowodzona przez Ethelreda i jego młodszego brata, Alfreda, została pokonana pod Reading.

Osburga albo Osburh (ur. ok. 810, zm. po 846) – pierwsza żona króla Wessexu Ethelwulfa i matka Alfreda Wielkiego. Wiadomo o jej istnieniu tylko z Żywota króla Alfreda Assera. Nie jest poświadczona w żadnych dokumentach, również Kronika anglosaska nie wspomina o jej śmierci. Przyjmuje się, że była także matką Ethelstana, Ethelbalda, Ethelberhta, Ethelreda i ich siostry Ethelswithy, żony króla Mercji Burgreda. Asser pisze, że Osburga była córką Oslaca, pincerny (cześnika) na dworze króla Ethelwulfa.