Urokinaza - proteaza serynowa (numer EC 3.4.21.73). Urokinazę wyizolowano po raz pierwszy z ludzkiego moczu, ale jest ona obecna fizjologicznie również w innych miejscach ustroju: krwi i macierzy pozakomórkowej. Podstawowym substratem dla urokinazy jest plazminogen, który jest nieaktywnym proenzymem proteazy serynowej - plazminy. Aktywacja plazminy wywołuje kaskadę proteolityczną, która w zależności od lokalizacji bierze udział w trombolizie lub degradacji macierzy pozakomórkowej. Z tego powodu urokinaza ma znaczenie dla chorób naczyniowych oraz nowotworów.

Bradykinina to peptydowy hormon tkankowy. Jest to polipeptyd zbudowany z 9 aminokwasów. Powstaje przez działanie enzymów proteaz, znajdujących się w pocie, ślinie i wydzielinach gruczołów wydzielania zewnętrznego, na białka globuliny osocza krwi. Bradykinina występuje w osoczu jako bradikininogen, który po dotarciu do miejsca zapotrzebowania pod wpływem kalikreiny tkankowej lokalnie uwalnianej zmienia się w lizylobradykininę, która następnie pod wpływem enzymu konwertującego przechodzi się w aktywną bradikininę. Bradykinina zwiększa przepuszczalność naczyń włosowatych, w wyniku czego następuje ból, obrzęk oraz przechodzenie leukocytów do tkanek. Bradykinina rozszerza naczynia krwionośne skóry, mięśni prążkowanych, nerek, mózgu, trzewi i naczynia wieńcowe przez porażenie mięśni gładkich. Kurczy również mięśnie macicy. Uczestniczy w procesie regulacji ciśnienia krwi. Obniża ciśnienie krwi przez rozszerzenie naczyń krwionośnych. Bradykinina kurczy mięśnie oskrzeli i zwiększa uwalnianie katecholamin z nadnerczy. W nerkach ponadto powoduje uwalnianie prostaglandyn.

Trombocyt – podłużna komórka pozbawiona jądra odgrywająca u większości kręgowców istotną rolę w procesach krzepnięcia krwi. U człowieka zwana także płytką krwi lub czasem płytką Bizzozera.

Plazmina, fibrynaza, fibrynolizyna – enzym białkowy znajdujący się w osoczu krwi, którego działanie polega na rozkładaniu wielu białek krwi, przede wszystkim włóknika (fibryny), wchodzących w skład skrzepu. Ten proces nazywa się fibrynolizą.

Krzepnięcie krwi – naturalny, fizjologiczny proces zapobiegający utracie krwi w wyniku uszkodzeń naczyń krwionośnych. Istotą krzepnięcia krwi jest przejście rozpuszczonego w osoczu fibrynogenu w sieć przestrzenną skrzepu (fibryny) pod wpływem trombiny. Krzepnięcie krwi jest jednym z mechanizmów obronnych organizmu w wypadku przerwania ciągłości tkanek.

Proakceleryna (V czynnik krzepnięcia) – jeden z czynników krzepnięcia krwi. Aktywowany czynnik V (Va) to główny kofaktor konwersji protrombiny (czynnik II) w trombinę. Jest to 300 kDa wielodomenowa glikoproteina, kodowana przez gen zlokalizowany na chromosomie 1q23. Czynnik V jest inaktywowany przez aktywowane białko C (Activated Protein C, APC).