Fernando Tambroni - Polski Serwis Naukowy

Fernando Tambroni Armaroli (ur. 25 listopada 1901 w Ascoli Piceno, zm. 18 lutego 1963 w Rzymie) – włoski polityk i prawnik, parlamentarzysta, minister w kilku rządach, w 1960 przez cztery miesiące premier Włoch.

Życiorys

W wieku około 18 lat wstąpił do Włoskiej Partii Ludowej, kilka lat później został jej sekretarzem w prowincji Ankona. Należał później do Narodowej Partii Faszystowskiej. Ukończył w międzyczasie studia prawnicze, po których rozpoczął karierę zawodową jako adwokat.

Izba Deputowanych (wł. Camera dei Deputati) - izba niższa parlamentu Republiki Włoskiej. Tworzy ją 630 przedstawicieli wybieranych raz na 5 lat w wyborach powszechnych, systemem mieszanym. Aktualny skład Izby pochodzi z wyborów w 2008 roku i jest to jej 16. kadencja. Obecnym przewodniczącym Izby jest Gianfranco Fini z ugrupowania Sojusz Narodowy. Ordynacja z 2005 roku wprowadziła jeden okręg wyborczy obejmujący cały kraj. Próg wyborczy dla pojedynczej partii wynosi 4%, a dla koalicji 10% niezależnie od ilości ugrupowań do niej wchodzących.

Włoski Ruch Społeczny lub Włoski Ruch Socjalny (wł. Movimento Sociale Italiano, MSI) – włoska prawicowa neofaszystowska partia polityczna, działająca w latach 1946–1995.

W 1943 organizował struktury Chrześcijańskiej Demokracji w regionie Marche. W 1946 został wybrany do zgromadzenia konstytucyjnego, które działało do 1948. Następnie uzyskiwał mandat posła do Izby Deputowanych I, II i III kadencji. Obejmował liczne funkcje rządowe – był ministrem marynarki handlowej (1953–1955), ministrem spraw wewnętrznych (1955–1959), ministrem ds. budżetu i p.o. ministra skarbu (1959–1960).

Prowincja Ankona (wł. Provincia di Ancona) – jedna ze 110 prowincji we Włoszech. Nadrzędną jednostką podziału administracyjnego jest region (tu: Marche), a podrzędną jest gmina. Prowincja Ankona dzieli się na 49 gmin.

Faszyzm (wł. fascismo, od łac. fasces – wiązki, rózgi liktorskie i wł. fascio – wiązka, związek) – doktryna polityczna powstała w okresie międzywojennym we Włoszech, sprzeciwiająca się demokracji parlamentarnej, głosząca kult państwa (statolatrię, totalitarne silne przywództwo, terror państwowy i solidaryzm społeczny). Faszyzm podkreślał wrogość wobec zarówno liberalizmu, jak i komunizmu. Początkowo nazwa odnosiła się tylko do włoskiego pierwowzoru, później była stosowana wobec pokrewnych ruchów w latach 20. i 30. XX wieku, zwłaszcza narodowego socjalizmu w Niemczech, oraz współczesnych ruchów wywodzących się z partii faszystowskich (neofaszyzm).

25 marca 1960 stanął na czele włoskiego rządu tworzonego przez Chrześcijańską Demokrację. Należał do prawicowego skrzydła partii, oponował przeciwko jakiejkolwiek współpracy z lewicą, otrzymywał natomiast poparcie od Włoskiego Ruchu Socjalnego (MSI), wywodzącego się z ruchu faszystowskiego. Fernando Tambroni wyraził zgodę na organizację kongresu krajowego MSI w Genui, mieście z tradycjami antyfaszystowskimi. Doprowadziło to do demonstracji w różnych miastach, a następnie do zamieszek. Krytykowany za podejmowane decyzje premier podał się do dymisji w lipcu tego samego roku. Pozostał posłem do Izby Deputowanych, zmarł pod koniec III kadencji.

Narodowa Partia Faszystowska (wł. Partito Nazionale Fascista, PNF) - utworzona w listopadzie 1921 roku przez Benito Mussoliniego włoska partia faszystowska. Partia zaprzestała działalności wraz ze śmiercią Mussoliniego i upadkiem Włoskiej Republiki Socjalnej

Przypisy

↑ Fernando Tambroni (wł.). anpi.it. [dostęp 2 kwietnia 2011].
↑ Fernando Tambroni na stronie Senatu III kadencji (wł.). [dostęp 2 kwietnia 2011].
↑ Tambróni Armaroli, Fernando (wł.). treccani.it. [dostęp 2 kwietnia 2011].
Skład rządu Fernanda Tambroniego na stronie Rządu Republiki Włoskiej (wł.). [dostęp 2 kwietnia 2011].
Philip Cooke: Genoa revisited (ang.). guardian.co.uk, 30 lipca 2001. [dostęp 2 kwietnia 2011].