Ferdinand Roemer - Polski Serwis Naukowy

Ferdinand Roemer, także Carl Ferdinand von Roemer (ur. 5 stycznia 1818 w Hildesheim koło Hanoweru , zm. 14 grudnia 1891 we Wrocławiu) – niemiecki geolog, paleontolog, rektor Uniwersytetu Wrocławskiego.

Życiorys

Młodszy brat znanego geologa Friedricha Adolpha Roemera. Ukończył liceum ewangelickie w Hildesheim. Początkowo, pod wpływem ojca, radcy sędziowskiego, studiował prawo na uniwersytecie w Getyndze, jednakże w 1840 porzucił je i zaczął studia geologiczne na uniwersytecie w Berlinie, które ukończył doktoratem w 1842. Następnie prowadził badanie geologiczne dewonu Reńskich Gór Łupkowych. W okresie 1845-1846 odbył podróż po USA studiując tamtejszą geologię, zwłaszcza skały i skamieniałości kredowe. Pionierskość tych badań spowodowała, że nazywany był "ojcem geologii Teksasu". Po powrocie do Niemiec został w 1847 docentem prywatnym (Privatdozent) w Bonn, gdzie rok później uzyskał habilitację. W 1855 F. Roemer objął Katedrę Geologii i Mineralogii na Uniwersytecie Wrocławskim i kierował nią do swojej śmierci. We Wrocławiu ożenił się z Katarzyną Schäfer w 1869. Oprócz prac badawczych, zapewnił nową siedzibę katedrze, w nowo zbudowanym Gmachu Instytutów (Institutengebäude) (obecnie siedziba Wydziału Farmacji Akademii Medycznej na rogu ul. Szewskiej i Grodzkiej). Wykorzystując niewielką kolekcję już istniejącą przy katedrze, zaczął intensywnie rozbudowywać zbiory, kupując prywatne kolekcje i ofiarując własną i w 1868 doprowadził do utworzenia Muzeum Mineralogicznego Królewskiego Uniwersytetu Wrocławskiego (Das Mineralogische Museum der Königlichen Universität Breslau), którym kierował również do śmierci. W 1864 wybrany rektorem Uniwersytetu Wrocławskiego (do 1865).

Geologia (z grec. gê - Ziemia, logos - słowo, nauka) – jedna z nauk o Ziemi, zajmuje się budową, własnościami i historią Ziemi oraz procesami zachodzącymi w jej wnętrzu i na jej powierzchni, dzięki którym ulega ona przeobrażeniom. W szerszym znaczeniu geologia dotyczy również innych planet skalistych.
Rektor – godność osoby zarządzającej wraz z senatem szkołą wyższą. Najczęściej jest to jeden z profesorów takiej uczelni. Wyraz pochodzi od łacińskiego rector – "władca", "zarządca"; od łac. regere – "rządzić". Za cesarstwa rzymskiego oznaczał namiestnika podwładnego prefektom czyli egzarchom. Na przełomie XIX i XX wieku tytuł ten oznaczał zwierzchników niektórych zgromadzeń zakonnych i kościołów oraz przełożonych uniwersytetów, gimnazjów i zakładów naukowych. W większości polskich uczelni państwowych istnieje wymóg statutowy, aby wyboru rektora dokonywać spośród samodzielnych pracowników naukowych, zwykle z tytułem profesora. Zasada ta często nie jest spełniana w niepaństwowych uczelniach wyższych. Wybieralność rektora przez społeczność akademicką jest jedną z podstawowych tradycji autonomii akademickiej – często nieprzestrzeganej w ustrojach totalitarnych. W Polsce powojennej zasada zaczęła być wprowadzana konsekwentnie po 1989 i była jedną ze znaczących oznak demokratyzacji ustroju.

Ferdinand Roemer, popiersie w Muzeum Geologicznym, Wrocław

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Reńskie Góry Łupkowe (niem. Rheinisches Schiefergebirge) – pasmo niewysokich gór w zachodniej części Niemiec nad środkowym Renem oraz na terenie Luksemburga, Belgii i Francji. W skład Reńskich Gór Łupkowych wchodzą pasma górskie Taunus, Westerwald, Hunsrück, Eifel oraz Ardeny, a także Sauerland. Najwyższy szczyt to Großer Feldberg o wysokości 878,5 m n.p.m.

Docent (niem. Dozent, łac. doceo – uczę) – stanowisko w szkołach wyższych i instytutach naukowych dla pracowników dydaktycznych. Od 1 października 2005 roku uregulowane ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym z 27 lipca 2005 r. Ustawa ta w art. 110, ust. 4 dopuszcza (w drodze odpowiedniego zapisu w statutach poszczególnych uczelni) wprowadzenia fakultatywnego stanowiska docenta w grupie pracowników dydaktycznych danej uczelni. Osoba taka powinna posiadać stopień doktora, a jej prawa i obowiązki są podobne jak na stanowisku starszego wykładowcy. W uczelniach morskich na stanowisku docenta może być zatrudniona osoba posiadająca tylko stopień naukowy doktora oraz najwyższy stopień morski (art. 114, ust. 4).

Plejstocen – epoka, która wraz z holocenem stanowi okres czwartorzędu, który jest formalnie trzecim okresem w erze kenozoicznej. Trwał od 2,588 mln lat temu (obejmując piętro gelas, dawniej zaliczane do pliocenu) do początku holocenu 11700 lat temu (przed rokiem 2000). Plejstocen nieformalnie nazywany jest też epoką lodowcową, lub epoką lodową, w której olbrzymie lodowce kontynentalne (lądolody) pokryły wielką część Europy, łącznie z Polską, a także inne obszary strefy umiarkowanej, a więc zachodnią Syberię, Amerykę Północną, Grenlandię, Tybet, Ziemię Ognistą, Argentynę, Tasmanię.

Getynga (niem. Göttingen, dolnoniem. Chöttingen) – akademickie miasto powiatowe w Niemczech, nad rzeką Leine, na południowym krańcu kraju związkowego Dolna Saksonia, siedziba powiatu Getynga. W roku 2008 miasto liczyło 124 455 mieszkańców. Jeden z głównych ośrodków naukowych kraju (ponad 30 tys. studentów). Liczące się centrum turystyczne oraz kulturalne[potrzebne źródło].

Hanower (niem. Hannover) – miasto w Niemczech, stolica kraju związkowego Dolna Saksonia (niem. Niedersachsen) oraz związku komunalnego Region Hanower. Leży nad rzeką Leine. Rozwinięty przemysł środków transportu (samochody, lokomotywy, wagony), elektrotechniczny (zakłady Telefunken), chemiczny, włókienniczy, gumowy Continental AG i spożywczy (czekolada).

Kreda – ostatni okres ery mezozoicznej, trwający około 80 milionów lat (od 145,5 ± 4,0 do 65,5 ± 0,3 mln lat temu). Kreda dzieli się na dwie epoki: wczesną kredę i późną kredę.

Friedrich Adolph Roemer (ur. 15 kwietnia 1815 w Hildesheim koło Hanoweru , zm. 25 listopada 1869 w Clausthal-Zellerfeld) – niemiecki geolog i paleontolog.