Fałszowanie pieniędzy - Polski Serwis Naukowy

Fałszowanie pieniędzy – przestępstwo polegające na podrabianiu lub przerabianiu pieniędzy, innego środka płatniczego albo dokumentu uprawniającego do otrzymania sumy pieniężnej albo zawierającego obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo stwierdzenie uczestnictwa w spółce lub usuwaniu z pieniędzy, innego środka płatniczego albo z takiego dokumentu oznak umorzenia.

Zbieg przestępstw - związany jest z wielością czynów (liczba zachowań, sterowanych wolą sprawcy, podjętych przez niego). Wyróżnia się zbieg przestępstw realny, pozorny i pomijalny.

Czek – pisemne zlecenie bezwzględnego wypłacenia określonej kwoty, wydane bankowi przez posiadacza rachunku bankowego. Podstawą prawną funkcjonowania czeków w Polsce jest ustawa Prawo Czekowe z 1936 r.

Podrobienie polega na wytworzeniu imitacji z zamiarem wprowadzenia w błąd potencjalnego użytkownika. Obojętny jest przy tym rodzaj techniki zastosowanej przy podrobieniu - może to być sporządzenie wydruku komputerowego, odbitki kserograficznej, rysunku, zdjęcia lub odcisku pieczęci.

Środek płatniczy jest umowną równowartością pewnej ilości pieniędzy, najczęściej posiadającą formę materialną znaku pieniężnego. Środkiem płatniczym może być zarówno złoto, moneta, banknot jak i czek czy przelew bankowy.

International Standard Serial Number, ISSN czyli Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictwa Ciągłego – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Jest on oparty na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.

Przerobienie polega na zmianie treści autentycznego pieniądza lub dokumentu poprzez nadanie mu cech dających pozór innej wartości, przeznaczenia.

Usunięcie oznaki umorzenia to pozbawienie unieważnionych pieniędzy lub dokumentów cech wskazujących na ich umorzenie, co prowadzi do przywrócenia możliwości ponownego ich użycia w obrocie gospodarczym.

Przestępstwo fałszowania pieniędzy nie zależy od ich wyprodukowanej liczby i istnieje już z chwilą wytworzenia jednego fałszywego egzemplarza niezależnie od tego czy został on puszczony w obieg czy nie.

Pieniądzem jest prawny środek płatniczy dowolnego kraju. Nie jest więc fałszowaniem pieniędzy podrabianie lub przerabianie numizmatów i innych dokumentów o wartości wyłącznie kolekcjonerskiej. Nie wyklucza to odpowiedzialności za inne przestępstwo np. za oszustwo w razie próby zbycia takiego egzemplarza jako autentycznego. Innymi środkami płatniczymi są weksle (także niezupełne), czeki, akredytywy, polecenia wypłat i przekazy, natomiast pozostałymi dokumentami, które mogą stanowić przedmiot omawianego przestępstwa, są akcje, obligacje, świadectwa depozytowe.

Fałszerz, który puszcza w obieg sfałszowane przez siebie pieniądze odpowiada wyłącznie za fałszerstwo. Puszczanie w obieg stanowi bowiem wykorzystanie owoców pierwszego przestępstwa i jako takie jest czynem współkaranym następczym w ramach zbiegu pomijalnego przestępstw.

W rozumieniu art. 310 k.k. pieniądz jest w istocie rzeczy utożsamiany ze znakiem pieniężnym.

Przypisy

Jerzy Skorupka. Pojęcie pieniądza w przestępstwie z art. 310 k.k.. „Prokuratura i Prawo”. 2-7, s. 51-57, 2007. Warszawa: Dep. Prokuratury Min. Sprawiedliwości. ISSN 1233-2577.

Artykuł uwzględnia stan prawny na 10 października 2010. Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.