Ethelred I - Polski Serwis Naukowy

Ethelred I (ok. 837 - 23 kwietnia 871 pod Merton), anglosaski król Wesseksu w latach 865-871, młodszy syn króla Ethelwulfa i Osburgi. Tron objął w 865 lub 866 r. po śmierci brata, Ethelberta. Za jego panowania na Brytanię spadło wiele niszczycielskich najazdów Duńczyków. W 865 r. Duńczycy wylądowali w Anglii Wschodniej, rozpoczynając podbój tych terenów. Rok później ich armia ruszyła na York. Ethelred mógł przystąpić do walk z Duńczykami dopiero jesienią 870 r. 31 grudnia armia duńska została pokonana pod Englefield w hrabstwie Berkshire przez tamtejszego earldormana, Aethelwulfa. Zginął tam duński jarl Sidroc. Zwycięstwo to na niewiele się jednak zdało. Już 4 stycznia 871 r. armia anglosaska dowodzona przez Ethelreda i jego młodszego brata, Alfreda, została pokonana pod Reading.

Harold II, Harald II (ur. ok. 1022, zm. 14 października 1066), król Anglii w 1066 r. Syn Godwina, earla Wessex, i Gythy Thorkelsdóttir, spowinowaconej z królem Kanutem Wielkim, szwagier Edwarda Wyznawcy.

Alfred Wielki (ur. 849, zm. 26 października 899 pochowany został w Newminister Abbey w Winchester ) - syn Aethelwulfa, szósty król Wesseksu. Jeden z najwybitniejszych królów wczesnej historii Anglii. Panował od 871 w mało sprzyjających okolicznościach przejmując władzę po swoim bracie, Aethelredzie I, który zginął z rąk Duńczyków pustoszących kraj. Mimo że wojna doprowadziła rolnictwo do upadku, zdołał skonsolidować grupę małych państewek w państwo zdolne stawić im silny opór zbrojny. Jego życie i polityka były opisywane przez wielu kronikarzy (np. Kronika anglosaska), ale najdokładniej opisuje je Asser, jego osobisty biograf.

Straty były wysokie po obu stronach. Ethelred wykorzystał to, odbudował armię i 8 stycznia wydał Duńczykom bitwę pod Ashburton. Duńczycy ponieśli klęskę, ale straty były wielkie po obu stronach. Zwycięstwo to pozostało również niewykorzystane, a już 22 stycznia Duńczycy zadali wojskom Ethelreda ciężką klęskę pod Old Basing. Ethelred wycofał się, odbudował armię i wiosną wznowił działania wojenne przeciwko najeźdźcom. 23 kwietnia stoczył bitwę pod Merton, ale poniósł klęskę i zginął na polu bitwy. Koronę odziedziczył jego młodszy brat, Alfred.

Osburga albo Osburh (ur. ok. 810, zm. po 846) – pierwsza żona króla Wessexu Ethelwulfa i matka Alfreda Wielkiego. Wiadomo o jej istnieniu tylko z Żywota króla Alfreda Assera. Nie jest poświadczona w żadnych dokumentach, również Kronika anglosaska nie wspomina o jej śmierci. Przyjmuje się, że była także matką Ethelstana, Ethelbalda, Ethelberhta, Ethelreda i ich siostry Ethelswithy, żony króla Mercji Burgreda. Asser pisze, że Osburga była córką Oslaca, pincerny (cześnika) na dworze króla Ethelwulfa.

Ethelbert z Wesseksu (ur. ok. 835, koronowany 860, zm. ok. 865) - syn króla Ethelwulfa i Osburgi, król Wesseksu. Został królem po śmierci swojego starszego brata Ethebalda w 860 r. i został koronowany w Kingston upon Thames. Dodatkowo od ok. 852 r. współrządził w Kencie. Za jego panowania nastąpiło natężenie duńskich najazdów na Wyspy Brytyjskie. Spustoszony został Kent i Nortumbria, a duński wódz Ragnar Lodbrok dotarł nawet do Winchesteru. Król Ethelbert nie ożenił się i nie pozostawił potomstwa. Zmarł ok. 865 r. i został pochowany w katedrze w Sherborne w hrabstwie Dorset. Tron objął jego młodszy brat, Ethelred I.

Ethelred został pochowany w Wimborne w hrabstwie Dorset. Bardzo pobożny i popularny za życia, został przez lud uznany za świętego. Mimo, iż nigdy nie przeprowadzono jego kanonizacji, do grobu Ethelreda często wyruszały pielgrzymki.

Żoną Ethelreda była Wulfrida, o której nie mamy bliższych informacji. Ethelred miał z nią dwóch synów: Aethelwolda i Aethelhelma, którego niektórzy historycy uważają za w prostej linii przodka króla Harolda II.