Ferdynand VII Hiszpański - Polski Serwis Naukowy

Ferdynand VII

Ferdynand VII (ur. 14 października 1784 w Eskurialu, zm. 29 września 1833 w Madrycie) – król Hiszpanii w latach 1813-1833 z dynastii Burbonów.

Syn króla Hiszpanii - Karola IV i Marii Ludwiki Parmeńskiej - córki Filipa Burbona (syna króla Hiszpanii Filipa V) oraz Ludwiki Elżbiety Francuskiej (córki króla Francji - Ludwika XV i Marii Leszczyńskiej - córki króla Polski Stanisława Leszczyńskiego).

Młodość

Jako następca tronu Ferdynand nie miał żadnego wpływu na politykę swojego ojca, nie miał również żadnych własnych uprawnień - całą władzę miał minister-faworyt Manuel de Godoy, kochanek matki Ferdynanda. Godoy był jednak bardzo niepopularny wśród Hiszpanów i zaowocowało to buntem w 1805 roku. W październiku 1807 r. Ferdynand został aresztowany za udział w spisku liberałów, którzy byli przychylni cesarzowi francuskiemu - Napoleonowi Bonaparte. Kiedy spisek został wykryty, Ferdynand zdradził swoich towarzyszy i błagał swoich rodziców o wybaczenie.

Madryt (hiszp. Madrid) – stolica i największe miasto Hiszpanii, położony w środkowej części kraju u podnóża Sierra de Guadarrama (Wyżyna Kastylijska) nad rzeką Manzanares.

Ludwik Filip I (ur. 6 października 1773, zm. 26 sierpnia 1850) – król Francuzów (Roi des Français), był ostatnim królem panującym we Francji. Panował w latach 1830–1848, z książęcej linii orleańskiej Burbonów.

Ferdynand jako następca tronu - książę Asturii

Kiedy jego ojciec abdykował na skutek buntu w Aranjuez, w marcu 1808 r. Ferdynand został królem Hiszpanii i znowu zwrócił się w kierunku Francji, miał nadzieję, że cesarz będzie go wspierał. Zamiast tego cesarz zmusił go abdykacji i uwięził we Francji na prawie 7 lat. Ferdynand mieszkał w zamku w miasteczku Valençay.

Maria Karolina Zofia Felicja Leszczyńska, herbu Wieniawa (ur. 23 czerwca 1703 w Trzebnicy, zm. 24 czerwca 1768 w Wersalu) – królowa Francji w latach 1725-1768 jako żona Ludwika XV. Młodsza córka króla polskiego Stanisława Leszczyńskiego i Katarzyny Opalińskiej.

Władcy Polski – lista obejmuje książąt i królów Polski. Pierwszą dynastią panującą w Polsce byli Piastowie. Rządzili od powstania państwa polskiego (około 900 roku) do 1370, z krótką przerwą na panowanie Przemyślidów (1291-1305). W latach 1138-1320 miało miejsce tzw. rozbicie dzielnicowe, kiedy władza nad ziemiami polskimi należała równocześcnie do wielu niezależnych książąt piastowskich. Od 1370 do 1399 roku panowali dwaj monarchowie z węgierskiej linii Andegawenów, zaś od 1386 do 1572 roku przedstawiciele dynastii Jagiellonów, jednej z linii litewskich Giedyminowiczów.

Król Hiszpanii

Ferdynand odzyskał tron Hiszpanii w 1813 r., ale już w 1820 r. jego rządy spowodowały rewoltę. Rewolucjoniści popierali postanowienia Konstytucji z 1812 r., a król został uwięziony. Znowu, tak jak niegdyś swoich rodziców, teraz błagał o przebaczenie swoich poddanych. Na początku 1823 r., w rezultacie Kongresu w Weronie, Francja zaatakowała Hiszpanię, a w maju partia rewolucyjna przeniosła Ferdynanda do Kadyksu. Król cały czas obiecywał, że spełni wszystkie postulaty rewolucjonistów. Został jednak uwolniony dopiero po bitwie pod Trocadero (31 sierpnia 1823 r.) i upadku Kadyksu.

Filip V (ur. 19 grudnia 1683 w Wersalu, zm. 9 lipca 1746 w Madrycie) – król Hiszpanii z dynastii Burbonów panujący w latach 1700-1724 i 1724-1746 (w 1724 abdykował na rzecz swojego syna Ludwika I, po jego śmierci wrócił na tron).

Ludwik XV, zw. Ukochanym (ur. 15 lutego 1710 w Wersalu, zm. 10 maja 1774 w Wersalu) – król Francji i Nawarry od 1715, gdy zmarł jego pradziadek Ludwik XIV, z dynastii Burbonów.

Cztery małżeństwa Ferdynanda przyniosły mu jedynie trzy córki (tylko dwie przeżyły dzieciństwo), więc król wprowadził sankcję pragmatyczną, aby jego starsza córka po jego śmierci mogła odziedziczyć tron. To spowodowało później wybuch wojny domowej w Hiszpanii (patrz: Karlizm).

Stanisław Bogusław Leszczyński herbu Wieniawa (ur. 20 października 1677 we Lwowie, zm. 23 lutego 1766 w Lunéville w Lotaryngii) – król Polski w latach 1705-1709 i 1733-1736, książę Lotaryngii i Baru w latach 1738-1766.

Jan VI (ur. 13 maja 1767 w Lizbonie, zm. 10 marca 1826 tamże) - król Portugalii z dynastii Bragança. Syn Piotra III. Ojciec m.in. Piotra IV i Michała I.

Genealogia

Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
Ferdynand VII Hiszpański

syn Filipa V
córka Ludwika XV i Marii Leszczyńskiej
córka Ferdynanda I i Marii Karoliny Habsburg
córka Jana VI i Karoliny Joachimy (córki Karola IV)
córka Maksymiliana Saksońskiego i Karoliny Burbon-Parmeńskiej
córka Franciszka I i Marii Izabeli (córki Karola IV)
żona Antoniego Orleańskiego (syna Ludwika Filipa I)

Maria Ludwika Burbon-Parmeńska (ur. 9 grudnia 1751 w Parmie, zm. 2 stycznia 1819 w Rzymie) - królowa Hiszpanii jako żona Karola IV. Była najmłodszą córką Filipa I Burbona, księcia Parmy i jego żony Ludwiki Elżbiety Burbon.

Maria Ludwika Elżbieta Burbon, Madame Première, Madame Infante (14 sierpnia 1727 – 6 grudnia 1759) - najstarsza córka króla Francji - Ludwika XV i jego żony - Marii Leszczyńskiej. Była bliźniaczą siostrą Anny Henrietty. Poślubiła Filipa I, księcia Parmy - najmłodszego syna króla Hiszpanii - Filipa V. Z jej licznego rodzeństwa oprócz niej, tylko jej młodszy brat - Ludwik Ferdynand się ożenił.