Eunomiusz z Kyziku - Polski Serwis Naukowy

Eunomiusz z Kyziku (IV wiek) – pisarz wczesnochrześcijański. Prawdopodobnie studiował tachygrafię. W roku 360 został powołany na stolicę biskupią w Kyziku. Z miasta tego został wygnany, a kolejnym miejscem jego pobytu był Konstantynopol. Po śmierci Aecjusza został przywódcą neoarian i osiadł w swojej posiadłości w Chalcedonie. W 383 roku uczestniczył w pracach synodu w Konstantynopolu. Wkrótce potem został wygnany przez cesarza Teodozjusza. Zmarł pod koniec IV stulecia.

Tachygrafia, znaki tirońskie, pierwszy sposób szybkiego pisania skrótowego, odpowiednik dzisiejszej stenografii. Według "Słownika kultury antycznej" system był wynaleziony przez rzymskiego wyzwoleńca Tyrona, według encyklopedii PWN system ten znany był już w starożytnej Grecji i został jedynie wprowadzony do Rzymu przez Tyrona.

Kyzikos, także Kizyku, Kyzik (gr. Κύζικος, Kydzikos, łac. Cyzicus, wł. Cizico) – kolonia Miletu na azjatyckim wybrzeżu Propontydy, we Frygii w kraju Dolionów na przylądku łączącym półwysep Arktonnesos z kontynentem. Założona w 756 p.n.e., a następnie założona ponownie w roku 676 p.n.e. po zniszczeniu przez Kimmeryjczyków. Polis należała do Związku Ateńskiego. W okresie hellenistycznym miasto zostało przyłączone do Pergamonu. Po zniszczeniach na skutek licznych trzęsień ziemi, zostało odbudowane przez cesarza Hadriana. Kyzikos słynęło z elektronu i wełny.

Był autorem wielu pism, ale wskutek licznych cesarskich edyktów nakazujących niszczenie jego pism, do naszych czasów przetrwały jedynie fragmenty jego spuścizny literackiej. W całości zachowała się Apologia – pismo, w którym podkreśla Eunomiusz różnicę natur między Ojcem i Synem, oraz fragment drugiej Apologii. Do pism zaginionych należą: Wyznanie wiary, Komentarz do Listu do Rzymian oraz listy.

Aecjusz z Antiochii (ur. ok. 313, zm. 365 lub 367) - ariański teolog, wyświęcony na diakona przez Leoncjusza z Antiochii. Jest autorem dzieła Syntagmation (Zestawienie tez o Bogu niezrodzonym i zrodzonym).

Konstantynopol – nazwa Bizancjum nadana miastu przez Konstantyna Wielkiego, który wybrał je na swoją siedzibę; w latach 330–395 stolica cesarstwa rzymskiego; w latach 395–1453 stolica cesarstwa Bizantyjskiego i Cesarstwa Łacińskiego (1204–1261); stolica państwa ottomańskiego w latach 1453–1922.

Źródło

César Vidal Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w. Mały słownik, wyd. Verbinum, Warszawa 2001.